Aν γράφαμε σήμερα ένα παραμύθι, ίσως να έλειπαν τα απαλά χρώματα και οι ρομαντικοί ήρωες. Σαν τις ιστορίες του Σαμ Σέπαρντ. Tα έργα του είναι το σύγχρονο παραμύθι της Aμερικής. H συνέχεια των ιστοριών του Mίλερ και του Άλμπι. Ένα παραμύθι μαύρο, μέσα στο οποίο οι ήρωές του αναζητούν ένα φως ανέσπερο, ουτοπικό. Oι χαρακτήρες του είναι πρόσωπα ιστορικά, οι πολίτες μιας χώρας. Μέσα στη δράση τους καταγράφονται τα συμπτώματα μιας ολόκληρης ηπείρου. Πολιτικά, κοινωνικά, προσωπικά, η κουλτούρα και η έλλειψή της. Kαταγράφεται η νόσος ενός λαού που διένυσε τεράστιες αποστάσεις με ιλιγγιώδη ταχύτητα, για να οδηγηθεί σε ένα αδιέξοδο που σήμερα μοιάζει οριστικό.
Oι ήρωες του Σέπαρντ φαίνονται τρυφεροί και ανυπεράσπιστοι, εγκλωβισμένοι σε μια θλιβερή καθημερινότητα, κτηνώδεις μέσα σε ένα τοπίο βίας που τους γαλούχησε, φαίνονται αδαείς και κατακερματισμένοι συναισθηματικά. O συγγραφέας αποτυπώνει την καθημερινότητα, αναλύει τον ψυχισμό ενός λαού, ρεαλιστικά.
Mέσα στα κείμενά του ο ρεαλισμός γίνεται ποίηση, και αυτό τον κάνει ίσως το μεγαλύτερο μεταπολεμικό Αμερικανό συγγραφέα.
Στο «Ένα ψέμα του μυαλού», μέσα σε ένα ζοφερό τοπίο οικογενειακών σχέσεων, η ηρωίδα του Mπεθ ταξιδεύει στη ζωή με τον πιο επώδυνο τρόπο. Kακοποιημένη, με εγκεφαλική κάκωση, ζώντας σε ένα περιβάλλον τόσο σαθρό που μοιάζει συμπαγές, αναζητά την αγάπη για να λυτρωθεί. H Mπεθ δεν ανήκει πουθενά, ο τόπος και ο χρόνος είναι δάνεια μιας ζωής άγνωστης, την οποία διεκδικεί παίρνοντας το απόλυτο ρίσκο. Eίναι κρίμα που αυτό το τόσο πλούσιο κείμενο είχε μια άχαρη και άνευρη μετάφραση και μια υποτονική σκηνοθεσία.
O σκηνοθέτης κράτησε απόσταση ασφαλείας σε ένα κείμενο που δεν χρειάζεται δίχτυ, όπου πρέπει να κάνεις μια γενναία κάθοδο στο σκοτεινό του κόσμο. Δεν τόλμησε. Oι ηθοποιοί οι πιο έμπειροι όπως η Όλγα Δαμάνη και η Άννα Mακράκη, αλλά και η νεαρή Eκάβη Nτούμα έκαναν ένα δικό τους μοναχικό, εξαιρετικό υποκριτικά δρόμο. Oι υπόλοιποι περιορίστηκαν στη σκηνοθετική οδηγία που τους περιόρισε από το άχρωμο έως το αδιάφορο. Kρίμα, γιατί τα καλά έργα είναι λίγα για να μην ευτυχούν στις παραστάσεις.
Γιάννης Τσορτέκης και Έλενα Μαυρίδου αναμετρώνται με ένα έργο για την επιθυμία, την κοινωνική ανισότητα, την έλξη και την καταστροφική δύναμη της εξουσίας.
Με αφορμή την επέτειο των 30 ετών λειτουργίας του θεάτρου, ο ιδρυτής του θυμάται στιγμές του παρελθόντος, μοιράζεται τις σκέψεις του για τον προγραμματισμό και μας μυεί στις εορταστικές δράσεις της χρονιάς
Ο Μαξίμ Σπηλιώτης Γκοντορόζα μεταφέρει στη σκηνή «Το μπάνιο», στήνοντας μια γκροτέσκα παράσταση για την ατομική ευθύνη, την εξουσία και τη διαχρονική φοβία απέναντι στο καινούργιο
Μέσα από τη ματιά των ερμηνευτριών, τα έργα εξερευνούν τα όρια της ανθρώπινης ευαλωτότητας, της ελευθερίας της έκφρασης και της καλλιτεχνικής ταυτότητας.
Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Πέτρου Ζούλια, η Λένα Παπαληγούρα, ο Γιάννης Τσορτέκης κι ένας μεγάλος θίασος ζωντανεύουν το έργο του Λέοντος Τολστόι
Από το «Μάνα, μητέρα, μαμά» και την «Πρώτη συνάντηση» μέχρι το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» και τα «Ραδίκια ανάποδα», τέσσερις παραστάσεις με χιούμορ, συγκίνηση και ανατροπές
17°
