The Immortal Man: Η επιστροφή του Τόμι Σέλμπι που ίσως δεν χρειαζόμασταν

Η ταινία των «Peaky Blinders» ήταν σίγουρα από τα πολυαναμενόμενα πρότζεκτ της χρονιάς. Η σειρά έχτισε έναν από τους πιο εμβληματικούς χαρακτήρες της σύγχρονης τηλεόρασης, με ένα κοινό που έχει δεθεί μαζί του σε βαθμό που λίγες παραγωγές καταφέρνουν. Οι προσδοκίες, με λίγα λόγια, είχαν χτυπήσει κόκκινο – λογικό. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα όμως της ταινίας είναι και η μεγαλύτερη παγίδα της.

Ο Κίλιαν Μέρφι είναι αναμφίβολα ό,τι καλύτερο έχει να δείξει το «The Immortal Man». Παραδίδει ακριβώς αυτό που θες. Ένταση, εσωτερικό σκοτάδι – μια παρουσία που γεμίζει κάθε καρέ με αβάσταχτο coolness. Εξάλλου ο ρόλος αυτός είναι iconic, κι όχι άδικα. Αν είσαι φαν δηλαδή, θα πάρεις τη δόση Τόμι Σέλμπι που λαχταρούσες.

Αισθητικά, η ταινία παραμένει σίγουρα πιστή στο DNA της σειράς. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα, οι μουσικές επιλογές, ο ρυθμός, τα slow motion πλάνα είναι όλα εκεί. Αυτή όμως η γνώριμη συνταγή, που κάποτε ήταν το μεγάλο ατού της σειράς, τώρα γυρνάει μπούμερανγκ. Νιώθεις ότι η ταινία δεν μεγαλώνει τον κόσμο των «Peaky Blinders», μάλλον τον αναμασάει, σαν να βλέπεις κάτι χιλιοπαιγμένο. Το μεγαλύτερο αγκάθι είναι η δομή. Στη σειρά υπήρχε άπλετος χρόνος για να χτιστούν χαρακτήρες, δυναμικές, σχέσεις. Εδώ, προσπαθούν να στριμώξουν ένα σωρό ιδέες σε δύο ώρες και η μπάλα κάπου σαν να χάνεται. Πολλές ιστορίες μένουν μισοτελειωμένες, ενώ το συναισθηματικό βάθος δεν πλησιάζει καν τα στάνταρ που είχαμε συνηθίσει.

Πάρτε τους νέους χαρακτήρες. Ο Ντιουκ, ας πούμε, παρότι ο Μπάρι Κίογκαν δίνει μια τίμια ερμηνεία, παραμένει ρηχός. Δεν προλαβαίνεις να νοιαστείς γι’ αυτόν όσο θα ήθελε. Η Ρεμπέκα Φέργκιουσον, ομολογουμένως, τα πάει καλύτερα σ’ αυτό το κομμάτι, αλλά το σενάριο την αδικεί κι αυτήν. Οι απουσίες, ειδικά του Άρθουρ, είναι πολύ αισθητές. Αισθητή είναι και η σεναριακή προχειράδα με την οποία δικαιολογείται αυτή η απουσία, καθώς πολλοί, νομίζω, θα συμφωνήσουν ότι δεν αρμόζει στον Τόμι, έναν πάνω απ’ όλα οικογενειάρχη, όπως τον έχουμε γνωρίσει μέσα από 6 σεζόν. Αλλα, νομίζω, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως το «The Immortal Man» ποτέ δεν δικαιολογεί την ίδια του την ύπαρξή. Η 6η σεζόν μάς είχε δώσει ένα καλό κλείσιμο. Συμβολικό, συναισθηματικά πλήρες, με ακριβώς όσα ανοιχτά άκρα χρειαζόταν. Η ταινία εντέλει ανακυκλώνει τα ίδια θέματα, χωρίς να προσφέρει κάτι φρέσκο. Δεν πάει δηλαδή την ιστορία παρακάτω.

Το franchise όμως συνεχίζεται. Το Netflix ετοιμάζει σειρά sequel με τον Στίβεν Νάιτ, τον δημιουργό της σειράς, να μιλά για «νέα γενιά Σέλμπις» και τουλάχιστον δύο σεζόν. Επίσης ο ίδιος ανέφερε πως ο Ντιουκ θα επιστρέψει. Τώρα, αν θα είναι ο νέος πρωταγωνιστής ή απλά ο συνδετικός κρίκος με το παρελθόν, μένει να φανεί. Πάντως, αν η ταινία ήθελε να λειτουργήσει ως διαβίβαση του σκήπτρου της αρχηγίας των Peaky Blinders από πατέρα σε γιο, δεν νομίζω να το κάνει με τρόπο που να σε καίει να δεις την πορεία του Ντιουκ. Όσο για τους υπόλοιπους χαρακτήρες, προς το παρόν δεν έχει μοιραστεί μαζί μας κάτι ο δημιουργός.

Εδώ παίζεται λοιπόν όλο το παιχνίδι. Το «Peaky Blinders» προσπαθεί να μεταπηδήσει από μια ολοκληρωμένη ιστορία σε ένα franchise που δεν τελειώνει ποτέ. Αν η ταινία ήδη μυρίζει επανάληψη, το επόμενο βήμα πρέπει να αποδείξει περίτρανα ότι αξίζει τον κόπο. Δεν αρκεί το όνομα Peaky Blinders. Το «The Immortal Man» δεν είναι κακή ταινία. Απλώς έρχεται μετά από ένα φινάλε που τα είχε πει όλα. Όταν μια ιστορία κλείνει σωστά, κάθε προσπάθεια αναβίωσης ρισκάρει να την ξεθωριάσει. Ο Τόμι Σέλμπι είναι σίγουρα θρύλος. Εδώ όμως, ίσως για πρώτη φορά, να στέρεψε από λόγια.