10 ταινίες που ξεχωρίζουν το φθινόπωρο και αξίζει να δούμε στους κινηματογράφους
Οι περισσότερες από τις ταινίες που θα μας απασχολήσουν το φετινό φθινόπωρο μοιάζει να είναι φτιαγμένες με την αλάνθαστη συνταγή επιτυχίας, ενώ φυσικά δεν λείπουν και τα πιο δημοφιλή μπλοκ μπάστερ.
Οι 10 καλύτερες ταινίες του φθινοπώρου
Σε μια από τις καλύτερες χρονιές για το σινεμά εξελίσσεται το 2026. Τα εισπρακτικά ρεκόρ σπάνε το ένα μετά το άλλο, ταινίες καλλιτεχνικές όπως το «Φιόρδ» ή η «Πατρίδα» αγγίζουν ακόμη και το ευρύ κοινό, μπλοκμπάστερ προσφέρονται για τροφή στη σκέψη (όπως συνέβη με την αρκετά ψαγμένη «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν). Και τα καλά μαντάτα αναμένεται να έχουν και συνέχεια. Ιδού μερικοί από τους πιο ενδιαφέροντες τίτλους που έρχονται τους επόμενους μήνες.
Victorian Psycho (26 Νοεμβρίου)
To 1858, μια νεαρή γκουβερνάντα (Μάικα Μονρό) φτάνει σε απομονωμένη βρετανική έπαυλη, προκειμένου να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών της οικογένειας. Τα περίεργα κρούσματα πληθαίνουν όσο περνούν οι μέρες, βυθίζοντας τους ενοίκους σε ένα κλίμα αβάσταχτης αγωνίας. Το ομότιτλο best seller της Βιρτζίνια Φέιτο χρησιμεύει στον Ζάκαρι Γουάιγκον –αλλά και τους παραγωγούς του «Longlegs»– για τη δημιουργία ενός θρίλερ γοτθικού τρόμου, που οδηγεί τον θεατή σ’ έναν ανατριχιαστικό χώρο όπου η παράνοια είναι η μόνη σταθερά. Επίσημη προβολή στο τμήμα «Un Certain Regard» του Φεστιβάλ Καννών, με θετικές κριτικές και ενθουσιώδεις αντιδράσεις του κοινού.
Ο Ντίγκερ είναι ένας μεγαλομανής πολυεκατομμυριούχος που αρνείται να δεχτεί τις ολέθριες οικολογικές –αλλά κυρίως οικονομικές– συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Όμως όταν το πράγμα ξεφεύγει πέρα από κάθε φαντασία, αποφασίζει να τιμωρήσει τη… μητέρα Φύση! Το βέβηλο κατάμαυρο χιούμορ, η σαρωτική ερμηνεία ενός τολμηρού Τομ Κρουζ (φαβορί για Όσκαρ) και οι πολιτικές αναγωγές στο σήμερα, με τους αρνητές των ακραίων καιρικών φαινομένων –ο Τζον Γκούντμαν σε ρόλο ανεγκέφαλου πλανητάρχη θυμίζει Τραμπ–, είναι βέβαιο ότι θα μετατρέψουν την ταινία του Αλεχάντρο Ινιαρίτου σε ένα από τα πολυσυζητημένα χιτ της εποχής.
The social reckoning (8 Οκτωβρίου)
Το 2010 το «The Social Network» του Ντέιβιντ Φίντσερ έδινε μια άρτια και ιστορικά «τεκμηριωμένη» ματιά στην ίδρυση του Facebook και την επίδραση των social media. Το αριστοτεχνικά διασκευασμένο (από το βιβλίο του Μπεν Μέτζριχ «Δισεκατομμυριούχοι κατά τύχη») σενάριο του Άαρον Σόρκιν τιμήθηκε με Όσκαρ. Τώρα ο Σόρκιν αναλαμβάνει ρόλο σκηνοθέτη για να αφηγηθεί τα αληθινά γεγονότα που ανάγκασαν μια νεαρή μηχανικό (η Μίκι Μάντισον του «Anora») του Facebook να ζητήσει τη βοήθεια δημοσιογράφου της Wall Street Journal (Tζέρεμι Αλεν Γουάιτ) στην αποκάλυψη κάποιων καλά κρυμμένων μυστικών της εταιρείας. Ο σπουδαίος Τζέρεμι Στρονγκ («Succession») υποδύεται τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ.
Το 1995 ο Ανγκ Λι αποδείχτηκε μαστοράντζα στη μεταφορά του διαχρονικού μυθιστορήματος της Τζέιν Όστιν, με την Έμα Τόμσον να προτείνεται για δύο Όσκαρ (A΄ ερμηνείας και σεναρίου), αλλά τελικά να κερδίζει μόνο το δεύτερο. Η νέα μεταφορά διαθέτει γυναικεία σκηνοθετική ματιά (η Τζόρτζια Όκλι του «Blue Jean») που προσδίδει φρεσκάδα και σαρδόνιο πνεύμα στην περίπλοκη ιστορία οικογενειακών και ερωτικών σχέσεων των αδελφών Ντάσγουντ, στην Αγγλία των αρχών του 19ου αιώνα. Πρωταγωνιστούν οι Ντέιζι Έντγκαρ-Τζόουνς («Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες») και Εσμέ Κριντ-Μάιλς.
Primetime (8 Οκτωβρίου)
Με την τρίτη ταινία του ο Αμερικανός ντοκιμαντερίστας Λανς Οπενχάιμ («Some Kind of Heaven») καταπιάνεται για πρώτη φορά με τη μυθοπλασία, αν και το υλικό του εδώ παραπέμπτει ευθέως στο αγαπημένο του σινεμά τεκμηρίωσης. Κεντρικός ήρωας είναι ο δημοσιογράφος Κρις Χάνσεν (ο Ρόμπερτ Πάτινσον σε ερμηνεία που αποθεώθηκε στο πρόσφατο φεστιβάλ της Βενετίας και λογικά θα τον φέρει και στα Όσκαρ) που, με την εκπομπή του «To catch a predator» στο NBC, εντόπιζε και ανέκρινε on camera παιδόφιλους που «ψάρευαν» στο ίντερνετ ανήλικα θύματα, πριν προλάβουν να διαπράξουν τα εγκλήματά τους.
Φυσικά ο Οπενχάιμ δεν θέλει να κάνει μια συμβατική βιογραφία, αλλά να θέσει τα καίρια ερωτήματα για τον ρόλο της δημοσιογραφίας και τα ηθικά όρια στη σχέση αλήθειας-θεάματος, καθώς και να εντοπίσει την ευθύνη της κοινωνικής μάζας που μετατρέπει τηλεοπτικά σκουπίδια σε δημοφιλείς εκπομπές.
Μινώταυρος (Νοέμβριος)
Ο Ρώσος Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ («Επιστροφή», «Λεβιάθαν», «Χωρίς αγάπη», «Ελένα»), μετά από σχεδόν δεκαετή απουσία και την περιπέτεια υγείας που τον οδήγησε σε πολύμηνο κώμα την περίοδο της πανδημίας, επιστρέφει με ένα στιβαρό ερωτικό δράμα πολιτικών προδιαγραφών, που θυμίζει την «Άπιστη γυναίκα» του Κλοντ Σαμπρόλ. Ο «Μινώταυρος», που τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες, αφηγείται την ιστορία ενός επιχειρηματία που υποπτεύεται ότι η γυναίκα του έχει εραστή, λίγες μέρες πριν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία. Το φιλμ είναι μια παραβολή για την αλαζονεία της εξουσίας, το βασανιστήριο του έρωτα αλλά και την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού της σύγχρονης ρωσικής κοινωνίας.
Wild Horse Nine (5 Νοεμβρίου)
Ο θρίαμβος της νέας ταινίας του Μάρτιν Μακ Ντόνα («Τα πνεύματα του Ινίσεριν») στη Βενετία δεν αφορά μόνο το βραβείο ερμηνείας του Τζον Μάλκοβιτς, που αυστομάτως τον χρίζει ως ένα από τα φαβορί για το Όσκαρ, αλλά και την επισημοποίηση της θεωρίας ότι ο Βρετανός είναι ο μετρ του κινηματογραφικού σαρδόνιου χιούμορ. Το νέο φιλμ του Μακ Ντόνα είναι υποδειγματικό στο δέσιμο της πολιτικής ίντριγκας (δύο πράκτορες της CIA φτάνουν στη Χιλή λίγο πριν το πραξικόπημα του 1973), της μαύρης κωμωδίας και του υπαρξιακού δράματος. Δίπλα στον αξεπέραστο Τζον Μάλκοβιτς απολαυστικοί είναι οι Σαμ Ρόκγουελ και Στιβ Μπουσέμι.
Rose (29 Οκτωβρίου)
Στη Γερμανία του 17ου αιώνα, μια γυναίκα προσπαθεί να επιβιώσει υποδυόμενη έναν... άντρα. Στο ασπρόμαυρο δράμα του Μάρκους Σλάιντσερ, η Σάντρα Ούλερ («Ανατομία μιας πτώσης», «Ζώνη ενδιαφέροντος») δίνει ακόμη μια συναρπαστική ερμηνεία και κερδίζει το βραβείο Α΄ ρόλου στην Μπερλινάλε. Το σενάριο βασίζεται σε δεκάδες αυθεντικές ιστορικές μαρτυρίες για έναν «άγνωστο στρατιώτη» που έφτασε σε ένα γερμανικό χωριό πριν από εκατοντάδες χρόνια, διεκδικώντας την κληρονομιά που του αναλογεί. Τα όσα παράδοξα παρακολουθούμε συνθέτονται με ένα ανίερο χιούμορ και μια –αλά Χάνεκε– κυνική πολιτική παραβολή, με την οποία ο σκηνοθέτης ντύνει τα εικαστικά πλάνα του.
Η Κλάρα (Τζένα Ορτέγκα) είναι ένα ρομπότ με γυναικεία μορφή που έχει σχεδιαστεί για να προφυλάσσει τους ανθρώπους από τη θλίψη. Ο Τάικα Γουαϊτίτι («Τζότζο», «Thor: Ragnarok») διασκευάζει το βραβευμένο μυθιστόρημα του νομπελίστα Καζούο Ισιγκούρο, για να υπογράψει την πλέον δραματική ταινία της καριέρας του. Μια διαφορετική ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου το φουτουριστικό στοιχείο βρίσκεται σε συνεχή συνδιαλλαγή μ’ έναν ασύμβατο ρετρό προβληματισμό. Η συναισθηματική νοημοσύνη που θα αναπτύξει η Κλάρα προκύπτει από την παρατηρητικότητα και την απορία της για τα βασανιστικά ερωτήματα στις ζωές των ανθρώπων, με το σενάριο να φωτίζει το σήμερα, καταλήγωντας σε ανατριχιαστικές επισημάνσεις για τη μελλοντική δυστοπία.
Hunger Games - Το ξημέρωμα πάνω από τη σοδειά
Ίσως το επόμενο mega-blockbuster (πριν έρθουν τον Δεκέμβριο τα «Dune 3» και «Avengers: Doomsday»), με τα γεγονότα να διαδραματίζονται πολύ πριν την ιστορία της Κάτνις Έβερντιν. Για την ακρίβεια η πλοκή τοποθετείται 24 χρόνια πριν από τα γεγονότα του πρώτου βιβλίου της Σούζαν Κόλινς με την Κάτνις Έβερντιν και ξεκινά στον θερισμό των 50ών Αγώνων Πείνας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ξανά ο φερέγγυος Φράνσις Λόρενς και οι πρωταγωνιστές της νέας δυστοπικής περιπέτειας είναι οι Ρέιφ Φάινς, Γκλεν Κλόουζ, Ελ Φάνινγκ, Μάγια Χοκ, Τζόζεφ Ζάδα και Τζέσι Πλέμονς.
Πρόκειται για έναν απολαυστικό συνδυασμό χιούμορ και συγκίνησης, με το κουίρ στοιχείο να εμφανίζεται σε κάθε σεκάνς και να δένει υποδειγματικά με το μέινστριμ.
Η μητρότητα σε γκορ αισθητική και με στοιχεία μεταφυσικού τρόμου –που φτάνει στα όρια του body horror– σε ένα φιλμ που παρακολουθείται με άνεση λόγω της ατμόσφαιράς του
15°
