Μεσάνυχτα στην Επίδαυρο: Εκεί που η «Άλκηστις» έγινε ένα με τους ψιθύρους της νύχτας

Ο Δημήτρης Καμαρωτός επέστρεψε φέτος στο Αρχαίο Στάδιο της Επιδαύρου με μια νέα πρόταση, βασισμένη στην «Άλκηστη» του Ευριπίδη, ένα έργο που κινείται ανάμεσα στα είδη καθώς φέρει στοιχεία σατυρικού δράματος. Μετά την «Τουρνέ» του Ευριπίδη Λασκαρίδη, το έργο που εγκαινίασε για φέτος το Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, βρεθήκαμε στο Αρχαίο Στάδιο για μια περφόρμανς μεταμεσονύχτια υπό το φως των αστεριών.

Δημήτρης Καμαρωτός, (Άλκηστις) Τοπίο μετά την υπόσχεση στο Αρχαίο Στάδιο της Επιδαύρου

Μια παράσταση στο Στάδιο της Αρχαίας Επιδαύρου, με την υπογραφή του Δημήτρη Καμαρωτού. Η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 1-1-1 (1 συνθέτης- 1 έργο- 1 ηθοποιός) αλλά και του κύκλου C-music now.  Ο ίδιος ο Καμαρωτός είχε αναμετρηθεί πριν από λίγο χρόνια -το 2018- και πάλι με τον Αρχαιολογικό Χώρο του Σταδίου, ανεβάζοντας τις «Ευμενίδες» με τη Στεφανία Γουλιώτη, λίγο πριν τα χαράματα, στις 6 το πρωί. Αυτή τη φορά η παράσταση ξεκίνησε τα μεσάνυχτα ακριβώς.  

Μια περφόρμερ, η Κωνσταντία Τάκαλου, ντυμένη στα άστρα, μας υποδέχτηκε στο Αρχαίο Στάδιο που άνοιξε τις πόρτες του τα μεσάνυχτα. Η παράσταση ξεκίνησε με την Άλκηστη να μιλά αλλά να μην είναι ορατή. Δεν την εντόπισα αμέσως, καθώς είχε αρκετό κόσμο και όλοι την αναζητούσαν. Η φωνή της όμως, σε συνδυασμό με τους ηλεκτρονικούς ήχους από τα μεγάφωνα, αλλά και τους φυσικούς ήχους της Επιδαύριας νύχτας, σε έβαζαν αμέσως σε μια συγκεκριμένη συνθήκη. Κινιόταν στον χώρο σαν ξωτικό, άλλοτε σταματούσε ανάμεσα στον κόσμο και άλλοτε περνούσε ανάμεσά μας, σαν να μη μας έβλεπε, σαν να ήταν όλος ο χώρος δικός της. Ήταν σαν να μας ξεναγούσε στον αρχαιολογικό χώρο, τον οποίο φαινόταν να γνωρίζει πολύ καλά. 

Ειδικοί led φωτισμοί είχαν τοποθετηθεί καθ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής, αλλά ο φωτισμός ήταν τόσο διακριτικός ώστε να μη δημιουργεί φωτορύπανση ενώ παράλληλα να σου επιτρέπει να μπορέσεις να γευτείς ως έναν βαθμό το μαγικό αυτό τοπίο, τη νύχτα.

Είχε αρκετό κόσμο, οπότε ήταν λίγο δύσκολο να ακολουθήσεις ακριβώς τη διαδρομή της. Αλλά εκεί που την έχανες από τα μάτια σου και άκουγες μόνο τη φωνή της, την ξαναέβρισκες σε ένα άλλο σημείο του αρχαιολογικού χώρου, που φωτιζόταν ειδικά για τη συγκεκριμένη στιγμή. Αν βρισκόσουν πολύ κοντά στα μικρόφωνα που ήταν διάσπαρτα σε διάφορα σημεία του χώρου, η μουσική σύνθεση του Καμαρωτού ενδέχεται να ξεπερνούσε ανά σημεία σε ένταση τη φωνή της Τάκαλου, με αποτέλεσμα να μην ακούς τα πάντα. Το κείμενο βέβαια, εμπνευσμένο από την Άλκηστη, έφερε στοιχεία από την αρχαία τραγωδία, αλλά δεν ήταν πολύ εύκολο να παρακολουθήσεις τα λόγια της και να βγάλεις κάποιο ξεκάθαρο νόημα από αυτά. Δεν ξέρω καν αν χρειαζόταν. Η αίσθηση που σου άφηνε ήταν ότι παρακολουθούσες μια γυναίκα σε παραλήρημα, σε μια μεταιχμιακή κατάσταση, αλλά απόλυτα εναρμονισμένη με τη φύση.

Ο Καμαρωτός χρησιμοποίησε όλο το εύρος του αρχαιολογικού χώρου περισσότερο για να μας βάλει στην ψυχολογία της ηρωίδας, αλλά και να μας φέρει και εμάς σε επαφή με τη φύση, τη νύχτα, τη μαγεία αυτού του τοπίου, που ήταν το Ιερό του Ασκληπιού, όπου έσπευδε ο κόσμος για να γιατρευτεί. Η περφόρμανς της Τάκαλου άλλωστε στο πρώτο μέρος της παράστασης έκλεισε στο -τόσο, όσο- φωτισμένο ιερό. Στη συνέχεια, ενώ άρχισε να χάνεται στον ορίζοντα, κατεβαίνοντας προς το Στάδιο, όπου ήταν παραταγμένο το Κουιντέτο Εγχόρδων, μας δόθηκε η οδηγία να κατευθυνθούμε και εμείς στο Στάδιο.

Περπατούσαμε υπό το φως της νύχτας, αλλά και την ιδιαίτερα βοηθητική δράση του προσωπικού του φεστιβάλ, που άνοιγε δρόμο, ώστε να υποδείξει τη πιο σωστή διαδρομή, που δεν γλιστράει. Φτάνοντας στο στάδιο, μπορούσες να επιλέξεις εσύ τη θέση σου. Κι ενώ περίμενες να καθίσουν όλοι, μπορούσες να παρατηρήσεις το τοπίο γύρω σου, όσο επέτρεπε η νύχτα και ο χαμηλός φωτισμός. Και φυσικά μπορούσες να κοιτάξεις τον ουρανό και να παρατηρήσεις αστέρια και αστερισμούς, που δεν μπορείς να δεις ούτε στην πόλη αλλά και συχνά ούτε στο χωριό με την απίστευτη φωτορύπανση και ηχορύπανση που μας κατακλύζει.

Το κουιντέτο εγχόρδων βρισκόταν εκεί, διακριτικά φωτισμένο, αναμένοντας να ξεκινήσει το δικό του μέρος. Η Άλκηστις προετοιμαζόταν να χαθεί για λίγο μέσα στη νύχτα και να ξαναγυρίσει στη συνέχεια για να φύγει για το ταξίδι της πίσω στη Γη. Ενόσω μιλούσε οι ήχοι του κουιντέτου ήταν πιο οξείς, ενώ όταν ο λόγος δόθηκε στα μουσικά όργανα, τότε οι μελωδίες ημέρεψαν το τοπίο και την ένταση που μας είχε προκαλέσει το πρώτο μέρος της παράστασης. Από την άλλη, οι φυσικοί ήχοι του τοπίου -και ο δυνατός άνεμος που φυσούσε με βοή ανά διαστήματα- έρχονταν σε διάλογο με τη μουσική, δημιουργώντας ένα μοναδικό ηχοτοπίο.

Με αυτήν την ηρεμία και τη μελωδία, η ηρωίδα προετοιμάστηκε για να επιστρέψει στον δικό μας κόσμο, ώστε να ολοκληρωθεί η περφόρμανς. Η αλήθεια είναι ότι με την προετοιμασία που έκανε, φανταστήκαμε -πολλοί από εμάς- ότι θα τη βλέπαμε να ανεβαίνει προς τα πάνω, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε τελικά. 

Η έξοδος από το Στάδιο έγινε σιγά σιγά, προσεκτικά και πάλι με τη βοήθεια του προσωπικού του Φεστιβάλ. Ανεβαίνοντας προς τα πάνω, λίγο πριν γυρίσω την πλάτη μου στο τοπίο, κάθισα για πέντε λεπτά να γευτώ τη μαγεία της Επιδαύριας νύχτας και να ρίξω μια γρήγορη ματιά στα αστέρια, προτού εξαφανιστούν από τα φώτα της πόλης, στην οποία θα επέστρεφα σε 2 ώρες...