Κρυμμένες ιστορίες

Το σπίτι πενθεί. Έναν απροσδόκητο θάνατο. Στο παλιό αρχοντικό των Μπαστιάνι, στην Κέρκυρα, επικρατεί απόλυτη ησυχία και σκοτάδι. Μόνο ο Αντρέας, ο ανήσυχος έφηβος της οικογένειας, κλεισμένος στο δωμάτιό του, επιμένει στην πολύ περίεργη ασχολία του τελευταίου χρόνου. Να κολλάει βεντούζες στους τοίχους του δωματίου του. Με τη βοήθεια του κομπιούτερ του ανακαλύπτει κάτι εξαιρετικά σημαντικό: οι τοίχοι όχι μόνον έχουν αφτιά, μα και μιλάνε. Αυτό τον βοηθάει να επισκεφτεί το παρελθόν του σπιτιού του και να βυθιστεί σε μια υπέροχη, γεμάτη μυστήριο ιστορία, παρασέρνοντας μαζί του και τον Θεόφιλο, συνταξιούχο γιατρό που έχει εγκατασταθεί στο γενέθλιο νησί μετά από πολλά χρόνια απουσίας στο εξωτερικό, καθώς και τη Ναυσικά, καθηγήτρια σε κάποιο από τα ελληνικά πανεπιστήμια. «Κάθε φορά που έφευγε νοσταλγούσε, κάθε φορά που ερχόταν προσδοκούσε, ακόμα όμως φοβόταν να επιστρέψει οριστικά. Φοβόταν μήπως ο τόπος καθιστά τα όνειρα περιττά, μήπως τα εξουδετερώνει» λέει γι’ αυτήν η συγγραφέας, περιγράφοντας έτσι υπέροχα το αμφίρροπο συναίσθημα των ανθρώπων που έχουν κάνει την «απόσταση» τρόπο ζωής.

Με αφορμή όμως το άλλο ταξίδι, αυτό του νεαρού στο χρόνο, ο αναγνώστης παρακολουθεί ένα ερωτικό δράμα από το παρελθόν της Κέρκυρας, που δένεται απροσδόκητα με το παρόν, με τους σημερινούς ανθρώπους, με τα προβλήματά τους, τις ανάγκες τους, τις προσδοκίες τους. Στον παρόντα εξάλλου χρόνο ζει και η μητέρα του, η Ξένια, βυθισμένη στα δικά της μυστήρια και μυστικά. Από τα οποία θα προσπαθήσει να βγει με έναν εξίσου απρόσμενο τρόπο.

Την Κατίνα Βλάχου την ξέρω ως αρχιτέκτονα, βέρα Κερκυραία, με άποψη κι αγάπη για το νησί της. Εδώ και κάμποσα χρόνια την έμαθα κι ως συγγραφέα. Έχει κυκλοφορήσει τρία ακόμα βιβλία, κάθε φορά και καλύτερα. Πλοκή, ευρηματικότητα, γνώση συγκρότησης μιας αφήγησης, πλούσιος και ταυτόχρονα εξαιρετικά περιεκτικός σε νοήματα λόγος, ρυθμός δίνουν στο «Οι ψίθυροι στους τοίχους» όλα τα στοιχεία που θα κάνουν κάποιον να βυθιστεί απνευστί στην ιστορία της και να την αγαπήσει.    

«Οι ψίθυροι στους τοίχους» Κατίνα Βλάχου, εκδ. Ροές, σελ. 214