Ευδαιμονία και όχι Δεισιδαιμονία: Ο Επίκουρος και ο φόβος των θεών ως κύρια πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας
The Age of Enlightenment (the Age of Reason). Η Εποχή του Διαφωτισμού ή Εποχή της Λογικής, η εποχή του Λόγου, ή εποχή των Φώτων ήταν μια περίοδος στην ιστορία της Ευρώπης κατά την οποία αυτό το πνευματικό και πολιτιστικό κίνημα ανέτειλε στα τέλη του 17ου αιώνα στη Δυτική Ευρώπη και έφτασε στην κορύφωση τον 18ο αιώνα. Οι ιδέες του εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη και στις ευρωπαϊκές αποικίες Αμερική και Ωκεανία. Με έμφαση στη Λογική, την επιστημονική μέθοδο και την εμπειρία ο Διαφωτισμός προώθησε τα ιδανικά της ατομικής ελευθερίας, της θρησκευτικής ανοχής, της προόδου και των δικαιωμάτων. Οι Διαφωτιστές στήριξαν τη συνταγματική διακυβέρνηση, τον διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους και την εφαρμογή ορθολογικών αρχών στην κοινωνική και πολιτική μεταρρύθμιση.
Ο Διαφωτισμός βασίστηκε στην Επιστημονική Επανάσταση του 16ου και 17ου αιώνα, η οποία είχε καθιερώσει νέες μεθόδους έρευνας μέσω του έργου προσωπικοτήτων όπως ο Γαλιλαίος, ο Γιοχάνες Κέπλερ, ο Φράνσις Μπέικον, ο Ισαάκ Νεύτων, Τα φιλοσοφικά θεμέλια τέθηκαν από στοχαστές όπως ο Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιος), ο Τόμας Χομπς, ο Μπαρούχ Σπινόζα, ο Τζον Λοκ, των οποίων οι ιδέες για τη Λογική, τα δικαιώματα και την εμπειρική γνώση υπήρξαν κεντρικές στη φιλοσοφία και τη σκέψη του Διαφωτισμού. Θεωρούν τη δημοσίευση του έργου του Νεύτωνα «Principia Mathematica» (1687) ως την κορύφωση της Επιστημονικής Επανάστασης και την αρχή του Διαφωτισμού. Το τέλος της εποχής του Διαφωτισμού γράφτηκε με το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης το 1789. Άλλοι μελετητές θεωρούν τέλος του Διαφωτισμού τη χρονιά θανάτου του Ιμμάνουελ Καντ το 1804. Η φιλοσοφία του Επίκουρου ήταν το βασικό εργαλείο του στοχασμού των Διαφωτιστών.
Βολταίρος. «Διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες».
Βολταίρος. «Πρέπει να καλλιεργούμε τον κήπο μας» Έμμεση αναφορά στη φιλοσοφική σχολή του Επίκουρου «Ο κήπος του Επίκουρου».
Βολταίρος. «Η πιο παράλογη από όλες τις εξουσίες είναι η εξουσία των ανθρώπων πάνω στα επιτεύγματα των άλλων».
Ζαν-Ζακ Ρουσό. «Δεν υπάρχει θρησκεία χωρίς δημοκρατία, δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς θρησκεία.
Ζαν-Ζακ Ρουσό. «Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος, αλλά είναι αλυσοδεμένος».
Αυτά τα γνωμικά αντικατοπτρίζουν την εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και την απόρριψη της τυφλής πίστης και της αυθεντίας, προωθώντας τον ορθό λόγο, την ανεκτικότητα και την επιστημονική σκέψη. Η επίδραση του Επίκουρου στη νεότερη σκέψη και ειδικά στον Διαφωτισμό είναι βαθιά αλλά συχνά έμμεση. Οι Διαφωτιστές δεν «επέστρεψαν» απλώς στον Επίκουρο αλλά αξιοποίησαν τις βασικές του ιδέες ως εργαλεία απελευθέρωσης από τον φόβο, τη δεισιδαιμονία και την αυθεντία.
Απομυθοποίηση της θρησκείας και κριτική της δεισιδαιμονίας. Ο Επίκουρος αρνείται τη θεϊκή παρέμβαση, απορρίπτει την τιμωρία μετά θάνατον και θεωρεί τον φόβο των θεών κύρια πηγή ανθρώπινης δυστυχίας. Αυτές οι προτάσεις συνιστούν τον πυρήνα του Διαφωτισμού.
Ο Πιερ Μπέιλ ( Pierre Bayle, 1647 – 1706) φιλόσοφος και λεξικογράφος της πρώιμης εποχής του Διαφωτισμού και ο Βολταίρος (Voltaire 1694 – 1778) κορυφαίος παράγων του Διαφωτισμού, επιτίθενται στη θρησκευτική δεισιδαιμονία με καθαρά επικούρειο πνεύμα. Όχι απαραίτητα άρνηση του Θεού, αλλά απόρριψη του φόβου ως θεμέλιο της ηθικής. Ο Θεός παύει να είναι τιμωρός και παύει να είναι εργαλείο θρησκειών και πολιτικών.
* Ευδαιμονία, στα Ιωνικά ευδαιμονίη, ἡ, ευημερία, καλή τύχη, καλοτυχία, αφθονία, πολυτέλεια, ευτυχία, μακαριότητα, απόλυτη ικανοποίηση. Δεισιδαιμονία, ἡ, φόβος, ευλάβεια προς τους θεούς, θρησκευτικό συναίσθημα, με αρνητική σημασία, προκατάληψη, πρόληψη. Δεισι-δαίμων, -ον (<δείδω). Αυτός που φοβάται τους θεούς: Με θετική σημασία, όπως το ευσεβής, θρήσκος, πιστός, ευλαβής. Με αρνητική σημασία, προληπτικός, θρησκόληπτος, φανατικός.
Η ιστορία της φιλοσοφίας, αν και παραδοσιακά θεωρείται ανδροκρατούμενη, περιλαμβάνει εξέχουσες γυναικείες προσωπικότητες που συνέβαλαν σημαντικά στη σκέψη, την επιστήμη και την ηθική
17°
