Το δυστύχημα των Τεμπών, το πένθος της κοινωνίας κι η ανάγκη της να βγει από τα δεινά της
Είναι γνωστό ότι σ’ ένα ευαίσθητο ψυχικά άτομο ή σ’ ένα σύνολο ατόμων, όπως μια κοινωνία, σε καταστάσεις ξαφνικών και αναπάντεχων κρίσεων η επανεμφάνιση παλαιότερων ενδοψυχικών συγκρούσεων είναι κάτι το αναμενόμενο. Απ’ ότι φαίνεται κάτι τέτοιο μοιάζει να συνέβηκε πριν από αρκετούς μήνες με αφορμή το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών με τις γνωστές σε όλους μας τραγικές συνέπειες. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας παλινδρόμησε εκεί που βρισκόταν 15 χρόνια πριν και ξαφνικά η πραγματικότητα αντικαταστάθηκε από μια άλλη, εκείνη την αλλοτινή.
Αν σκεφτούμε το που βρισκόμασταν ως κοινωνία εκείνη την εποχή, αλλά και για αρκετά συνεχόμενα χρόνια, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε καλύτερα την αντίδραση μας με αφορμή το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών και στη συνέχεια την βαθύτερη ανάγκη της κοινωνίας για την κατασκευή ενός προσώπου ελευθερωτή, άσπιλου και αμόλυντου, όπως η Μαρία. Πολύ δε περισσότερο και με βάση το γεγονός ότι ήταν και εξακολουθεί φυσικά να είναι μια χαροκαμένη μάνα. Δηλαδή έχει κάπου, πάνω -κάτω, ίδια χαρακτηριστικά με ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας το οποίο έχει κακοποιηθεί, πραγματικά ή φανταστικά από τις πολιτικοοικονομικές συνθήκες της χώρας μας τα τελευταία 15 χρόνια και συνεπώς ταυτίζεται μαζί της.
Με άλλα λόγια το συγκεκριμένο δυστύχημα έδωσε τη δυνατότητα στην κοινωνία και με τη βοήθεια των μέσων τα οποία συχνά την εκφράζουν με τον πιο καθοριστικό τρόπο, να κατασκευάσει το φανταστικό προφίλ ενός νέου ανθρώπου που θα μας έσωζε από τα δεινά των «κλεφτών» και των «απατεώνων».
Κι αυτό είναι το σημαντικό!
Η βαθύτερη ανάγκη μιας κοινωνίας καταταλαιπωρημένης να βγει από τα δεινά της. Της δόθηκε η ευκαιρία με το συγκεκριμένο δυστύχημα το οποίο ήταν και εξακολουθεί να είναι αβάσταχτο. Σκοτώθηκαν έτσι, χωρίς λόγο τα παιδιά της. Πάλι μια άλλη τραγωδία ήρθε και προστέθηκε στις υπάρχουσες. Πόσο μακριά θα πάει αυτή η κατάσταση και η επανάληψη. Ξανά και ξανά αστοχίες, παραλήψεις, ατασθαλίες, κομπίνες μεγάλες και μικρές, αυθαιρεσίες, ως πότε.
Ως εκεί, γιατί μετά το πένθος μετατράπηκε σε μίσος και σε ευκαιρία για αντίποινα. Κοινωνία εναντίων των πολιτικών. Λες και οι πολιτικοί είναι από άλλον πλανήτη και οι πολιτικές τους δεν αφορούν κοινωνικά συμφέροντα. Το συναίσθημα κυριάρχησε και κατέβαλλε πρόσωπα και καταστάσεις και ξαφνικά σύσσωμο ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μεταφέρθηκε ξανά σ’ ένα άλλο επίπεδο, εκείνο της απάρνησης της πραγματικότητας και της ανάγκης να «ξεφύγουμε» μια και έξω από τους «κακούς». Μα όπως λέει και ο ποιητής: «καθρέφτης σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω».
Ωστόσο, μήπως ξαφνικά η συνειδητοποίηση και η ενοχή;
«Φταίμε κι εμείς»! αλλά αυτό δεν αντέχεται με τίποτα.
«Μαρία σώσε μας!». Αλλά εκείνη, δυστυχώς, μέχρι εκεί…
Βέβαια όλοι οι κομματικοί μηχανισμοί ετοιμάστηκαν. Θα την κατασπαράξουν! Κι η κοινωνία;
Η κοινωνία δεν σηκώνει πισωγυρίσματα και ευχέλαια, αυτά είναι αντιδραστικά. Πάμε γι’ άλλα.
Ένα podcast που δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο, γιατί το θέμα του το διαμορφώνουν κάθε φορά οι ακροατές του, στέλνοντας τις (επί παντός επιστητού) ερωτήσεις τους στους συντελεστές
17°
