Οι Κούροι και η Κόρη της Κέας, τα σημαντικά αρχαϊκά γλυπτά του νησιού και η συμβολή τους στην εξέλιξη της ελληνικής γλυπτικής.
- Κούρος: «Ο Κούρος της Κέας», Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (αρ. 3686). Γύρω στα 530 π.Χ., ύψος 1.80 μ. Βρέθηκε στην Κορησσία το 1930. Νεαρός με κάλλος και δύναμη. Γυμνός, όρθιος, με διακριτική κίνηση. Θα «βαδίσει» μισόν αιώνα, έτσι σεμνά και αθόρυβα μέχρι να συναντήσει τον έφηβο του Κριτία τον γυμνό έφηβο του ~480 π.Χ., που έχει και αυτός λαξευτεί σε παριανό μάρμαρο. Ο έφηβος του Κριτία θα «μάθει» σε όλα τα αγάλματα μετά από αυτόν να κινούνται, να δείχνουν την τέταρτη διάσταση του χώρου: τον Χρόνο.
- Τμήμα Κούρου: Βρέθηκε στην ίδια θέση με τον «Κούρο της Κέας». Σώζεται μόνο ο δεξιός πήχης σε φυσικό μέγεθος. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (αρ. 5294), 530-520 π.Χ.
- Τμήμα Κούρου: Βρέθηκε στην Ακρόπολη των Ποισσών. Σώζεται μόνο το αριστερό άκρο ποδιού με τη συμφυή πλίνθο. Ανήκει σε Κούρο φυσικού μεγέθους. Γύρω στα 520- 510 π.Χ. --Τμήμα Κούρου: Βρέθηκε στην Κορησσία. Εκτίθεται στο Μουσείο Κέας (αρ. 8), σώζεται μόνο τμήμα ύψους 0.26μ., από τη μέση και κάτω. Ανήκει σε κούρο φυσικού μεγέθους. Γύρω στα 530 π.Χ.
- Βάση (βάθρο) Κούρου: Βρέθηκε το 1979 στην Ιουλίδα. Σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο Κέας (αρ.183).Το «ορφανό» αυτό βάθρο δεχόταν Κούρο φυσικού μεγέθους. Γύρω στα 500 π.Χ.
- Κόρη: Βρέθηκε το 1960 στην Καρθαία. Μουσείο Κέας (αρ. 74). Σώζεται από το λαιμό έως τη μέση.. Αρχικό ύψος μικρότερο από 1.30 μ. Γύρω στα 520- 500 π.Χ. Σίγουρα ο γλύπτης έχει θαυμάσει ένα από τα κορυφαία έργα ενός αττικού εργαστηρίου, την περίφημη «Πεπλοφόρο» Είναι και αυτή από παριανό μάρμαρο με ύψος 1.17μ. του 530 π.Χ.
Το άρθρο αυτό αποτελεί συνέχεια του κειμένου μου που δημοσιεύτηκε στον τόμο των πρακτικών του συνεδρίου «Παρία Λίθος» του 1997.
Σημείωση: Κούροι: Μεγάλων διαστάσεων μαρμάρινα ανδρικά αγάλματα, που μετά το 580 π.Χ. κυριαρχούν στην ελληνική γλυπτική.. Οι Κούροι είναι γυμνοί, ενώ οι Κόρες είναι ντυμένες (όπως η γνωστή Πεπλοφόρος στο Μουσείο Ακροπόλεως Αθηνών). Τους Κούρους μπορεί κανείς να τους θαυμάσει στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών ενώ τις Κόρες στο Μουσείο Ακροπόλεως.
Βιβλιογραφία: Βλασσοπούλου Χ. 1994, Μαρμάρινο αναθηματικό ανάγλυφο από την Ιουλίδα, στο: Λ. Γ. Μενδώνη, Α. Ι. Μαζαράκης-Αινιάν (επιμ.), Πρακτικά Διεθνούς Συμποσίου, Κέα, Κύθνος 22-25 Ιουνίου 1994, Κ.Ε.Ρ.Α. Μελετήματα, Αθήνα 1994, 459-465. Κορρές Μ. 1994, Από την Πεντέλη στον Παρθενώνα, Μέλισσα, Αθήνα 1994. Παπανικολάου Α., Η στέγη του ναού της Αθηνάς στην Καρθαία, στο: Λ. Γ. Μενδώνη, Α. Ι. Μαζαράκης-Αινιάν (επιμ.), Πρακτικά Διεθνούς Συμποσίου, Κέα, Κύθνος 22-25 Ιουνίου 1994, Κ.Ε.Ρ.Α. Μελετήματα, Αθήνα 1994, 583-591. Πίκουλας Γ., Καζαμιάκης Κ. Ν. Μ. 1999, Κέα κι αμαξήλατο οδικό δίκτυο, Ανθέμιον, Ενημερωτικό δελτίο της Ένωσης Φίλων Ακροπόλεως, 5, 18-22. Σταυρόπουλος Φ. 1937, Ο Κούρος της Κέας, ΑΕ 1937Β, 687-693. Τουλούπα Ε. 1994, Ο γλυπτός διάκοσμος του ναού της Αθηνάς στην Καρθαία ( περίληψη), στο: Λ. Γ. Μενδώνη, Α. Ι. Μαζαράκης-Αινιάν (επιμ.), Πρακτικά Διεθνούς Συμποσίου, Κέα, Κύθνος 22-25 Ιουνίου 1994, Κ.Ε.Ρ.Α. Μελετήματα, Αθήνα 1994, 609-612. Τριάντη Ι. 1994, Αρχαϊκά αγάλματα Κέας, στο: Λ. Γ. Μενδώνη, Α. Ι. Μαζαράκης-Αινιάν (επιμ.), Πρακτικά Διεθνούς Συμποσίου, Κέα, Κύθνος 22-25 Ιουνίου 1994, Κ.Ε.Ρ.Α. Μελετήματα, Αθήνα 1994, 449-454.
Οι μεγάλοι συγγραφείς είδαν στην ηλικία ως κάτι εντελώς διαφορετικό από κοινωνικό ελάττωμα. Διέκριναν σε αυτή μια από τις βαθύτερες εμπειρίες της ανθρώπινης ύπαρξης.
17°
