Τελευταία κλήση: Υπόθεση Ματέι τριάντα χρόνια μετά

Την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2000, σε ένα διαμέρισμα του Παγκρατίου ένας οπλισμένος με χειροβομβίδα κακοποιός κρατάει ομήρους τα μέλη μιας οικογένειας. Καθώς ο αστυνομικός κλοιός σφίγγει γύρω του, απειλεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα αν δεν ικανοποιηθούν τα οικονομικά αιτήματά του (ζητάει 500.000 δραχμές), ενώ δέχεται να συνομιλήσει όχι με κάποιον εκπρόσωπο των αρχών, αλλά με τον νεαρό δημοσιογράφο ενός τηλεοπτικού καναλιού.

Για αρκετά χρόνια το μεγάλο πρόβλημα του ελληνικού κινηματογράφου υποστήριζαν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι ήταν το σενάριο. Λίγοι ήταν εκείνοι που συσχέτιζαν το τέλμα του εγχώριου σινεμά με την ατολμία του να ανοίξει φτερά σε μέρη δυσπρόσιτα και άγνωστα, όπως ήταν τα ξένα –και απαιτητικά– είδη του θρίλερ, του μιούζικαλ, της επιστημονικής φαντασίας κ.λπ. Στον χώρο του αστυνομικού θρίλερ υπήρχαν κάποιες σποραδικές απόπειρες, κυρίως στα 60s, όπου τα νουάρ μυθιστορήματα του Γιάννη Μαρή έδωσαν την πρώτη ύλη σε σκηνοθέτες σαν τον Τζανή Αλιφέρη («Έγκλημα στο Κολωνάκι») και τον Ντίνο Κατσουρίδη («Έγκλημα στα παρασκήνια»), αλλά και πιο πρόσφατα με τους Αλέξη Αλεξίου («Τετάρτη 4:45») και Σωτήρη Τσαφούλια («Έτερος εγώ»).

Η ταινία του νεοφερμένου Σέριφ Φράνσις έρχεται να δώσει νέα πνοή στο είδος. Η «Τελευταία κλήση», που βασίζεται σε ένα υπαρκτό γεγονός (η υπόθεση ομηρείας του δραπέτη βαρυποινίτη Σορίν Ματέι το 1998 είχε καθηλώσει το πανελλήνιο, καθώς καλύφθηκε live από τα κανάλια) «διαβάζεται» και ως φιλμ καταγγελίας του τηλεοπτικού κανιβαλισμού. Πρωτίστως όμως είναι μια ρεαλιστική αστυνομική περιπέτεια με στοιχεία τραγωδίας και πολιτικού θρίλερ. Το σενάριο του σκηνοθέτη και της Κατερίνας Μπέη («Υπάρχω», «Η φόνισσα», «Ευτυχία») εμβαθύνει σε ένα στιβαρό μοντέλο πολιτικής αλληγορίας που αποτυπώνει υποδειγματικά την ελληνική κοινωνική πραγματικότητα μιας εποχής που εγκυμονεί σημαντικές κοινωνικοπολιτικές αλλαγές και συνδέει το παρελθόν με το μέλλον.

Στο μεταίχμιο δύο αιώνων –και χιλιετιών– η Ελλάδα μοιάζει με μια χώρα που ταλαιπωρείται από τις θεωρίες συνωμοσίας (ένα plot που σχετίζεται με τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων), τα κοινωνικά στερεότυπα και το κυρίαρχο μοντέλο συμπεριφοράς, που έχει ως πυλώνες τον γνώριμο ωχαδελφισμό, τη ματαιοδοξία και την αλαζονεία όπως φαίνεται ξεκάθαρα όχι μόνο στα πολιτικά γραφεία ή τη στάση της αστυνομίας αλλά και στις συζητήσεις μεταξύ των στελεχών του τηλεοπτικού κολοσσού. Από την άλλη, ο λούμπεν ήρωας του Αυγουστίδη είναι ένας αποφασισμένος για όλα κακοποιός, ένα πληγωμένο επικίνδυνο αγρίμι που έχει παγιδευτεί, αλλά βρίσκει τις οάσεις ανθρωπιάς του όταν η ένταση χαμηλώνει και η μοίρα του ενώνεται μ’ εκείνη των θυμάτων. Η εύστοχη ερμηνεία του πρωταγωνιστή βρίσκει άξιους συμπαραστάτες από το υπόλοιπο καστ (όλοι τους είναι εξαιρετικοί, από τον Μπένο μέχρι τον Ψαρρά κι από τη Ναυπλιώτου μέχρι τη Λουιζίδου) στο κλειστοφοβικό δράμα που εκτυλίσσεται στους τέσσερις τοίχους του διαμερίσματος αλλά και τα σκοτεινά δωμάτια ή γκαράζ στα οποία κλείνονται οι βρόμικες συμφωνίες της υπόθεσης.