Λένα Πλάτωνος: Δίσκος με ακυκλοφόρητα κομμάτια 1982-1985

Το 1981 ήταν μια χρονιά δικαίωσης. Και δεν μιλώ φυσικά για τους μεταπολιτευτικούς αγώνες, που -υποτίθεται ότι- δικαίωνε το ΠΑΣΟΚ με τη νίκη του στις 18 του Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς. Ως μονομανής, μιλώ πάντα για τη μουσική και πιο συγκεκριμένα –εδώ- για την εγχώρια δισκογραφική παραγωγή. Εκείνη η χρονιά έφερε τα «Μπαράκια» του Βαγγέλη Γερμανού, που δικαίωναν στο έπακρο τον αγώνα όσων λατρεύαμε τον Bob Dylan, τον Neil Young, τον Cat Stevens και τον Don McLean. Έφερνε όμως και το «Σαμποτάζ» της Λένας Πλάτωνος, που δικαίωνε τον αγώνα όσων –περιέργως την ίδια στιγμή- αγαπούσαμε τους Kraftwerk, τους Yellow Magic Orchestra, τους OMD και ολόκληρη την ηλεκτρονικότερη και πειραματικότερη πλευρά της Factory αλλά και πέρα από αυτήν, ακόμη και τον Jean-Michel Jarre ή τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, που τότε δοκίμαζε τα φτερά του ως Vangelis. Ο Χατζιδάκις δήλωνε ότι η Πλάτωνος έφερνε μια βαθιά ριζοσπαστική προσέγγιση στο τραγούδι και τη θεωρούσε κάτι σαν συνεχίστρια του έργου του. Εκείνη πάλι, ξεκινώντας από το «Σαμποτάζ», προσπαθούσε να διευρύνει όσο περισσότερο μπορούσε τα όρια της τραγουδοποιίας. Όσοι την άντεξαν στο ντεμπούτο της, ακόμη και στον «Καρυωτάκη» ή στο «’62 του Μάνου Χατζιδάκι» ακόμα, την έχασαν ολοκληρωτικά στις «Μάσκες Ηλίου», που για τους σημερινούς fans της electronica αποτελεί ευαγγέλιο. Η Dark Entries είναι η αμερικάνικη εταιρεία που έχει ως βασικό της σκοπό να κυκλοφορεί και να επανακυκλοφορεί ιδιαίτερης αισθητικής υλικό ανά τον κόσμο, που βασίζεται στα synths. Επανακυκλοφόρησε το «Γκάλοπ», τα «Λεπιδόπτερα» και τις «Μάσκες Ηλίου» της Πλάτωνος και τώρα έρχεται με το “Balancers”, έναν δίσκο που περιλαμβάνει ακυκλοφόρητα κομμάτια της περιόδου 1982-1985, πράγμα που σημαίνει ότι τα θέλεις οπωσδήποτε και είσαι έτοιμος να παραγγείλεις τον δίσκο αυτή τη στιγμή που διαβάζεις.

Τα Χριστούγεννα είναι μακριά για τους πιο πολλούς από εμάς. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι ετοιμάζονται ήδη να στολίσουν το Λονδίνο με φώτα, ελαφάκια και αστέρια, ένας -τουλάχιστον- ραδιοφωνικός σταθμός στην Αθήνα χτενίζει τις περσινές Christmas λίστες του για να τις επαναφέρει πριν κάνουμε το τελευταίο μας μπάνιο στη θάλασσα και η Norah Jones κυκλοφορεί έναν δίσκο με χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Τι κι αν ο μπαμπάς της, ο Ravi Shankar, ήταν τέρμα γκάζια ινδουιστής; Εκείνη φωτογραφημένη κάπου στη Νέα Υόρκη για το εξώφυλλο του δίσκου, ονειρεύεται τα Χριστούγεννα – “I Dream Of Christmas” λέγεται το album. Και καλά, η Norah είναι ένα τρυφερό κορίτσι, που δικαιούται να ονειρεύεται ό,τι κατεβάσει ο νους της. Δεν είναι όμως, η μόνη. Οι Eagles of Death Metal –άκουσον, άκουσον- ετοιμάζουν κι αυτοί ένα ep που θα περιλαμβάνει έξι χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Θα λέγεται “A Boots Electric Christmas” και θα έχει ακόμη το “Holy Night” με τη συμμετοχή του Josh Homme, ναι των Kyuss και των Queens Of The Stone Age.

Σε άλλες ειδήσεις, έχω πάθει πλάκα με το “Desire” του Desire Marea, ενός μοναχικού τύπου από τη Νότια Αφρική, που παίζει πειραματική progressive electronica –αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοιο ιδίωμα- και μάλιστα επιστρέφει στο κέντρο της απόλυτης μουσικής δημιουργίας, που δεν είναι άλλο από την απόλυτη τελετουργία. Δισκάρα, που κυκλοφόρησε πρώτα στο bandcamp και στη συνέχεια από τη Mute.

Υπάρχει ένα ντοκιμαντέρ που λέγεται “The Beatles And India” και περιγράφει τη σχέση που είχε η μεγάλη μπάντα με τις αισθητικές, θρησκευτικές  και φιλοσοφικές αντιλήψεις της Ινδίας. Εκτός που είναι αριστούργημα, στο επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσει κι ένα διπλό cd που θα περιλαμβάνει τη μουσική του ντοκιμαντέρ αλλά και διασκευές τραγουδιών των Beatles από Ινδούς μουσικούς και συγκροτήματα, όπως οι Vishal Dadlani, Kiss Nuka, Benny Dayal, Dhruv Ghanekar, Karsh Kale, Anoushka Shankar, Nikhil D’Souza και  Soulmate. Μυρίζεται πολύ ενδιαφέρον υλικό, οπότε θα τα πούμε σύντομα.

Έργο μεικτής τεχνικής του Γιώργου Φλωράκη για τη στήλη του Σημειώσεις Ενός Μονομανούς

Υ.Γ.: Ο Adrian Borland των Sound πήδηξε στις γραμμές ενός τρένου στις 26 Απριλίου 1999. Ανάμεσα στα πολλά που άφησε στη μέση ήταν και οι White Rose Transmission, το σχήμα που επέστρεψε με το “Happiness At Last”. Στον δίσκο αυτό υπάρχει και μια πολύ συγκινητική διασκευή του “Winning”. Enough said…