Αντιδράσεις για τροπολογία επιμέλειας, εξώδικο Μάτσα στην Κεφαλογιάννη και κυβερνητικές εξηγήσεις για τη νομοθετική ρύθμιση
Πολλά ερωτήματα έχει προκαλέσει η τροπολογία για την επιμέλεια τέκνων, η οποία κατατέθηκε στις 19 Δεκεμβρίου με χαρακτήρα επείγοντος και ενσωματώθηκε στο νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Η δημόσια συζήτηση εντάθηκε όταν έγινε γνωστό ότι η πρώτη που έκανε χρήση της νέας διάταξης ήταν η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, μετά την απώλεια της αποκλειστικής επιμέλειας των παιδιών της, έπειτα από το διαζύγιό της με τον μουσικοσυνθέτη Μίνω Μάτσα.
Η τροπολογία προβλέπει ότι γονέας που διαφωνεί με πρωτόδικη απόφαση για τη γονική μέριμνα μπορεί, αντί να αναμένει την εκδίκαση της έφεσης, να επαναφέρει την υπόθεση σε νέο πρώτο βαθμό, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και με κριτήριο το συμφέρον του παιδιού.
Τι αλλάζει στο καθεστώς επιμέλειας και γιατί μπορεί να συνδέεται με την Όλγα Κεφαλογιάννη
Μέχρι σήμερα, η αμφισβήτηση πρωτόδικης απόφασης γινόταν μέσω έφεσης, με περιορισμένες δυνατότητες ανατροπής σε πρώτο βαθμό. Ο Αστικός Κώδικας (άρθρο 1536) επέτρεπε παρεμβάσεις μόνο για σοβαρούς λόγους που σχετίζονται με την ασφάλεια και τη φροντίδα του παιδιού, ενώ η νομολογία απέφευγε τις αλλεπάλληλες δίκες. Παράλληλα, ο νόμος 4800/2021 είχε εισαγάγει τη φιλοσοφία της συνεπιμέλειας, ενισχύοντας τον ρόλο και των δύο γονέων μετά το διαζύγιο.
Η πρώτη εφαρμογή της τροπολογίας από την υπουργό Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη, προκάλεσε αντιδράσεις. Ο Μίνως Μάτσας, μέσω εξώδικης δήλωσης, έκανε λόγο για «καταπληκτική σύμπτωση» μεταξύ της πρόσφατης πρωτόδικης απόφασης και της ψήφισης της διάταξης, υποστηρίζοντας ότι δημιουργείται η εικόνα ad hoc νομοθέτησης με προσωπικό όφελος. Στο εξώδικο γίνεται λόγος για θεσμική εκτροπή και για διάταξη που εντάχθηκε σε άσχετο νομοσχέδιο, με την επισήμανση ότι εκκρεμεί ήδη εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό.
Απαντώντας στις αιτιάσεις περί «φωτογραφικής διάταξης», ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης υποστήριξε ότι δεν πρόκειται για αιφνιδιαστική τροπολογία, αλλά για κανονική διάταξη που ενσωματώθηκε από την αρχή στο νομοσχέδιο, στο πλαίσιο των λοιπών ρυθμίσεων που προέρχονταν από δώδεκα υπουργεία.
Όπως εξήγησε, η συγκεκριμένη ρύθμιση επεκτείνει στα οικογενειακά δικαστήρια ένα δικαίωμα που ισχύει εδώ και δεκαετίες σε άλλες δικαστικές υποθέσεις: τη δυνατότητα αναστολής εκτέλεσης πρωτόδικης απόφασης μέχρι την κρίση του Εφετείου, αποκλειστικά όταν το επιβάλλει το συμφέρον του παιδιού. Τόνισε επίσης ότι η απόφαση παραμένει στην αποκλειστική κρίση του δικαστή, ο οποίος καλεί και τους δύο γονείς και σταθμίζει τα πραγματικά δεδομένα.
Η κυβέρνηση απορρίπτει κάθε σύνδεση της διάταξης με προσωπικές υποθέσεις μελών της και υποστηρίζει ότι πρόκειται για ρύθμιση υπέρ των πολιτών και της δικαστικής προστασίας. Ωστόσο, η πολιτική συζήτηση παραμένει ανοιχτή, με την αντιπολίτευση και μέρος της κοινής γνώμης να επισημαίνουν τον κίνδυνο θεσμικών σκιών όταν νομοθετικές παρεμβάσεις συμπίπτουν χρονικά με προσωπικές δικαστικές εκκρεμότητες δημόσιων προσώπων.
17°
