Ο κόσμος της μουσικής θρηνεί την απώλεια του Σόνι Ρόλινς, ενός από τους μεγαλύτερους σαξοφωνίστες και σημαντικότερους αυτοσχεδιαστές στην ιστορία της τζαζ, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 95 ετών στο σπίτι του στο Γούντστοκ της Νέας Υόρκης.
Την είδηση του θανάτου του επιβεβαίωσε η επί χρόνια εκπρόσωπός του, Τέρι Χίντε. Αν και δεν έγινε άμεσα γνωστή η αιτία θανάτου, ήταν γνωστό ότι ο Ρόλινς αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα, τα οποία τον είχαν αναγκάσει να αποσυρθεί από τις ζωντανές εμφανίσεις ήδη από το 2012.
It is with deep sorrow and profound love that we announce the passing of Sonny Rollins. The Saxophone Colossus died this afternoon at his home in Woodstock, NY at the age of 95. 1/2 https://t.co/6AGmFrB7x4pic.twitter.com/OA0PzpPfGR
Ο Σόνι Ρόλινς δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος μουσικός. Ήταν μια μορφή που επανακαθόρισε τη γλώσσα της τζαζ, ένας καλλιτέχνης που αντιμετώπιζε τον αυτοσχεδιασμό σαν πνευματική αναζήτηση και κάθε εμφάνιση σαν μια νέα μουσική περιπέτεια.
Γεννημένος ως Γουόλτερ Θίοντορ Ρόλινς το 1930 στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, μεγάλωσε μέσα στη χρυσή εποχή της αμερικανικής τζαζ. Ξεκίνησε να παίζει σαξόφωνο σε ηλικία μόλις επτά ετών και πολύ γρήγορα ξεχώρισε για το ιδιαίτερο ύφος και τη φαντασία του.
Στην εφηβεία του ήδη έπαιζε δίπλα σε μουσικούς που αργότερα θα γίνονταν θρύλοι, ενώ στα πρώτα χρόνια της καριέρας του συνεργάστηκε με κορυφαίες μορφές όπως ο Μάιλς Ντέιβις, ο Θελόνιους Μονκ, ο Μαξ Ρόουτς, ο Ντίζι Γκιλέσπι και ο Τζον Κολτρέιν.
Sonny Rollins, the jazz legend dubbed the Saxophone Colossus who redefined the language of the genre with his inimitable improvisational skills, has died at age 95. https://t.co/iLaRLMFkIG
Η δεκαετία του 1950 θεωρείται η πιο εκρηκτική δημιουργική περίοδος της ζωής του. Μέσα σε λίγα χρόνια κυκλοφόρησε μια σειρά από δίσκους που άλλαξαν την ιστορία της τζαζ, ανάμεσά τους τα «Saxophone Colossus», «Tenor Madness», «Way Out West», «Freedom Suite» και «A Night at the Village Vanguard».
Το «Saxophone Colossus» του 1956 παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους σημαντικότερους δίσκους τζαζ όλων των εποχών. Εκεί βρίσκεται και το εμβληματικό «St. Thomas», εμπνευσμένο από τις ρίζες της οικογένειάς του στην Καραϊβική.
Ο Ρόλινς έγινε γνωστός όχι μόνο για την τεχνική του αρτιότητα, αλλά κυρίως για την αστείρευτη φαντασία του πάνω στη σκηνή. Οι σόλο αυτοσχεδιασμοί του μπορούσαν να ξεκινούν από μια απλή μελωδία και να μετατρέπονται σε μουσικές αφηγήσεις γεμάτες ένταση, χιούμορ, συναίσθημα και φιλοσοφική διάθεση.
Ο ίδιος είχε πει κάποτε ότι στόχος του ήταν «να μην σταματήσει ποτέ να εξελίσσεται».
Η ζωή του, ωστόσο, δεν ήταν χωρίς σκοτεινές περιόδους. Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα εθισμού στην ηρωίνη και πέρασε ακόμη και από τη φυλακή. Κατάφερε όμως να απεξαρτηθεί και να επιστρέψει πιο δυνατός, χαρίζοντας μερικές από τις πιο σπουδαίες στιγμές στην ιστορία της μουσικής.
Μία από τις πιο μυθικές ιστορίες της ζωής του ήταν η τριετής «εξαφάνισή» του από τη μουσική σκηνή στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Απογοητευμένος από το παίξιμό του, σταμάτησε τις εμφανίσεις και περνούσε ατελείωτες ώρες κάνοντας εξάσκηση μόνος του πάνω στη γέφυρα Williamsburg της Νέας Υόρκης, ώστε να μην ενοχλεί τους γείτονές του. Από αυτή την περίοδο γεννήθηκε αργότερα και ο ιστορικός δίσκος «The Bridge».
Ο Σόνι Ρόλινς παρέμεινε ανήσυχος και δημιουργικός σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Πειραματίστηκε με free jazz, latin και funk στοιχεία, ενώ δεν δίστασε να συνεργαστεί και με καλλιτέχνες εκτός της τζαζ σκηνής.
Το 1981 άφησε το αποτύπωμά του και στη ροκ ιστορία, συμμετέχοντας στο τραγούδι «Waiting on a Friend» των Rolling Stones με ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σαξοφωνικά σόλο όλων των εποχών. Ο ντράμερ των Stones, Τσάρλι Γουότς, τον χαρακτήριζε «πηγή έμπνευσης για κάθε μουσικό».
Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ο Ρόλινς εγκατέλειψε το σπίτι του κοντά στους Δίδυμους Πύργους κρατώντας μόνο το σαξόφωνό του. Λίγες ημέρες αργότερα έδωσε μια ιστορική συναυλία στη Βοστώνη, η οποία κυκλοφόρησε αργότερα με τον τίτλο «Without a Song: The 9/11 Concert».
Στη μακρά καριέρα του τιμήθηκε με αμέτρητα βραβεία και διακρίσεις, ανάμεσά τους Grammy για το σύνολο της προσφοράς του, το National Medal of Arts και οι τιμητικές διακρίσεις του Kennedy Center.
Παρότι αποσύρθηκε από τη μουσική λόγω πνευμονικής ίνωσης, δεν σταμάτησε ποτέ να σκέφτεται τη δημιουργία. Σε μία από τις τελευταίες μεγάλες συνεντεύξεις του είχε δηλώσει: «Οι άνθρωποι μου λένε να ξεκουραστώ και ότι έχω ήδη πετύχει τα πάντα. Αλλά εγώ πάντα ήθελα να πάω πιο πέρα από τον Σόνι Ρόλινς».
Με τον θάνατό του κλείνει ένα τεράστιο κεφάλαιο στην ιστορία της τζαζ. Η μουσική του, όμως, θα συνεχίσει να ηχεί σαν ζωντανή απόδειξη ότι ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να γίνει τέχνη, ελευθερία και τρόπος ζωής.
Από την «Άπονη ζωή» και την «Οδό Αριστοτέλους» μέχρι το σπίτι κάτω από την Ακρόπολη, μια συνέντευξη με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο γίνεται προσωπική μαρτυρία, γέλιο, συγκίνηση και μικρό θαύμα
17°
