Αγάθωνας στ’ αγκάθια...

Θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Athena και Gogol Bordello. Δεν είναι κακό, απλά χιλιοφορεμένο, κοπιαρισμένο, μιμητικό. Τουλάχιστον την εποχή, κοντά μια επταετία νωρίτερα αν δεν με απατά η μνήμη μου, που οι προαναφερθέντες Athena τραγουδούσαν το «For real» στη Eurovision είχαν το στοιχείο της πρωτοτυπίας, ήταν δε πολύ πριν τα μπαρ και οι σκηνές της κεντρικής Ευρώπης ανακαλύψουν το βαλκανικό τουρλουμπούκι και αρχίσουν να κατακλύζονται από επίδοξους μιμητές του ενός χιτ.

Για να πούμε την αλήθεια, οι γείτονες αποτελούσαν σταθερά μία από τις πιο ακομπλεξάριστες παρουσίες στο θεσμό – όταν εμείς επιμέναμε να πουλάμε τζατζίκι, τσιφτετέλι και Παπαρίζου, εκείνοι έστελναν τους εξαιρετικούς Mor ve Otesi. Αν δεν κέρδιζαν μικρή σημασία είχε, αν μη τι άλλο αποδείκνυαν ότι σε αυτό το πανηγύρι των καρνάβαλων υπήρχαν και οι φωτεινές εξαιρέσεις, ανάμεσα σε αυτές και άλλοι νοτιοβαλκάνιοι «εταίροι».

Δεν θυμάμαι ποτέ να συγκαταλεχθήκαμε σε αυτές. Ακόμα και τις εποχές των παχέων αγελάδων η Eurovision αποτελούσε μια ιδανική ευκαιρία να βγάλουμε το ραγιαδισμό μας, ισορροπώντας αδέξια μεταξύ ανατολής και δύσης, προσπαθώντας να κλέψουμε τις εντυπώσεις με κουνήματα γοφών και χορογραφίες Δελφινάριου.

Ούτε φέτος θα πρωτοτυπήσουμε, η κονσέρβα άλλαξε περιεχόμενο αλλά παραμένει κονσέρβα. Τη στιγμή που ο Αγάθωνας και η κομπανία του θα ανεβούν στη σκηνή, πολλοί θα αναρωτηθούν αν αυτή η χώρα εκτός από τη χρεοκοπία της έχει να εξάγει κάτι παραπάνω, και πολύ περισσότερο αν αξίζει να διασύρεται περαιτέρω σπαταλώντας δημόσιο χρήμα για τα πανηγύρια...