Le Page: Ryan Gosling και Λάμπρος Κωνσταντάρας ιδανικοί για ένα video μας

Η Princess Chelsea, μία από τις πιο ευφάνταστες παρουσίες της indie/pop σκηνής της εποχής μας, έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου, στο Fuzz Live Music Club! Τη συναυλία θα ανοίξουν οι Le Page, ένα από τα καλύτερα pop σχήματα της εγχώριας σκηνής των τελευταίων χρόνων και πλέον solo project  του Αντώνη Κωνσταντάρα. Ο ίδιος απάντησε σε μερικές ερωτήσεις λίγες μέρες πριν το μουσικό ραντεβού μαζί μας.

Έχεις νιώσει έως τώρα -και αν ναι, πότε- το συναίσθημα της ικανοποίησης στην απόφαση να φτιάξεις την μπάντα ή δεν έχει έρθει ακόμα;
Εννοείται. Κάθε στιγμή που βρίσκομαι στη σκηνή και υπάρχει αλληλεπίδραση με το κοινό αισθάνομαι τυχερός που μπορώ ακόμα να παίζω μουσική και να μοιράζομαι ήχους και ιστορίες με εν δυνάμει φίλους. Από εκεί και πέρα, θεωρώ ότι κάθε καλλιτέχνης είναι αχόρταγος, οπότε, ακόμη κι αν κάποτε φτάσω στην κορυφή των Αμερικανικών charts θα θέλω κι άλλο! Να φτάσω την κορυφή των διαγαλαξιακών ας πούμε, ή κάτι τέτοιο. 

Το καλύτερο και το χειρότερο σχόλιο που έχετε ακούσει για τη μουσική σας ή για κάποιο live σας;
«Είσαστε η καλύτερη κακή μπάντα που έχω ακούσει στη ζωή μου». Αυτό είναι το καλύτερο που έχω ακούσει και από τότε ο στόχος μου είναι να γινόμαστε όλο και χειρότεροι, καλύτεροι. Από την άλλη, μια φορά που παίζαμε live άκουγα από το πίσω μέρος του μαγαζιού μια παρέα να τραγουδάει δυνατά. Στην αρχή ενθουσιάστηκα πιστεύοντας πως έκαναν sing - along στο κομμάτι μας. Ωστόσο, έπειτα από λίγα δευτερόλεπτα συνειδητοποίησα πως είχαν βγάλει τούρτα γενεθλίων (στη μέση ενός κομματιού) και τραγουδούσαν το «Happy Birthday». Δεν είναι ακριβώς σχόλιο, αλλά δεν ξέρω, το εξέλαβα ως statement. 

Περιγράφεις τη μουσική σου σε έναν άσχετο. Έχεις μόνο 25 λέξεις.
Η απενοχοποίηση της pop και του να περνάς καλά χωρίς να σκέφτεσαι για λίγη ώρα με χαζούς μινιμαλισμούς και κομπλεξικές ταμπελοποιήσεις. 21 λέξεις. Αμέ!

Τρία μέρη και εποχές που θα ταξίδευες εάν είχες «μηχανή του χρόνου»!
Δύσκολη ερώτηση. Σίγουρα θα ήθελα να ζήσω την brit pop έκρηξη από μέσα, οπότε, θα επέλεγα το Λονδίνο των 90s. Όχι μόνο για μουσικούς λόγους. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η Βρετανία των 90s μου βγάζει έναν ρομαντισμό. Λίγο Mr Bean, λίγο η Manchester United του Ferguson, λίγο τα κουρέματα και τα ρούχα. Με μαγεύει. Από εκεί και πέρα θα ήθελα σίγουρα να ταξιδέψω ζήσω την Αμερική των 70s, η οποία έχει αφήσει πίσω ένα σωρό ανεξήγητα μυστήρια και τέλος, θα ήθελα να βρεθώ στο πλατό του "Friends" εν ώρα γυρίσματος. Ηθικό δίδαγμα; Μη μου δώσετε ποτέ χρονομηχανή, τζάμπα κόπος.  

Αγαπημένες σύγχρονες μπάντες και καλλιτέχνες; Με ποιoν θα «σκότωνες» για να συνεργαστείτε;
Από φρέσκες μπάντες μου αρέσουν πολύ οι Superorganism, μια πολυεθνική κολεκτίβα που θεωρώ ότι με νιώθουν. Θα ήθελα σαν τρελός να συνεργαστώ μαζί τους. Από εκεί και πέρα μου αρέσουν πολύ οι Lemon Twigs, δύο αδέρφια με τον πιο up to date, vintage ήχο που θα ακούσεις (αν και ο νέος τους δίσκος δεν με τρέλανε). Τέλος, από λίγο πιο παλιούς, δεν ξέρω αν θα σκότωνα, αλλά σίγουρα θα τραυμάτιζα για να συνεργαστώ με κάποιον από τους Beck και Jack White. Δεν ξέρω αν έχω τις ικανότητες να φτάσω έστω κοντά στο game τους βέβαια. 

Αν η μουσική σας ήταν ταινία, ποια θα ήταν;
Το Small Time Crooks του Woody Allen. Ξεκάθαρα! 

Διάλεξε ηθοποιό ή οποιονδήποτε «διάσημο» για να πρωταγωνιστήσει στο επόμενο video σας...
Τον Ryan Gosling για να γίνει viral. Από Έλληνες τον Λάμπρο Κωνσταντάρα επειδή έχουμε το ίδιο επίθετο και θα είχε πλάκα. 

Aν δίνατε ένα τραγούδι σας σε ταινία ή σειρά, ποιο θα ήταν και πού;
Θα έδινα το Luna Land στο Seinfeld, επειδή, όπως λέει και ο ίδιος ο δημιουργός του: «είναι ένα σόου για το τίποτα». Έτσι και το Luna Land, είναι ένα τραγούδι για το τίποτα! 

Τι δεν θα κάνατε ποτέ ως μπάντα, ακόμα και αν σας έδιναν (λέμε τώρα...) έναν σκασμό λεφτά;
Οτιδήποτε έχει να κάνει έστω και στο παραμικρό με οργανισμούς ή άτομα που δεν αποδέχονται τη διαφορετικότητα και τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων. Όσα λεφτά και να μου έδιναν δεν θα ήθελα να έχω καμία σχέση μαζί τους. 

Ποια πράγματα αγαπάς και μισείς στην Αθήνα; Και μέσα από τη μουσική και προσωπικά.
Μισώ την κίνηση, τη βρωμιά, τα εγκαταλειμμένα κτίρια που είναι έτοιμα να πέσουν και το γεγονός ότι πρόκειται για μια πόλη που ουσιαστικά αποκλείει τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Από την άλλη, το βράδυ αποκτά μια άγρια ομορφιά που με μαγεύει. Όσον αφορά το μουσικό σκέλος, χαίρομαι γιατί ακούω όλο και περισσότερους καλλιτέχνες που μου αρέσουν πραγματικά. Ωστόσο, χρειάζεται λίγη προσπάθεια ακόμη από πλευράς οργάνωσης κατά την άποψή μου.  

Ποιο τραγούδι θα «σκότωνες» για να είναι δικό σου;
Πάρα πολλά! Σίγουρα το Africa των Τoto. Ξέρω, είναι πολύ στάνταρ, αλλά δεν γίνεται να μην θες να είναι δικό σου. Από πιο καινούρια κομμάτια, σίγουρα το Mystery of Love του Sufjan Stevens. Α, και το Smelly Cat της Phoebe Buffay! 

Διαλέγεις καλλιτέχνες για φεστιβάλ στη χώρα μας. Δώσε το line-up σου και δικαιολόγησε τις επιλογές σου.
Θα σου πω δυο μέρες: Η πρώτη θα έχει Lip Forensics για αρχή, ένα από τα πιο καυτά εγχώρια ονόματα της ηλεκτρονικής μουσικής. Τη σκυτάλη θα έπαιρναν οι Le Page, επειδή έχουν κονέ με τον διοργανωτή, για να συνεχίσουμε με The Coral, που, ενώ θεωρώ ότι δεν είναι πια τόσο δημοφιλείς πια, κυκλοφόρησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2018. Βρισκόμαστε στο σούρουπο, ό,τι πρέπει δηλαδή για λίγο rock 'n' roll, και δεν υπάρχει καλύτερος από τον Liam Gallagher για να ξεκινήσει το πάρτι. Αμέσως μετά θα έκλεινα με Sade, μια από τις μεγαλύτερες καλλιτέχνιδες στην ιστορία. Η δεύτερη μέρα θα ξεκινούσε με Le Page (παράγκα), αμέσως μετά θα έβγαιναν οι Lucifer's Child επειδή είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες black metal μπάντες εκεί έξω, θα συνέχιζα με Planet of Zeus και θα έκλεινα με Rotting Christ. 

Κάνε την ερώτηση που πάντα θες να σου κάνουν, αλλά κανείς δεν έχει κάνει. Και δώσε την απάντηση.
Tι θα κάνεις την Παρασκευή το βράδυ; 
Θα ανοίγω τη συναυλία της Princess Chelsea στο Fuzz, εσύ;