H Άννα Πατάκη εξηγεί τη στρατηγική των εκδόσεων Πατάκη

Υπάρχει ιδανική στρατηγική για περιόδους σαν και αυτή; Εσείς πώς προσαρμόσατε την εκδοτική πολιτική σας;
Κάθε φορά που αναγκαζόμαστε, λόγω εκτάκτων συνθηκών, δυσκολιών, κρίσεων, να αναθεωρήσουμε άρδην διαδικασίες και προγράμματα, το πρώτο που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να επικεντρώσουμε σε αυτό που υπό οποιεσδήποτε συνθήκες πιστεύουμε πως πρέπει και μπορεί να διαβαστεί. Κάνοντας τον απολογισμό των προσαρμογών και αλλαγών που έχουμε κάνει σε περιόδους μεγάλων δυσκολιών, έχω παρατηρήσει πως πολύ συχνά όλοι μας, όταν κληθούμε να πάρουμε μια απόφαση που είναι «ζωής ή θανάτου», κάνουμε επιλογές πολύ πιο ουσιαστικές, πολύ πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά ψάχνουμε. Αυτό που ζούμε τώρα είναι ένα κράμα κρίσης και ευκαιρίας. Κρίσης γιατί η οικονομική ανασφάλεια που γεννά η πανδημία φοβόμαστε πως δεν έχει δείξει ακόμη το πιο σκληρό της πρόσωπο, και ευκαιρίας για το βιβλίο, γιατί αληθινά, εδώ όπως και σε ολόκληρο τον κόσμο, οι άνθρωποι, πολλοί άνθρωποι, αναζήτησαν και βρήκαν στα βιβλία μια συνομιλία για το νόημα, τη χαρά, την ουσία της ζωής. Κι αυτό δεν είναι θεωρητικό.
 
Η ποίηση είναι χαμένη υπόθεση; 
Γιατί να είναι χαμένη υπόθεση η ποίηση, δεν το καταλαβαίνω. Υπάρχει ένα παράδοξο, για να το πω λίγο υπερβολικά. Από τη μία η ποίηση δεν έχει μεγάλο κοινό, και από την άλλη την επικαλείται και ο πιο απλός άνθρωπος, περισσότερο κι από την πεζογραφία, όταν αναφέρεται στην τέχνη του λόγου. Κι υπάρχουν επίσης κοινότητες ποιητών και θύλακες ενεργοί, γύρω μας, ανάμεσά μας, που συναντιούνται, διαβάζουν μεγαλόφωνα, αλληλοεπηρεάζονται, νέοι και μεγαλύτεροι ποιητές, που πειραματίζονται, που μας δίνουν πολύ καλά βιβλία, που συνομιλούν με το παρελθόν με καινοφανείς τρόπους, που δημοσιεύουν σε περιοδικά ποίησης, που εκδίδουν συλλογές που βρίσκουν τον δρόμο για τα κεντρικά, και όχι μόνο, βιβλιοπωλεία, χάρη και στην δημοκρατική και πλουραλιστική φυσιογνωμία της ελληνικής αγοράς του βιβλίου. Ας της δώσουμε λίγο περισσότερο χώρο, αυτό χρειάζεται, νομίζω.