Akylas: Αυθεντικός και απρόβλεπτος. Είμαι υπέρ

Για κάποιον λόγο είδα και άκουσα πρώτα το «Σεξ» του Σταμάτη Κραουνάκη, σε εκτέλεση του Ακύλα, πριν περάσω στο βαρύ πυροβολικό και δω/ακούσω το «Ferto», το «Atelier» ή οτιδήποτε άλλο από τις δουλειές του Akylas: το «Σεξ», σούπερ τραγουδάρα του Κραουνάκη, με τους αστείους-έξυπνους-πονηρούς-πάντα-επίκαιρους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, άμα το είχες δει/ακούσει μια φορά με τον πάρα πολύ θεό Γιώργο Μαρίνο, αρχές δεκαετίας του ’90, δεν ήθελες να το ξανακούσεις από κανέναν άλλον… Ή έτσι νόμιζα, μέχρι που το τραγούδησε, ή μάλλον το παιξο-τραγούδησε, ο Ακύλας και του πήρε τα σώβρακα του τραγουδιού.

© Minos-EMI

Ο Ακύλας δεν είχε καν γεννηθεί όταν ο Σταμάτης με τη Λίνα έγραφαν το διάσημο τραγούδι για το σεξ που είναι άλλη ιστορία, ο Ακύλας δεν είχε γεννηθεί ούτε όταν ο Γιώργος Μαρίνος το τραγουδο-έπαιζε με μπρίο – είναι 26 χρονών, του 1999, τα υπόλοιπα τα ξέρουμε όλοι πια, είναι από τις Σέρρες, όπου μεγάλωσε με οικονομικά στριμώγματα, με ζόρια, με τις ταλαιπωρίες που περνάει ο μέσος όχι-πάμπλουτος εικοσάχρονος σήμερα, και μερικές επιπλέον οικογενειακές ταλαιπωρίες. Πήγε στο μουσικό σχολείο των Σερρών, δοκίμασε διάφορες δουλειές και δημιουργίες, μάλλον ψάχνοντας, όπως κάνουμε σχεδόν όλοι από τα 19-25 μας περίπου. Δούλεψε δύο χρόνια σε κρουαζιερόπλοια ως τραγουδιστής και περφόρμερ, πριν πέσει στην αντίληψη του ευρύτερου κοινού, και εδώ περίπου σταματάνε αυτά που ξέρουμε για τον Ακύλα Μυτιληναίο.

© Instagram / Akylas © ne_fos

Εδώ ξεκινάει ο ίδιος ο καλλιτέχνης όπως είναι τώρα: με στίχους που σε ξαφνιάζουν, σε κάνουν να λες «έλα τώρα!» ενώ χαμογελάς, με στιλ που σε ξαφνιάζει ακόμα περισσότερο, με μια ενέργεια… εντελώς υπερσύγχρονη και παράλληλα Μαντονα-ική, από την καλή περίοδο της Μαντόνας, σε συνδυασμό με επίσης εντελώς δική του κίνηση και εκτέλεση. Δεν είναι δηλαδή μόνον το ότι ο Ακύλας γράφει ζενιάλ στίχους ή ότι φτιάχνει μουσικές που συνδυάζουν την indie electro pop με στοιχεία ελληνικής παραδοσιακής μουσικής ΚΑΙ κάτι από παλιά, καλά «Ημισκούμπρια», είναι ότι βγαίνει ως μοναδικός, αυτοδημιούργητος, αυτόφωτος, με ένα ξερό μικρόφωνο να κρέμεται από το πορτοκαλί ταβάνι, χωρίς αξεσουάρ (πέρα από τα γυαλιά ηλίου που βαζο-βγάζει), χωρίς εξτραδάκια, αρπάζει το τραγούδι του και το εκτελεί με μια θετική ένταση (εννοώ χωρίς να σε βάζει εσένα, τον θεατή/ακροατή, στην πρίζα), με μια αυτοσαρκαστική διάθεση, με μια ηλεκτρισμένη κίνηση – ούτε που προσέχεις λεπτομέρειες όπως φωνή (που είναι μια χαρά), η περφόρμανς σε έχει αρπάξει κανονικά, κάθεσαι με το μάτι στην οθόνη σου μέχρι να τελειώσει το τραγούδι. Και μετά το ξαναβάζεις από την αρχή. Και μετά σου κολλάει, ακούς τον ρυθμό ή/και τα λόγια μέσα στο κεφάλι σου όλη μέρα.

Τι, μόνο εγώ το έπαθα; Κόλλησα επειδή δεν έχω καμία σχέση με μουσική, όπως μου είπε κάποιος; Και οι χιλιάδες άλλοι άνθρωποι που έκαναν ή έπαθαν το ίδιο, κι αυτοί δεν έχουν ιδέα από μουσική; Και τι σημασία έχει αν είσαι ειδικός ή όχι σε οποιονδήποτε τομέα; Κατά πόσον σου αρέσει το προϊόν –το τραγούδι– και ο καλλιτέχνης, ο περφόρμερ, αυτό είναι που μετράει, όχι κατά πόσον ξέρεις από βέσπα.

Δεν θα επεκταθώ στους στίχους του «Ferto», στην απουσία τουπέ, σοβαροφάνειας και «ξέρεις-ποιος-είμαι-εγώ;», στο αστείο, τρεχούμενο, ζωηρό ύφος του τραγουδιού. Όχι, δεν είναι Γεώργιος Σουρής, αλλά ο Σουρής έζησε σε άλλες εποχές (1853-1919) και δεν βαστούσε μικρόφωνο. Ο Ακύλας είναι ο Ακύλας: ένας ορίτζιναλ καλλιτέχνης με έμπνευση, τσαγανό, χιούμορ, ταλέντο, ιδέες, με όλα όσα χρειάζεται για να ξεχωρίσει. Και δεν έχω αναφερθεί καν στα σόσιαλ, στην τρελή επιτυχία του στα ρημάδικα τα σόσιαλ, επειδή ο Ακύλας ναι μεν διαδόθηκε μέσα από τα σόσιαλ, είναι δε πάαααρα πολύ καλός σκέτος, και χωρίς σόσιαλ. Ο Σουρής, νομίζω, με κάποιες επεξηγήσεις λόγω διαφορετικής εποχής, θα γελούσε με το «Ferto». Ακόμα κι αν το άκουγε χθες, πόσο μάλλον αν μπορούσε να το ακούσει σήμερα.