Συνέντευξη με τους Μέντα

Ξεκίνησαν στα τέλη των 90s με alt rock ήχο. Μέχρι το Νοέμβριο του 2012 είχαν κυκλοφορήσει 5 άλμπουμ με ελληνικό στίχο (Στον πλανήτη του Εδμούνδου, Σε καινούργια μπάντα, Ινστρουμέντα, Ποπ και Μέντα). Το «Téléphérique» του 2015 με 9 ορχηστρικά κομμάτια σηματοδότησε μια νέα περίοδο για τους Μέντα αφήνοντας πίσω τα φωνητικά και χρησιμοποιώντας αναλογικά synthesizers. Το 2016 ακολούθησε το digital EP «K.I.D.», με 4 ορχηστρικές συνθέσεις, φόρο τιμής στα παιδιά που μεγαλώνουν σε εμπόλεμες ζώνες. Η νέα τους δουλειά «Polyend» κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο με 8 κομμάτια σε μίξεις του Χρήστου Λαϊνά και mastering του John Davis, ηχολήπτη των λονδρέζικων Metropolis studios. O Νίκος Παπαδημητρίου αποκρυπτογραφεί τo νέο τους υλικό So| You| Went | Down |To |The | Poly |End και μιλά για το restart των Mέντα.

Μετά από πέντε δίσκους με pop εναλλακτική κατεύθυνση, αποφασίσατε να αλλάξετε εντελώς τον ήχο σας  και αποκλείσατε τους στίχους. Πως προέκυψε αυτή η στροφή;           

Μετά το πέμπτο άλμπουμ (Μέντα) διαπιστώσαμε ότι είχαμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι διαφορετικό στον επόμενο δίσκο. Σκεφτήκαμε ότι τo τραγούδι διεθνώς έχει κουράσει τα αυτιά των ακροατών της μουσικής γιατί είναι ένα πολύ χρησιμοποιημένο είδος, αν και βεβαίως το πιο δημοφιλές. Είπαμε λοιπόν να δοκιμάσουμε νέες ιδέες με κύριο προσανατολισμό την ορχηστρική μουσική, μέσα από τον υποβλητικό κόσμο των παλιών synths, μια και ο Κώστας με τον Δημήτρη είχαν συγκεντρώσει πολλά από αυτά. Έτσι, φτάσαμε στο Telepherique, ενδιάμεσα στο K.I.D. και τώρα στο Polyend.  Δεν ήταν και κανένα μεγάλο ρίσκο, αφού δεν χρειάστηκε να εγκαταλείψουμε κάποια καριέρα που μας απέφερε πολλά χρήματα, για να πετύχουμε το νέο καλλιτεχνικό στόχο. 

Μετά από δύο δίσκους και ένα EP με το νέο ήχο, πως αισθάνεστε για αυτή την απόφαση;

Είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από αυτή την επιλογή γιατί αποτελεί μια καινούργια διαδρομή που μας γεμίζει δημιουργικά και αισθητικά.

Ο νέος σας δίσκος, «Polyend» μοιάζει σαν ένας μικρός γρίφος. Ποιο είναι το concept;

Το Polyend είναι το σημείο επανεκκίνησης στη ζωή όλων μας. Αυτό το σημείο όπου τελειώνουν όλα εκείνα που μας κατατρέχουν και μας βασανίζουν. Ιδανικά συμβαίνει, λυτρωτικά, μια φορά στη ζωή καθενός, όπως τουλάχιστον το σκεφτόμαστε εμείς.  

Υπήρξαν διαφορές στη δημιουργία αυτού του δίσκου σε σχέση με τον προηγούμενο και το EP;

Σημαντικές διαφορές ως προς την επεξεργασία των ιδεών και τη σύνθεση των κομματιών δεν υπήρξαν. Και αυτά ηχογραφήθηκαν στο σπίτι του Κώστα (Βλάχα), με πολύ δουλειά από αυτόν και τον Δημήτρη (Λαϊνά).

Από τη δημιουργία του ως και την παραγωγή του;

Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού ήχου έπαιξε ο Χρήστος Λαϊνάς που έδωσε στις μίξεις το urban στοιχείο που έλειπε, κάνοντας -ειδικά- τα ρυθμικά μέρη πιο δυναμικά. Ο John Davis με το mastering στο Metropolis oλοκλήρωσε το αποτέλεσμα με τον καλύτερο τρόπο.

Και αυτή τη φορά παρουσιάσατε ένα ιδιαίτερο βιντεοκλίπ με εξαιρετικό concept και παραγωγή για το κομμάτι «So». 

Συνεχίζουμε να πιστεύουμε στη δύναμη της εικόνας και στο πόσο καλά  μπορεί να υπηρετεί τη μουσική. Έτσι και τώρα, ο επί σειρά ετών συνεργάτης μας Γρηγόρης Ρέντης παρέδωσε ένα πολύ ενδιαφέρον κλιπ, με θέμα την εσωτερική βία και τη σχέση αλληλεπίδρασής της ανάμεσα στους ανθρώπους.  

Ποιες διαφορές βλέπετε στο κοινό της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής από τότε που ξεκινήσατε ως τώρα; 

Θα μου επιτρέψεις να αναφέρω ότι το κοινό μας παραμένει πάντα μικρό σε σύγκριση με αυτό του ελληνικού λαϊκού ή του εμπορικού δυτικού τραγουδιού. Όμως, σήμερα είναι πιο καλλιεργημένο μια και έχει εκτεθεί στη διεύρυνση των εναλλακτικών ρευμάτων στη διεθνή μουσική σκηνή, με τις προσμίξεις ηλεκτρονικής, χορευτικής, ροκ, χιπ-χοπ, τζαζ και σόουλ να κάνουν τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα.

Σύντομα κλείνετε 20 χρόνια παρουσίας στο χώρο. Θα αλλάζατε κάτι σε όλα αυτά που επιλέξατε να κάνετε; 

«Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα» λέει η λαϊκή ρήση και έχει πάντα δίκιο. Σίγουρα θα αποφεύγαμε αρκετά λάθη που κάναμε έως εδώ. Βέβαια αυτά συμβαίνουν για να γίνεσαι σοφότερος. Θα φροντίζαμε πάντως, να μην επαναλάβουμε τα πιο επώδυνα.