Η bijoux de kant μεταφέρει τη στέγη της από το Μοναστηράκι στο Θησείο- Αποχαιρετά τον χώρο με την παράσταση «Θα σε λέω Μαρία», σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη
Η bijoux de kant, έπειτα από δέκα χρόνια παρουσίας στο Hood Art Space της οδού Πολυκλείτου 21 στο Μοναστηράκι, αποχαιρετά τον χώρο που σφράγισε δημιουργικά την πορεία της και μετακινείται προς τις γειτονιές του Θησείου, παρασυρμένη από τη βίαιη μεταμόρφωση του κέντρου και το φαινόμενο της ανεξέλεγκτης Airbnbfication.
H bijoux de kant μετακομίζει- Η τελευταία της παράσταση στην Πολυκλείτου
Πριν την οριστική αποχώρηση της bijoux de kant από το διαμέρισμα-σκηνή της Πολυκλείτου, ο χώρος που έγινε σπίτι, εργαστήριο και τελετουργικός τόπος συνάντησης, παρουσιάζει μια τελευταία παράσταση-αποχαιρετισμό: το «Θα σε λέω Μαρία», βασισμένο σε διηγήματα του Γιάννη Παλαβού και σε θεατρική διασκευή της ομάδας. Μετά το «Δεξιά της κοίτης», που παρουσιάστηκε το 2025 στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, η ομάδα επιστρέφει σε έναν κόσμο γνώριμο και ταυτόχρονα ριζικά μετατοπισμένο, αντλώντας υλικό από τις συλλογές «Το παιδί» και «Το αστείο».
Το «Θα σε λέω Μαρία» επιστρέφει στη βαθιά ελληνική επαρχία για να αναμετρηθεί με την εύθραυστη και αντιφατική έννοια του ανθρώπου, μέσα σε ένα τοπίο όπου η ιστορία δεν έχει καταλαγιάσει ποτέ πλήρως. Ένα σύμπαν από παιδιά και γονείς, χωράφια και σπουργίτια, αλεπούδες και αγίους, όπου η καθημερινότητα διασταυρώνεται με το θαυματουργό και το ανεξήγητο. Εκεί όπου η ομορφιά και η βία συνυπάρχουν χωρίς όρια, ο χριστιανισμός συνομιλεί με το αρχαίο υπόλειμμα, και οι επιθυμίες εμφανίζονται πάντα μεταμφιεσμένες σε παράδοση ή ενοχή. Το έργο κινείται σαν λιτανεία και ταυτόχρονα σαν υπόγειο δοξαστικό· μια τελετουργία που ξεδιπλώνει μια Ελλάδα μυστική, σχεδόν παγανιστική, η οποία επιβίωσε κάτω από την επιφάνεια του εξορθολογισμού. Μια χώρα όπου το θαυμαστό δεν εξαφανίστηκε ποτέ, απλώς μετακινήθηκε στα περιθώρια. Και μέσα από αυτό, αναδύεται ένας σύγχρονος άνθρωπος που, όσο κι αν το αρνείται, συνεχίζει να επιθυμεί το παράδοξο, το ανορθόδοξο, το ανεξήγητο.
Γνώρισα τον Γιάννη Σκουρλέτη και τη bijoux de kant στις αρχές του 2025, όταν η Κατερίνα Ευαγγελάτου, τότε καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, ανέθεσε στον σκηνοθέτη τη σκηνική μεταφορά του μονολόγου μου «Δεξιά της κοίτης» για τον κύκλο Contemporary Ancients. Η παράσταση στην Επίδαυρο δεν υπήρξε απλώς μια θεατρική μεταγραφή, αλλά μια πράξη συν-κατοίκησης: ένα κοινό πεδίο όπου συγγραφέας, σκηνοθέτης και ερμηνευτές συναντήθηκαν δημιουργώντας έναν νέο ενιαίο κόσμο.
Σε αυτή τη συνάντηση αναγνωρίστηκε μια βαθύτερη συγγένεια βλέμματος. Ο κόσμος των κειμένων μου δεν αναπαραστάθηκε απλώς, αλλά επανεφευρέθηκε μέσα από ένα αισθητικό λεξιλόγιο που τον επέκτεινε. Έτσι, η πρόθεση της bijoux de kant να επιστρέψει σε διηγήματά μου μοιάζει με φυσική συνέχεια μιας ήδη υπάρχουσας συνομιλίας. Τα κείμενα αυτά, όπως και το προηγούμενο έργο, κινούνται στις ίδιες περιοχές: την ελληνική υπαίθρου και την ανθρωπογεωγραφία της, την παιδική εμπειρία και το θάμβος, τη βία και την αθωότητα, τη μοναξιά, την επιθυμία και τη λύτρωση.
Με αφορμή τον απολογισμό της «Λυσιστράτης», ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ εξηγεί πώς η Θεσσαλονίκη σπάει τα σύνορα και ο πολιτισμός γίνεται το πιο ισχυρό διαβατήριο
Η γνωστή ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η φωνή της Λουντμίλα» στο θέατρο Τζένη Καρέζη- Μια παράσταση με αφορμή τα 40 χρόνια από την έκρηξη του Τσέρνομπιλ
17°
