Μουσικη

Στα καλύτερά τους

Parallel Worlds & Dave Bessell - Morphogenic (****) Ο Μπάκης Σύρρος, πιο εύστοχος από ποτέ, και ο Dave Bessell (Node) εναρμονίζουν την κοινή τους αγάπη για τα αναλογικά synths...

ΤΕΥΧΟΣ 419
16.01.2013, 14:14
Μάκης Μηλάτος
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Design & Αρχιτεκτονικη Aπόστολος Γκλέτσος: Το ξενοδοχείο Papi στην Αίγινα θα είναι μία full experience

Γιάννης Νένες

Μουσικη Maruja: «Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι τριαντάχρονοι δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι»

Τάνια Σκραπαλιώρη

Βιβλιο Τα 90.000 βιβλία που ψάχνουν χώρο: Η έκκληση του Παλαιοβιβλιοπωλείου των Αστέγων

Λουκάς Βελιδάκης

Parallel Worlds & Dave Bessell - Morphogenic (****)

Ο Μπάκης Σύρρος, πιο εύστοχος από ποτέ, και ο Dave Bessell (Node) εναρμονίζουν την κοινή τους αγάπη για τα αναλογικά synths, βάζουν στο παιχνίδι και τις noisy κιθάρες και δημιουργούν ένα ενδιαφέρον ambient σάουντρακ για ένα sci-fi και space μουσικό ταξίδι με απόκοσμες, ζοφερές αλλά και λυρικές εικόνες, όπως αυτή του εξωφύλλου που –και δεν είναι τυχαίο– παραπέμπει στα 70s εξώφυλλα της Hipgnosis.

Mickey Pantelous & Friends - North of Africa (****)

Ο άνθρωπος-ορχήστρα με τη διαρκή βοήθεια από τον «ντενεκεδένιο» Dr Flipout και με εξοπλισμό μουσικού του δρόμου (μια κιθάρα, μια μπότα, ένα πιατίνι, μια φυσαρμόνικα κι έναν αδέσποτο σκύλο) δεν είναι απλώς ένας «μεσάζων» της μυθολογίας του μπλουζ ήχου και του lo-fi. Φανερώνει εδώ συνθετικές αρετές, ευρύ μουσικό πνεύμα, ικανότητες τραγουδοποιίας και προσωπικό ύφος. Στα καλύτερά του...

Fantastikoi Hxoi - Fantastikoi Hxoi (****)

Χωρίς «δάνεια» από το ένδοξο ελληνικό ποπ παρελθόν (που χρωμάτιζαν το προ 4ετίας άλμπουμ και του έδιναν αφορμές), βασίζεται στις δικές του δυνάμεις και σε προσωπική έμπνευση και αποδεικνύει ότι έχει συνθετικό χάρισμα και ιδέες που αναβλύζουν. Το krautrock και τα space ηλεκτρονικά είναι πηγές έμπνευσης, αλλά αυτό που τελικά ακούς είναι ολότελα δικό του και το έχει δομήσει τόσο σοφά, που όλο το άλμπουμ ρέει και καλπάζει σαν καθαρόαιμο. Το μέλλον είναι όλο δικό του.

Kid Flicks - By Typing ÇTalkÈ, You DonÕt Talk (****)

Και ο δεύτερος δίσκος του μας συνδέει με την πειραγμένη ποπ του 21ου αιώνα, οι Animal Collective παραμένουν οι αγαπημένοι του, κοιτάζει με δημιουργικό ενδιαφέρον προς τη μεριά του Brooklyn χωρίς να «κλέβει», είναι πλέον πιο αποτελεσματικός στη συγκρότηση του υλικού του που δεν το υπονομεύει άσκοπα, η πείρα παίζει το ρόλο της, αλλά και το ότι γίνεται πιο τολμηρός στη συναισθηματική του έκθεση.