Ηλίας Ευθυμιόπουλος «Ποιήματα»: Τα μυστήρια της Ελευσίνας

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ 
Πάνε τώρα τρεις χιλιάδες χρόνια 
Που καθόσουν μπρος απ' τη σπηλιά 
Πάνω στη αγέλαστη πέτρα 
Κρατώντας λίγους σπόρους στην παλάμη 
Για τον επόμενο κυκεώνα και  
Τις νύχτες με τα ξανθά όνειρα του σιταριού 
Που αποκομίστηκαν μέσα στο πένθος, σιωπηλά 
Κι αλέστηκαν με τη γύρη και το λευκό κρασί 
Μορφές από φως αποθηκευμένες στο χώμα 
Που περνούν από στόμα σε στόμα 
Πρώτα σ’ αυτούς που θα γεννηθούν 
Για να κρατήσουν τα μυστικά των λόγων στα Μυστήρια 
Βαλμένες κάτω από τη γλώσσα 
Πρέπει να φτάσουν στ' αυτιά τους, ψιθυριστά  
Οι φήμες εννοώ, κρατημένες από καιρό 
Σαν φιλί με κομμένη την ανάσα 
Με μια σύντομη αναπνοή που έρχεται στο θάνατο με ορθάνοιχτα μάτια 
Με διψασμένα χείλια από φωτιά  
Στη χώρα μας που βασιλεύει η κόρη της αξέχαστης Λήθης,  
Στη χώρα της υψικαμίνου, της Πετρόλα, στο λόφο με τις πιπεριές 
Που ανεβαίνουν οι γυναίκες με τα μαύρα 
Με τα κοφίνια στα κεφάλια και τα ψωμιά 
Στο ανηφορικό μονοπάτι της Παναγίας  
Της Μεσοσπορίτισσας,  
Της αρτοκλασίας και των Εισοδίων του βροχερού Νοεμβρίου 
Αδειάζουν τα ψωμιά σε λευκές χαρτοπετσέτες  
Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, με τα κεριά να τρεμοπαίζουν στον αέρα  
Δίνουν τα ονόματα των νεκρών και τον βασιλικό 
Και παίρνουν πάλι τον κατήφορο 
Τώρα κρατούν κι αυτές σφιχτά όπως η Δήμητρα,  
Το κεχρί με τα κουκιά και το σουσάμι με τα ρόδια 
Στο αρχαίο πηγάδι μέσα πετώντας τη σοδειά 
Για ν’ αυγατίσει: όπως τρέχει το νερό να τρέχει και το βιο 
Αυτές δεν βλέπουν το θεό με τα πυρόξανθα μαλλιά 
Αλλά το μικρό κορίτσι  που έχρισαν βασίλισσα  
Και το παιδί που συνελήφθη εκεί, από μια κατεστραμμένη παρθενία  
Άνεμος μέσα στον ρημαγμένο ελαιώνα 
Εν τω μεταξύ οι άνδρες που συνεδρίαζαν, τώρα υποκλίνονται σε έναν νόμο  
Που προήλθε από τα λόγια αυτού που ξαφνικά εμφανίστηκε  
Να τους πει ότι ο νόμος καταργήθηκε, είναι πολύ αργά, όλα αυτά έχουν τελειώσει  
Σας ευχαριστούμε θα πουν τότε αυτοί υποκριτικά, που περισώσατε το κύρος των θεσμών 
Και εδώ το τέλος αυτό είναι τόσο καλό όσο στις σχετικές ιστορίες 
Για την ηδονή στο υπογάστριο της χελώνας 
Για το ταξίδι του πεσμένου φύλλου πίσω στο κλαδί  
Για τις μέλισσες που έγιναν τραγουδίστριες    
Για τα αγριόχορτα στο γκαζόν του γηπέδου 
Εκεί που παίζει μπάλα ο έρωτας με την Περσεφόνη 
Τρεις χιλιάδες χρόνια τώρα: οι ίδιοι έρωτες και οι ίδιες μέλισσες.  

Διαβάστε περισσότερα για τον συγγραφέα και το βιβλίο εδώ