O Silot προτείνει ταβανοθεραπεία

Δευτέρα 16 Μαρτίου, κλείνω το μαγαζί νωρίτερα, δεν υπάρχει ούτε ψυχή στη Θεμιστοκλέους. Αυτή θα είναι και η τελευταία μέρα που θα με βρει να δουλεύω. Λίγες μέρες πριν έχω ακυρώσει το γύρισμα που είχα με τον Angel Saft, τον παίρνω τηλέφωνο και μου λέει «Ναι, μου ακύρωσαν κι άλλα γυρίσματα, καταλαβαίνω». Ανυπομονούσα για αυτήν τη συνεργασία, ο Angel θα οπτικοποιούσε το δεύτερο μου single «Χαρτομάντηλα στην Καρδιά». Αποφασίζω την ακύρωση όλων των δραστηριοτήτων, ήδη από την Πέμπτη 12 Μαρτίου. Κι άλλο ένα γύρισμα, στούντιο, ηχογραφήσεις, personal training. Σκέφτομαι, για λίγο θα ‘ναι. Μην αγχώνεσαι.

Τρίτη 24 Μαρτίου. Δεν ήταν για λίγο τελικά. Πάνω στην πιο δημιουργική μου φάση, παγώσανε όλα. Στην κυριολεξία. Ακόμα και οι άνθρωποι έξω έχουν μια παγωμάρα.

Ακόμα και τώρα δεν έχω προλάβει να στεναχωρηθώ ή να εκνευριστώ. Γιατί εκεί έξω όλοι μας ακυρώσαμε τα σχέδια μας. Η ζωή μας κλείστηκε στο σπίτι. Οι μέρες πέρασαν γρήγορα. Ταινίες, σειρές, μαγείρεμα, βίντεο-συνομιλίες με φίλους, όλα με τις πιτζάμες. Σαν άρρωστος. Ε όχι! «Δεν είμαι άρρωστος», σκέφτομαι και πάω και βάζω το πιο στενό παντελόνι, έτσι, για να με ξεβολέψω. Ντύνομαι σαν να έβγαινα έξω. Φτιάχνω τα μαλλιά μου, βάζω μέχρι και παπούτσια. Κάθομαι στην τραπεζαρία και αρχίζω να γράφω. Γράφω, συνειδητοποιώντας ότι το να χαζεύεις για ώρες το ταβάνι σου είναι θεραπευτικό. Μόνο εσύ, οι σκέψεις σου και το ταβάνι. Αυτές τις μέρες σκεφτόμαστε συνέχεια την επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους. Αυτό μας λείπει. Ίσως, όμως, τελικά να μας λείπει περισσότερο η επικοινωνία με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μέσα σε όλον αυτόν τον πανικό που ζούμε τις τελευταίες μέρες, αναρωτιέμαι: γιατί τόσος κόσμος δεν αντέχει στους 4 τοίχους; Είμαστε μόνο στην αρχή, γιατί είναι τόσο δύσκολο να κάτσουμε σπίτια μας; Αυτό δεν είναι άλλωστε το καταφύγιο μας; Τελικά το σπίτι μας ήταν πάντα φυλακή; Είτε ζούμε μόνοι μας, είτε με την οικογένεια μας, μήπως ότι έχουμε φτιάξει μας πιέζει; Μήπως είπαμε «φοβάμαι τη μοναξιά», πριν καν τη ζήσουμε;

Ο εγκλεισμός δεν είναι απαραίτητα φυλακή, αν είσαι αντιμέτωπος με τον καθαρό, γυμνό εαυτό σου. Κι αν αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή να βουτήξουμε βαθιά μέσα στον εσωτερικό μας κόσμο και να ψάξουμε τον πραγματικό μας εαυτό; Γιατί όλοι γκρινιάζουν; Λες και υπάρχει επιλογή. Ένας ιός δεν έχει φέρει τα πάνω κάτω απλά στην καθημερινότητα ή τα οικονομικά. Αλλά και στο «εγώ» μας. Ξαφνικά του στερήσαμε όλα αυτά που κάλυπτε το κενό του. Και, όχι, δεν μπορώ να ξέρω τι συμβαίνει σε όλους εκεί έξω. Δεν έχουν όλοι τον ίδιο λόγο να γκρινιάζουν. Υπάρχουν άνθρωποι που χάσανε τις δουλειές τους, που μείνανε μακριά από τον/την σύντροφο τους, που ακόμα κάποιοι δουλεύουν για να εξ-«υπηρετήσουν» εμάς που μένουμε στα σπίτια μας.

Η πρόταση μου, λοιπόν, δεν έχει ούτε χειροτεχνίες στο σπίτι, ούτε ταινίες, ούτε σειρές. Αφιέρωσε έστω και μια μόνο ώρα στον εαυτό σου σήμερα. Εσύ, οι σκέψεις σου και το ταβάνι. Αντιμετώπισε τον, έτσι γυμνό. Χωρίς καμουφλάζ. Αντέχεις;