Μεγάλη Εβδομάδα: Κάτι καλό ν’ ακούσω, κάτι καλό να διαβάσω

Α. Να ακούσω

Λίγο πριν ξεκινήσει η Μεγάλη Εβδομάδα, είχαμε τη Record Store Day. Άρα αρκετό και πολύ ενδιαφέρον υλικό έκανε την εμφάνισή του στα δισκοπωλεία.

Το «Alone» είναι το τραγούδι που ανοίγει το πιο πρόσφατο album των Cure, το «Songs Of A Lost World». Ξέρεις πώς πάει: «And we close our eyes to sleep / To dream a boy and girl / Who dream the world is nothing but a dream». Κι αυτό είναι το τραγούδι που διαλέγει να δουλέψει σε remix o Κίραν Χέμπντεν, γνωστός μας ως Four Tet. Πιο ακριβό απ’ ό,τι θα θέλαμε για ένα 12" με ένα μόνο κομμάτι, αλλά η ζωή είναι (συνήθως) σκληρή.

Τρία τραγούδια με τη φωνή του Τσετ Μπέικερ φέρνει το επόμενο EP, τα «C’ est Si Bon», «Milestones» και κυρίως το «Almost Blue», όπως ακουγόταν στην ταινία «Let’s Get Lost». Αυτό το τελευταίο είναι σύνθεση του Έλβις Κοστέλο, και στη ζωντανή του εκδοχή, αυτή που υπάρχει στην ταινία, ακούγεται ο Μπέικερ –ελάχιστους μήνες πριν πεθάνει– να λέει εκείνο το βαθιά συγκινητικό «there is not much time left»…

Ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του «Sunday at Devil Dirt» της Ίζομπελ Κάμπελ και του Μαρκ Λάνεγκαν ήταν το «Keep Me In Mind Sweetheart». Είχε πρωτοκυκλοφορήσει –πέρα από το album– και σε mini cd το 2008, μαζί με 5 εξαιρετικά outtakes. Στη Record Store Day της προηγούμενης εβδομάδας το mini album κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε βινύλιο.

Δεν θα έλεγες όχι στα 4 τελευταία τραγούδια που ηχογράφησε η Μαριάν Φέιθφουλ, αυτά που κυκλοφόρησαν ως «Burning Moonlight» EP. Ανάμεσά τους υπάρχει κι ένα παραδοσιακό τραγούδι που έλεγε πολύ συχνά στις συναυλίες της, το «She Moved Thru’ The Fair». Όσο για το ομώνυμο, είναι αριστούργημα.

Τέλος, αν δεν το έχεις, μη χάσεις με τίποτα την επανέκδοση του «Mulligan Meets Monk», του δίσκου που ηχογραφήθηκε το 1957 και άνοιγε μ’ ένα απίθανο «Round Midnight» για να φέρει στη δεύτερη πλευρά του ένα καταπληκτικό «Straight No Chaser». Τζέρι Μάλιγκαν και Τελόνιους Μονκ σε μεγάλη στιγμή.

Β. Να διαβάσω

Τα βιβλία χρειάζονται πάντα λίγο περισσότερο χρόνο από τους δίσκους, αλλά περιπτώσεις όπως οι πιο κάτω υπόσχονται μεγάλες απολαύσεις.

Είχα για αρκετό καιρό στα χέρια μου τα πρώτα 3 βιβλία της σειράς «Τα παράδοξα», που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δώμα σε μετάφραση της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου. Κι έτσι όπως αγαπώ ιδιαίτερα τον Άλτζερνον Μπλάκγουντ, τον Βρετανό μετρ των ιστοριών τρόμου, δεν θα μπορούσα παρά να διαβάσω την πρώτη μέρα που έπεσε στα χέρια μου το διήγημά του «Οι ιτιές». Πρόκειται για έναν από τους συγγραφείς τρόμου που εκτιμούσε αφάνταστα ο Χ. Φ. Λάβκραφτ, στον οποίο ανήκει το δεύτερο από τα κείμενα που κυκλοφόρησε το Δώμα στη σειρά αυτή, το δυσοίωνο διήγημα «Το χρώμα που ήρθε από το διάστημα», μια ιστορία που εκτυλίσσεται στη φανταστική πόλη Άρκαμ της Μασαχουσέτης, την οποία έχει δημιουργήσει ο Λάβκραφτ. Το τρίτο βιβλίο της σειράς και αρκετά πιο γνωστό είναι η «Μεταμόρφωση» του Φραντς Κάφκα, στην ολοκαίνουργια μετάφρασή του.

Ένα από τα βιβλία που διαβάζονται πολύ γρήγορα και καταφέρνουν να σε διασκεδάσουν είναι το «Η ζωή δεν είναι μυθιστόρημα της Σούζαν Κούπερ» του Στεφάν Καρλιέ (εκδ. Ίκαρος / μετ. Χαρά Σκιαδέλλη). Πρόκειται για ένα ψευδοαστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο χιούμορ, που κάνει τον χρόνο να περάσει πολύ ευχάριστα.

Δεν θα γράψω πολλά εδώ –καθώς ετοιμάζω κάτι αρκετά μεγαλύτερο– για τη «Φωνή της σιωπής», τον τόμο με όλα τα ποιήματα του Αργύρη Χιόνη (εκδ. Κίχλη). Εκείνο που μπορώ να πω στη φάση αυτή είναι ότι πρόκειται για ένα ποιητικό σύμπαν μέσα στο οποίο μπορείς να βυθιστείς και να ζήσεις για πολύ καιρό.

Τέλος, να μην ξεχάσω να αναφέρω το «And the Roots of Rhythm Remain: A Journey Through Global Music» του Τζο Μπόιντ –παραγωγού σπουδαίων δίσκων στο πέρασμα του χρόνου, από Pink Floyd και Νικ Ντρέικ μέχρι R.E.M.–, που ούτε για αστείο δεν βγαίνει τη Μεγάλη Εβδομάδα. Θα έλεγα μάλιστα ότι χρειάζεται ένα ή δύο χρόνια μελέτης, καθώς στις 900 σελίδες του συναντάς μουσικούς συσχετισμούς που θα κάνουν τη γνώση σου βαθύτατη.