Στη συναυλία των Black Flag, νοσταλγώντας την ασπρόμαυρη πανκ ροκ Θεσσαλονίκη

Ενώ οι Black Flag (σωστότερα, είναι ο Greg Ginn ακομπανιαρισμένος από τρία πιτσιρίκια, νέα μέλη, φωτιά και λαύρα) μας αποτελειώνουν με Louie Louie και Fucked up, ο χρόνος συστέλλεται. Ο Βορράς γέρνει στον Νότο, η Ανατολή πλησιάζει τη Δύση και η νύχτα στο WE, που μέχρι πριν λίγο φάνταζε και ακουγόταν μασίφ και στιβαρή, ξαφνικά ραγίζει. Σπάει. Το εκμεταλλεύομαι και περνώντας μέσα από τη χωροχρονική ρωγμή βγαίνω δεκαετίες πίσω. Σε εκείνη τη Θεσσαλονίκη του ‘80 και του ’90 που δεν σύχναζε στα παγωτά της Ωραίας ή την ντίσκο Amnesia, στην πόλη που δεν φορούσε χρωματιστά Kenzo από το Whispers, αλλά μαύρα μπλουζάκια Black Flag, ζωγραφισμένα στο χέρι.

Ασπρόμαυρες αφίσες προπαγάνδας για συναυλίες στο στέκι της Φιλοσοφικής και στον Ευκλείδη, στη Θεολογική, στη Βαρβάρα, τη Μαύρη Γάτα και το Black and Blue, στην πανκ ροκ Θεσσαλονίκη που, συντονισμένη στα ραδιόφωνα Ουτοπία, Κιβωτός και Ακρόπολη, άκουγε νέα για τους Εκτός Ελέγχου και τους Γκρόβερ, τους Γκούλαγκ και τους Stained Veil. Την τρία ακόρντα πόλη των Μπάτε Σκύλοι Αλέστε και των Πανικός, των Αντίστροφη Μέτρηση, International Comedy αλλά και των βιρτουόζων Noise Promotion Company. Tη χάρντκορ πανκ Θεσσαλονίκη, την στα όρια του cold new wave Θεσσαλονίκη, τη σκληροπυρηνική αμερικέν αλά Mushrooms Θεσσαλονίκη, την επικράτεια των Πίσσα και Πούπουλα και… κασέτες. Από το προαύλιο του Φυσικού, εκεί που έστηνε τακτικά την πραμάτεια του ο κιθαρίστας των Γκρόβερ, αγόραζα πανκ συλλογές στο 500άρικο (δραχμές).

1300 καφετιά και σε βινύλιο από το Lazy Dog αγόρασα την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση των Ναυτία. Παύση και σεβασμός, Ναυτία, ό,τι πιο άρτιο, καθαρόαιμο, φωνακλάδικο, σκεπτόμενο, ουσιαστικό και ουμανιστικό γέννησε το θεσσαλονικιώτικο χάρντκορ πανκ. Ναυτία, η μπάντα που το 1992 κυκλοφόρησε την προφητική δισκάρα Ευρωπαϊκή Αναγέννηση. «Δεν ξέρω άμα πρέπει να ρωτήσω/ γιατί οι άνθρωποι κατάντησαν να φέρονται σαν ψάρια/ Μονάχοι να την βρίσκουν από το βράδυ ως το πρωί/ φυλακισμένοι κι έρημοι μέσα σε μια γυάλα/ Στο έλεος του εκσυγχρονισμού μοντέρνα κοινωνία κωφαλάλων/ Στο έλεος του νέου σαδισμού μοντέρνα κοινωνία κωφαλάλων/ Αδίστακτοι απάνθρωποι πουλάνε συνταγές/ Για ψεύτικο κουλάρισμα και τεχνητή ηρεμία/ Μας κάνουνε άβουλα ρομπότ χωρίς να έχουμε όνειρα, αγάπη και αισθήματα».

Εκτός από την Κοινωνία Κωφαλάλων που σάμπλαρα, η Ευρωπαϊκή Αναγέννηση, με το απίστευτα μεσαιωνικής υφής και εσάνς ειρωνικό εικαστικό, σε απόλυτο κοντράστ με τον τίτλο του δίσκου, διαθέτει μερικά από τα πιο ιδρωμένα τραγούδια του θεσσαλονικιώτικου πανκ: Προσπάθησε ή ψόφα, Μη με σατανίζεις, Κανένας ρόλος, Νεκρό συναίσθημα.

«Πώς τους βλέπεις;» με ρωτά ο Αλέκος Κανταρτζής των Γκούλαγκ. Επιστρέφω από τη χάρντκορ Θεσσαλονίκη των Ναυτία και του τότε στη νύχτα Black Flag, εδώ και τώρα. Ο Greg Ginn παίζει μια κιθάρα σκέτη ποίηση, περάσματα μέταλ και φρι τζαζ, math rock και πολλές δαιμονισμένες ινστρουμένταλ απλωτές, για να πάρει ανάσες από τα συνεχή ουρλιαχά η Max Zanelly. Άργησαν αλλά ήρθαν τελικά οι Black Flag και άλλο ένα προσκύνημα στη χαμένη μας νιότη συντελέστηκε υπέροχα, υπέρτατα και εν εξάλλω, που σε ελεύθερη μετάφραση θα πει ωραίο ξύλο στις μπροστινές σειρές. Μόνο ο Έλμερ έλειπε και αν, δε, αναρωτιέσαι ποιος είναι ο Έλμερ, τότε προφανέστατα απείχες από εκείνη την ασπρόμαυρης αφίσας Θεσσαλονίκη, θαμώνας γαρ της ντίσκο Λάβαλμπον, ή του κοσμικού κέντρου Καλύβα στη Σταυρούπολη με Σταυράκη Φωτιάδη να τα καίει ως το ξημέρωμα.