3ο Φεστιβάλ Ακροναυπλίας στο Ναύπλιο: Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Θοδωρής Γκόνης μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις του για τη φετινή διοργάνωση
Το Φεστιβάλ Ακροναυπλίας επιστρέφει για τρίτη χρονιά με έναν προγραμματισμό προσανατολισμένο στον τόπο και τους ανθρώπους του Ναυπλίου, σε ένα διάλογο του παρελθόντος με το παρόν και το μέλλον. Ο Θοδωρής Γκόνης, ο καλλιτεχνικός διευθυντής της διοργάνωσης μάς μιλά για το φετινό πρόγραμμα, το άνοιγμα σε σημαντικά τοπόσημα, την κεντρική εκδήλωση του φεστιβάλ αλλά και τις συνέργειες με τους τοπικούς φορείς.
Συνέντευξη με τον Θοδωρή Γκόνη για το 3ο Φεστιβάλ Ακροναυπλίας
3ο Φεστιβάλ Ακροναυπλίας: ποιος είναι ο απολογισμός από τα δυο προηγούμενα και ποιος ο προσανατολισμός της φετινής διοργάνωσης;
Αν κρίνουμε από τις εντυπώσεις και την προσέλευση του κόσμου δηλαδή πως το καλοδέχτηκαν οι κάτοικοι της πόλης αλλά και των γύρω πόλεων και οι επισκέπτες, μόνο θετικός μπορεί να είναι ο απολογισμός. Ο προσανατολισμός μας παραμένει σταθερός, συνεχίζουμε, επιμένουμε με τις πρώτες μας αγάπες, τη δική μας τοπική καλλιέργεια. Δραματουργός μας και φέτος είναι το Ναύπλιον και ο νομός Αργολίδας.
Θέλω να μου σχολιάσετε τη φράση που προλογίζει τον φετινό προγραμματισμό: «Κρατήσου στο τώρα, στο εδώ - μέσα απ’ το οποίο όλο το μέλλον καταδύεται στο παρελθόν». Κανείς μπορεί να δώσει τη δική του «μετάφραση». Είναι μια ανοιχτή φράση. Για μένα είναι αυτός ο υπέροχος κύκλος της ζωής. Παρόν και μέλλον έχουν γονείς, είναι το παρελθόν. Και είναι υπέροχο να βυθίζεσαι στο τώρα και στο εδώ, σε περιμένουν ασύλητοι οι θησαυροί του παρελθόντος που σηματοδοτούν το μέλλον.
Όπως εσείς αναφέρετε, δραματουργός του προγράμματος είναι το ίδιο το Ναύπλιο, οι άνθρωποί του, οι ιστορίες τους και η πολιτιστική παραγωγή στον τόπο. Πώς συνδέετε την εντοπιότητα με τον προγραμματισμό σας; Υπάρχει μια κορύφωση, μια λογική –ιστορική και γεωγραφική σειρά στις εκδηλώσεις σας;
Ο προγραμματισμός μας θα έχει πάντα στη σκέψη του εκείνους που αποχωρήσαν, αλλά που σε αυτόν τον τόπο είναι πάντοτε παρόντες, θα τους υπολογίζει, γιατί οι άνθρωποι συζούν, ζώντας σε διαφορετικούς χρόνους. Φυσικά όμως θα περπατά και τους σημερινούς δρόμους, θα ανακαλύπτει και θα προτείνει νέα πρόσωπα και δημιουργούς.
Πώς ήταν η συνεργασία σας με το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου; Πόσο σημαντικό είναι που δίνετε βήμα στους φοιτητές να εκφραστούν και να συνδεθούν με τον τόπο όπου σπουδάζουν;
Είναι πολύ σημαντικό, είναι κάτι που μπορεί να δώσει ταυτότητα, χρώμα και διάρκεια, είναι μια συνάντηση γόνιμη και δημιουργική, περνά από τη γνώση στην πράξη και είναι σπουδαίο να δίνει βήμα στους φοιτητές το φεστιβάλ για να εκφραστούν καλλιτεχνικά και έξω από τις αίθουσες του πανεπιστημίου. Επίσης συνδέονται με την πόλη που σπουδάζουν, όχι μόνο σαν τόπο διαμονής αλλά και βιωματικά. Θα ήθελα εδώ να ευχαριστήσω την κυρία Χριστίνα Ζώνιου για τη άψογη συνεργασία μας.
Το πρόγραμμα είναι μοιρασμένο ανάμεσα σε μουσικές και θεατρικές εκδηλώσεις σε διάφορα τοπόσημα του Ναυπλίου. Μουσική και θέατρο αλληλοσυμπληρώνονται σε αυτό το φεστιβάλ, ώστε να φανερώσουν με διάφορους τρόπους τον τόπο και τους ανθρώπους του;
Ναι, αυτή είναι η σκέψη μας, ο Τόπος, όχι βέβαια μόνο σαν σκηνογραφία και πρόσοψη, αλλά σαν κάτι βαθύτερο.
Η κεντρική εκδήλωση του φεστιβάλ είναι η αναβίωση της συνάντησης του Ανδρέα Εμπειρίκου με τη Μάτση Χατζηλαζάρου, όπου έχετε και τη σκηνοθετική επιμέλεια; Μιλήστε μου για αυτό το πρότζεκτ και τον έρωτα των δυο υπερεαλιστών ποιητών; Πόσο λείπει η ποίηση στις μέρες μας;
-Είναι μια παραγγελία του φεστιβάλ προς τον Χρήστο Δανιήλ, μελετητή του έργου του Ανδρέα Εμπειρίκου και της Μάτσης Χατζηλαζάρου- θα ήμασταν διπλά χαρούμενοι αν είχαμε τη δυνατότητα να κάναμε περισσότερες παραγγελίες σαν φεστιβάλ- το κείμενο λοιπόν αυτό μαζί με τον συνεργάτη μου Ανδρέα Γεωργιάδη και τους δυο εξαιρετικούς ηθοποιούς Δημήτρη Παπανικολάου και Χριστίνα Μαξούρη θα παρουσιαστεί στο Μπούρτζι στις 4 Σεπτεμβρίου. Εκεί μετά από 86 χρόνια στο Ναύπλιον ξανασυναντιούνται οι δυο ποιητές. Ο Ανδρέας Εμπειρίκος και η Μάτση Χατζηλαζάρου, επιστρέφουν σήμερα στο Μπούρτζι, έρχονται για το γαμήλιο ταξίδι τους, θα αλληλοφωτογραφηθούν σκηνοθετώντας ο ένας τον άλλον, αφήνοντας σε εμάς τις φωτογραφίες τους και την ιστορία του μυθικού έρωτά τους. Τις φωτογραφίες που στο φόντο τους κυριαρχούν οι Φυλακές της Ακροναυπλίας…
Τώρα για το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας, η ποίηση σε βρίσκει παντού, καραδοκεί σε κάθε μας στιγμή. Βέβαια θέλει τον τρόπο της. Ας ακούσουμε για λίγο και τον Ανδρέα Εμπειρίκο:
Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες Όταν τάνοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχη Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ
Ανδρέας Εμπειρίκος, Μάτση Χατζηλαζάρου
Τι στοχεύετε να αποκομίσει ο κόσμος μέσα από τις εκδηλώσεις αυτές, που μοιάζουν σαν να συμπληρώνουν η μια την άλλη Αυτό που δεν αναπαραστάθηκε και που η ψυχή τους το είδε. Το μέσα δάκρυ της ψυχής τους να το αφήσουν να τρέξει.
Η Marina Pecherskaya μετατρέπει ένα παραδοσιακό αντικείμενο σε όχημα κοινωνικής αλλαγής και δείχνει πώς η τέχνη μπορεί να κάνει αυτό που δεν μπορεί το εταιρικό CSR
Από την Αργολίδα και το Μαίναλο μέχρι το Μπούρτζι και την Ακροναυπλία, ο Θοδωρής Γκόνης σχεδιάζει ένα φεστιβάλ που αναζητά τις ιστορίες, τους ανθρώπους και τις μνήμες που έχουν διαμορφώσει τον τόπο
17°
