Απέναντι στο φόβο

Γιατί γράψατε το «Μη φοβάσαι να φοβηθείς»; Προέκυψε από την ανάγκη μου να γράψω κάποιες σκέψεις στο χαρτί. Σκέψεις για τον αγώνα με τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, για τα όρια της φαντασίας και της πραγματικότητας, για το φως και το σκοτάδι, για την αγάπη και το μίσος, γι’  αυτά που πραγματικά έχουμε ανάγκη. Σαν να ήταν γραμμένο ήδη βαθιά στην ψυχή μου και να περίμενε να το ανακαλύψω. Να το θυμηθώ, αφού, όπως λέει και ο Πλάτωνας, η αλήθεια βρίσκεται μέσα μας και πρέπει να βρούμε τον τρόπο να τη φέρουμε από τη λήθη στη μνήμη...

Γιατί επιλέξατε να το γράψετε στο πρώτο ενικό; Είναι μια κατάθεση ψυχής. Η επιλογή χρήσης του πρώτου ενικού ήταν ευνόητη, εφόσον το μυθιστόρημα έχει αυτοβιογραφικές αφετηρίες. Πολύ γρήγορα, όμως, ο ήρωας απέκτησε αυτόνομη ύπαρξη και έζησε τη δική του ζωή. Αυτά που βίωνε κι αυτά που σκεφτόταν αφορούσαν τους περισσότερους ανθρώπους. Έτσι, ο πρώτος ενικός αναπτύσσει με άμεσο τρόπο ένα διάλογο μ’ αυτόν που θα επιλέξει να διαβάσει το βιβλίο. Παίρνει τη μορφή μιας εξομολόγησης προς τον άγνωστο αναγνώστη, χωρίς να μένει τίποτα κρυφό. Κι έχει τη φιλοδοξία να γίνει ο φορέας των ανομολόγητων σκέψεών του.

Πόσο ανασταλτικά μπορεί να λειτουργήσει ο φόβος που νιώθει ο ήρωάς σας, ο Έκτορας; Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης γεννάει το φόβο. Είναι το εργαλείο της επιβίωσής μας. Οι φόβοι προέρχονται από το φόβο του θανάτου, το φόβο ότι θα πάψουμε να υπάρχουμε. Ο φόβος είναι ο προστάτης της ζωής μας, αλλά μπορεί πολύ εύκολα να γίνει ο δυνάστης της. Όταν μετατρέπεται σε φοβία, απλώνει τα δίχτυα του πάνω μας και μας στερεί κάθε ελευθερία και δυνατότητα επιλογής. Τότε εκείνος αποφασίζει για μας και γινόμαστε δούλοι των επιλογών του. Δεν αφήνει τις επιθυμίες μας να ανθίσουν και την ψυχή μας να κάνει τα ταξίδια που ποθεί. Τότε είναι η κρίσιμη στιγμή για μας. Η στιγμή της μεγάλης αναμέτρησης. Τότε είναι που πρέπει να σταθούμε με γυμνό το στήθος απέναντί τους, να εκτεθούμε, να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας και να κερδίσουμε το δικαίωμα η ψυχή μας να βαδίσει στους δρόμους που πραγματικά έχει ανάγκη.

Το βιβλίο σας αναφέρεται στην ιστορία ενός παιδιού. Πόσο εύκολο είναι να «δέσει» η γλαφυρή, παιδική αφήγηση με μηνύματα και αλήθειες καθοριστικής σημασίας για μεγάλους; Όποια ηλικία κι αν έχουμε, όποια βιώματα και εμπειρίες κι αν κουβαλάμε, βαθιά μέσα στην ψυχή μας ζει ένα μικρό παιδί. Η ψυχή μας παραμένει, ακόμη και στα προχωρημένα γηρατειά, παιδική. Μεταφέρει την αγνότητα, την ψυχική καθαρότητα, την αυθόρμητη, χωρίς αναστολές, επικοινωνία και τη χαρά της ζωής του παιδιού που ήμασταν κάποτε. Αν παραμερίσουμε τις μολύνσεις του περιβάλλοντος, τα τραύματα που οι αποτυχίες ή οι κακές επιλογές μάς άφησαν στην ψυχή και την επιφυλακτικότητα που με τα χρόνια θέριεψε απέναντι στους άλλους, τότε το μικρό παιδί που κρύβουμε μέσα μας μπορεί να μας αφηγηθεί με σαφήνεια τις καθοριστικές αλήθειες για την ουσία της ύπαρξής μας.