Τα δωμάτια των συγγραφέων: Αχιλλέας Χεκίμογλου

Αυτή είναι η ενιαία μας σαλοκουζίνα, αποτέλεσμα καθαίρεσης δύο διακριτών χώρων και αρχιτεκτονικού σχεδιασμού. Είναι χώρος που απομονώνεται από τα υπνοδωμάτια και προσφέρεται για εργασία και γράψιμο. Έχει αρκετή ανοιχτωσιά και, συνήθως, ησυχία. Απέδειξε την αξία του στην πανδημία, προσφέροντας ένα άριστο περιβάλλον τηλεργασίας.

Στο δωμάτιο αυτό δεν υπάρχει κανένα φετίχ, κατά τη φροϋδική προσέγγιση. Με την τεχνολογία μπορείς να δουλέψεις το ίδιο αρχείο από οποιαδήποτε συσκευή και τοποθεσία, όποτε θέλεις. Στα μάτια μου είναι κάτι αντίστοιχο με εκείνο που έκαναν παλιά οι γιαγιάδες: έπλεκαν οπουδήποτε και οποτεδήποτε έκαναν μια ανάπαυλα. Χάρη στο cloud μπορώ να εναλλάσσω συσκευές (διαφορετικά laptop, tablet ή ακόμη και κινητά) και να συνεχίζω να δουλεύω το ίδιο αρχείο. Επίσης, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η βάση του laptop ώστε η οθόνη να υψώνεται και να φτάνει στο ύψος των ματιών – εάν δεν θέλεις να πάθεις αυχενικό.

Το άλλο που συμβαίνει με κάθε νέο βιβλίο είναι ότι μέρος της βιβλιοθήκης ανακυκλώνεται: Έρχονται βιβλία από την αποθήκη και το πατάρι που είναι απαραίτητα για τη βιβλιογραφική υποστήριξη και τα παλιά κρύβονται για λίγο καιρό. Ομολογώ ότι έχω κουραστεί με τη συσσώρευση βιβλίων και αγοράζω e-book κατά προτεραιότητα, καθώς με αυτά δεν με απασχολεί η αποθήκευσή τους.

Αυτό το τραπέζι είναι το βασικό σημείο όπου γράφω. Εναλλακτικά, υπάρχει και η νησίδα της κουζίνας, που επίσης προσφέρεται για γράψιμο. Στις δύο αυτές επιφάνειες εργασίας έχουν ξετυλιχθεί απίστευτες ιστορίες: Μεγάλες επιχειρηματικές συμφωνίες, παλατιανές συνωμοσίες, πραξικοπήματα, πολιτική ίντριγκα, βιομηχανική κατασκοπεία, παρεμβάσεις του ξένου παράγοντα. Εάν τα έπιπλα αυτά είχαν στόμα, θα είχαν να διηγηθούν πολλά. Αυτά συμβαίνουν σε έναν παράλληλο κόσμο που εκτυλίσσεται τα άγρια χαράματα: από τις 4 έως τις 6 –άντε και 7– το πρωί, στην απόλυτη ηρεμία του σκότους, μακριά από τα άβολα βλέμματα μεγάλων και μικρών. Κάποια στιγμή ξυπνούν τα παιδιά και όλα τελειώνουν – αρχίζει η προετοιμασία για το σχολείο και μετά για τη δουλειά. Οι υπόλοιπες ώρες της ημέρας ανήκουν δικαιωματικά στη δουλειά και την οικογένεια. Το γράψιμο γίνεται αναγκαστικά μία μικρή, αλλά καθόλου βαρετή, διπλή ζωή.

Στο χέρι αδυνατώ να γράψω. Πρωτοέπιασα υπολογιστή στα 5 μου –έναν spectrum 128K με κασέτα– κι έκτοτε ακολούθησα όλη την τεχνολογική εξέλιξη, μαθαίνοντας, μάλιστα, τυφλό σύστημα στο λύκειο. Την εποχή που εργαζόμουν ως δημοσιογράφος, συνειδητοποίησα ότι το γράψιμο στο χέρι αποτελεί χάσιμο χρόνου και παραγωγικότητας: Έτσι φρόντιζα να πηγαίνω στις συνεντεύξεις τύπου με laptop ώστε να έχω ψηφιοποιημένη τη μαγιά του κειμένου. Και το ένα έφερε τ’ άλλο: Γιατί να τρέχεις πίσω στο γραφείο εφόσον έχεις το κείμενο έτοιμο επιτόπου; Κι έτσι ήρθε στη ζωή μου και η τηλεργασία μια δεκαετία πριν την μάθει ο κόσμος με την πανδημία. Αυτό βέβαια προϋποθέτει να μπορείς να εστιάσεις όλη σου την προσοχή στο γράψιμο, αδιαφορώντας για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω σου. Πρόκειται για κάτι που γίνεται όλο και πιο δύσκολο στην εποχή μας – τον αιώνα της «ξεπέτας» και της διάσπασης προσοχής από terrabyte ψηφιακού clutter που μας βομβαρδίζει ανελέητα, κάθε μέρα.