Περπατά ξυπόλυτη στα πατώματα που είχε σκουπίσει και σφουγγαρίσει σχολαστικά. Δεν είχε κοιμηθεί όλο το βράδυ. Πήγε πέντε. Επιθεωρεί το πεδίο. Μπαλκόνια εντάξει. Πόρτες εντάξει. Μπάνιο εντάξει. Κουζίνα εντάξει. Γυαλιά, πορτοφόλι, μαντίλι, χαρτομάντιλα, κινητό στην τσάντα. Τα ρούχα που θα φορούσε σιδερωμένα και περασμένα στην κρεμάστρα. Όλα τ’ άλλα στις βαλίτσες. Είναι ακόμα ανοιχτές. Λουκετάκια και κλειδιά στο τραπέζι. Είναι σχεδόν έτοιμη. Ζέστη. Κάποιοι κάνουν φασαρία στον ακάλυπτο. «Τι στο διάολο; Δεν κλείνουν καμιά πόρτα; Είναι πέντε η ώρα». Η πρώτη βαλίτσα έκλεισε εύκολα. Η δεύτερη παραήταν γεμάτη. Σε λίγο θα φανούν τα παιδιά της. Θα την πάνε στο λιμάνι. Θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Όχι. Άρχισε να βγάζει. Έφτασε στο όπλο.
Το πιστόλι το είχε τυλίξει σε μια μαξιλαροθήκη, ανάμεσα σε πετσέτες και σεντόνια. Τις σφαίρες χωριστά σ’ ένα τάπερ. Ήξερε από χρόνια ότι ο συγχωρεμένος είχε στο μαγαζί μια μπερέτα. Όταν το ’κλεισε, την έφερε στο σπίτι. Η Κατίνα συμφώνησε με τα παιδιά της να τη δώσουν. Απόψε όμως όλο το βράδυ σκεφτόταν πώς θα πάρει το όπλο μαζί της. Το άφησε στο πάτωμα κι άρχισε να ξαναβάζει τα ρούχα στη βαλίτσα. Δε χρειαζόταν δέκα πετσέτες. Και σεντόνια είχε στο χωριό. Κι αν κάποιος έπαιρνε τη βαλίτσα της κατά λάθος; Όχι, όχι, το όπλο έπρεπε να το έχει κοντά της. Το ’χωσε βιαστικά μαζί με το τάπερ στη τσάντα. Κάτι έπρεπε να βάλει από πάνω. Πάλι άδειασμα. Κι η βαλίτσα στη μέση. Όπου να ’ναι θα φανούν τα παιδιά. Κάτι έχει αφήσει ανοιχτό στον ακάλυπτο. «Ποιος στην ευχή κάνει τόση φασαρία; Ναι». Πίσω απ’ το κουρτινάκι της κουζίνας, το παράθυρο. Έκλεισε. Κλείδωσε. Ντύθηκε.
Πίστευε πως ο άντρας της θα είχε κάτι στην άκρη. Μια ζωή κοντά του, στερήθηκε πολλά. Εκείνος έβγαζε λεφτά. Πού πήγαν; Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, η Κατίνα έψαχνε ακόμα. Και καθάριζε. Τα δωμάτια, τα μπαλκόνια, το καμαράκι που εκείνος είχε διαλέξει να μένει μόνος του, δίπλα στο πλυσταριό. Λίγα πράγματα είχαν μείνει από το μαγαζί. Δυο καρέκλες, ένα τραπέζι, ένα τάβλι, η τηλεόραση. Όλα βρώμικα. Ένα μονό κρεβάτι, χωρίς προσκέφαλο. Θέα. Λυκαβηττός, Ακρόπολη, Αιγάλεω, Πάρνηθα. Κεραίες. Πολύ ζέστη.
Τον πυροβολισμό τον άκουσε μέρα μεσημέρι, την ώρα που ετοίμαζε φαγητό. Ανέβηκε στην ταράτσα. Η πόρτα δεν άνοιγε. Πήρε τηλέφωνο τα παιδιά. Η Κατίνα καθάριζε μετά, για μέρες. Τους τοίχους με ασβέστη. Το μωσαϊκό και τα έπιπλα με χλωρίνη. Για τις γωνίες, οδοντόβουρτσα και μπατονέτες. Το γκαζάκι που έψηνε καφέ ήταν για πέταμα. Το πέταξε. Η μικρή της κόρη φύλαξε το όπλο στο βάθος της ντουλάπας. Μια μπερέτα του τριανταπέντε και εφτά σφαίρες. «Μέχρι να δούμε τι θα το κάνουμε» είχε πει.
Χτυπάει το κουδούνι. «Έλα, μαμά!» Ανοίγει. Όπλο, τάπερ, μαντίλι, πορτοφόλι, γυαλιά, κινητό στην τσάντα. Από πάνω, μια ζακέτα. Ανοίγει την πόρτα του διαμερίσματος και τους ακούει στο ασανσέρ. Βάζει τα παπούτσια της.
- Καλώς μου τα!
- Έλα, μαμά, ήρθαν οι επισκέπτες σου. Έτοιμη;
- Αυτή τη βαλίτσα, ρε παιδιά, δεν μπορώ να την κλείσω. Έχει κολλήσει το φερμουάρ και παλεύω μισή ώρα. Δεν αντέχω άλλο! Έχω αργήσει.
- Μη μου στενοχωριέσαι, Κατινάκι μου, λέει ο γαμπρός. Θα στην κλείσω εγώ τη βαλίτσα. Και σε χρόνο ντε τε θα έχουμε διακτινιστεί στο λιμάνι. Άδειοι είναι οι δρόμοι.
- Μαμά, σβήνω τα φώτα, λέει η μεγάλη.
Το σπίτι μυρίζει ένα μείγμα τεσσάρων τουλάχιστον καθαριστικών.
Στο ημίφως αστράφτουν τα παρκέ. Περπατάει αργά, να μη γλιστρήσει πάνω στο είδωλό της.
- Πολλή ζέστη, μαμά! Σε ζηλεύω που φεύγεις. Έτοιμη;
- Έτοιμη. Πάμε!
Κατεβαίνουν τα σκαλιά. Η Κατίνα κρατά την τσάντα της σφιχτά. Τι θα πει στα παιδιά; Θα το βρει στο δρόμο. Κάθεται στο πίσω κάθισμα. Στην Ομόνοια, η αστυνομία μαζεύει κόσμο. Στην Πειραιώς, περίπολος της τροχαίας.
-Πω! Πω! Τι ξέχασα! Στην κατάψυξη, σας έχω αφήσει σνίτσελ και μπιφτέκια. Να πάτε να τα πάρετε. Να μην τρώτε όλο απ’ έξω όσο θα λείπω.
Διαγωνισμός Διηγήματος στην 36η Γιορτή Βιβλίου
Το Διαγωνισμό Διηγήματος μέσω Αυτοματικής Γραφής με θέμα «Η καλοκαιρινή Αθήνα προσπέρασε» διοργάνωσε το Μικρό Πολυτεχνείο. Μετά το σεμινάριο του Θράσου Καμινάκη (Μικρό Πολυτεχνείο), η Κριτική Επιτροπή κατέληξε στους 12 διακριθέντες. Και τα 12 κείμενα θα τα διαβάσετε στο site της ATHENS VOICE (Χορηγός επικοινωνίας).
Ντιπ τίποτα δεν μου έμαθαν οι έρωτες, εμένα προσωπικά – αλλά στη Δήμητρα Ζάφειρα έμαθαν διάφορα πράγματα, τα οποία μοιράζεται μαζί μας με το χρήσιμο, τελικά, βιβλίο της.
17°
