Μια παράσταση-ανοιχτή επιστολή με τη μορφή τραγουδιού βασισμένη σε μικρασιάτικα παραμύθια είναι ο «Αληθινός» που παρουσιάζει η ομάδα Vasistas. Αφορμή στάθηκαν τα παραμύθια της γιαγιάς Αργυρώς ‒ γιαγιά της σκηνοθέτριας της ομάδας, Αργυρώς Χιώτη. «Η γιαγιά μου ήταν από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας, έφτιαχνε φανταστικά γεμιστά και ντολμαδάκια και μια καρμπονάρα βόμβα λίπους. Όσο γερνούσε, τόσο μαλάκωνε σαν άνθρωπος. Δεν ξεχνούσε ποτέ τις ιστορίες του παρελθόντος. Όταν πάθαινα ωτίτιδα με έβαζε με το αυτί πάνω από μια λεκάνη με καυτό νερό που άχνιζε και πάνω μια πετσέτα. Αυτά δεν τα λέμε στην παράσταση. Kαταθέτουμε έναν ελεύθερο συνειρμό, σαν ένα εξαγνισμό του παρελθόντος μας. Η μουσική είναι δυνατή. Η φόρμα απροσδιόριστη. H Ιστορία δεν υπάρχει».
Με όχημα τη μουσική, σε μια συνθήκη ονειρικής συναυλίας, ένα γυναικείο ποπ συγκρότημα με τη χρήση μικροφώνων, μουσικών οργάνων και ηλεκτρονικών ήχων, μετατρέπει τις ιστορίες του σε τραγούδι. Βγαλμένα από την προφορική παράδοση των Ελλήνων της Σμύρνης, παραμύθια όπως «Ο Αληθινός» ή «Της Τύχης τα Γραμμένα», συχνά σκληρά, ρεαλιστικά και ενίοτε αντικρουόμενα μεταξύ τους ως προς τον συλλογισμό ή την ορθότητα που μεταφέρουν, αποτελούν έναν... οδηγό επιβίωσης σε δύσκολους καιρούς. «Ένας αφηρημένος συλλογισμός για το τώρα της σκέψης και του σώματός μας. Ένα φλας, μια ονειρική ρωγμή είναι ο "Αληθινός". Η μουσική είναι δυνατή. Η αφήγηση δεν είναι μία. Μπλέκουν και συνομιλούν πέντε επιστολές, μία κεντρική που λειτουργεί σαν οδηγός ή κοινή φωνή, και τέσσερις επιστολές από τις τέσσερις γυναίκες που βρίσκονται στη σκηνή. Πέντε γράμματα από την καθεμία στη γιαγιά της. Ημερομηνίες και πραγματολογικά στοιχεία που αφορούν την καθεμία, μπλέκονται στη βασική αφήγηση. Ναι, όλα βασισμένα στα παραμύθια της γιαγιάς Αργυρώς Χιώτη. Σε δύο κομβικές ιστορίες, για τις τύχες των ανθρώπων και το κατά πόσο τις ορίζουν οι ίδιοι. Δεν αφηγούμαστε τα παραμύθια. Η μουσική είναι δυνατή. Από γυναίκα σε γυναίκα, από γενιά σε γενιά. Τι κρατάς και τι πετάς; Πώς να σπάσεις τα δεδομένα που κουβαλάς και να μην τα ξανακάνεις λούπα, τα ίδια από την αρχή;» λέει η Αργυρώ Χιώτη.
Το κείμενο και η μουσική της παράστασης «Αληθινός» στο θέατρο Πόρτα δημιουργήθηκαν από την ομάδα VASISTAS και τις ηθοποιούς κατά τη διάρκεια των προβών. Βασίζονται στις αφηγήσεις παραμυθιών της γιαγιάς Αργυρώς.
Γιάννης Τσορτέκης και Έλενα Μαυρίδου αναμετρώνται με ένα έργο για την επιθυμία, την κοινωνική ανισότητα, την έλξη και την καταστροφική δύναμη της εξουσίας.
Με αφορμή την επέτειο των 30 ετών λειτουργίας του θεάτρου, ο ιδρυτής του θυμάται στιγμές του παρελθόντος, μοιράζεται τις σκέψεις του για τον προγραμματισμό και μας μυεί στις εορταστικές δράσεις της χρονιάς
Ο Μαξίμ Σπηλιώτης Γκοντορόζα μεταφέρει στη σκηνή «Το μπάνιο», στήνοντας μια γκροτέσκα παράσταση για την ατομική ευθύνη, την εξουσία και τη διαχρονική φοβία απέναντι στο καινούργιο
Μέσα από τη ματιά των ερμηνευτριών, τα έργα εξερευνούν τα όρια της ανθρώπινης ευαλωτότητας, της ελευθερίας της έκφρασης και της καλλιτεχνικής ταυτότητας.
Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Πέτρου Ζούλια, η Λένα Παπαληγούρα, ο Γιάννης Τσορτέκης κι ένας μεγάλος θίασος ζωντανεύουν το έργο του Λέοντος Τολστόι
13°
©Γκέλυ Καλαμπάκα
©Γκέλυ Καλαμπάκα
©Γκέλυ Καλαμπάκα
©Γκέλυ Καλαμπάκα
