Ballerina: Η Άνα ντε Άρμας διαθέτει τσαγανό, γοητεία, δυναμισμό αλλά και τρυφερότητα

Η ιστορία της μικρής Ιβ, που ονειρεύεται να γίνει μπαλαρίνα όταν μεγαλώσει. Όταν όμως χάνει τον πατέρα της από εγκληματική συμμορία και την περιμαζεύουν οι άνθρωποι του συνδικάτου Τούσκα Ρόμα (στο οποίο ανήκει και ο Τζον Γουίκ), το κίνητρο της εκδίκησης την καθοδηγεί.

Το 2014 μας συστήθηκε για πρώτη φορά ο Τζον Γουίκ διά χειρός ενός στάντμαν ονόματι Τσαντ Σταέλσκι (σε συνεργασία με τον Ντέιβιντ Λιτς του «Atomic blonde»), ο οποίος, έχοντας μάθει όλα αυτά τα χρόνια τα κόλπα της σκηνοθεσίας από τους κορυφαίους του Χόλιγουντ δεν δυσκολεύτηκε να αφηγηθεί μια στιλιζαρισμένη περιπέτεια με τον Κιάνου Ριβς, που έσκισε στα ταμεία. Τέσσερις ταινίες και έντεκα χρόνια μετά, ο Τζον Γουίκ έχει ολοκληρώσει την προσωπική διαδρομή του, αλλά να που υπάρχει χώρος για λίγο ακόμη Κιάνου Ριβς. Μπορεί το spin off, που διαδραματίζεται στα γεγονότα μεταξύ του τρίτου και του τέταρτου «John Wick», να έχει ως πρωταγωνίστρια την… μπαλαρίνα Άνα ντε Άρμας, όμως ο εκτελεστής-μπαμπούλας για όλες τις φατρίες του οργανωμένου εγκλήματος εμφανίζεται για λίγα λεπτά βάζοντας το κερασάκι στην τούρτα. Η ιστορία της Ιβ θυμίζει κάπως το πρώτο φιλμ, όπου ο Τζον Γουίκ παίρνει εκδίκηση για τον θάνατο του σκύλου του από τον επιπόλαιο γιο του αρχηγού της ρωσικής Μαφίας.

Το μοτίβο της εκδίκησης ορίζει και την ιστορία της Ιβ, αλλά στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μοναχική διαδρομή της εισέρχονται κάποιες ιδέες γύρω από το ζήτημα της επιλογής (στην πρώτη συνάντησή της με τον Γουίκ την παροτρύνει ουσιαστικά να εγκαταλείψει την οργάνωση), καθώς και της ταυτότητας του κακού. Στον ρόλο του αρχηγού της «ειδυλλιακής» κοινότητας Χάλστατ, όπου ζουν οικογένειες με αυστηρούς κανόνες και υπάρχουν σκληρές συνέπειες για όποιον τους παραβαίνει, ο Γκάμπριελ Μπερν είναι μια ανατριχιαστική φιγούρα με πολιτικό συμβολισμό (καγκελάριο τον αποκαλούν οι κάτοικοι της πόλης, που φροντίζουν να μην έρχονται ξένοι επισκέπτες σ’ αυτήν). Η ιδεολογική βαρύτητα της «Ballerina», που έχει σκηνοθετηθεί από τον Λεν Γουάιζμαν («Underworld») ενισχύεται περαιτέρω όταν το σενάριο στρέφεται στους έμφυλους διαχωρισμούς («μάθε να πολεμάς σαν κορίτσι», λέει με νόημα στην Ιβ η εκπαιδεύτριά της όταν εκείνη της εκμυστηρεύεται ότι δεν μπορεί να νικήσει στη δύναμη τον θηριώδη αντίπαλό της) αλλά και στη συμφιλίωση με τα ύπουλα παιχνίδια που παίζει καμιά φορά η μοίρα. Εξαίσιες χορογραφίες μάχης (με αρκετό χιούμορ σε κάποιες απ’ αυτές), συνέπεια στην αφήγηση και μια καταπληκτική Άνα ντε Άρμας, που διαθέτει όλο το πακέτο: τσαγανό, γοητεία, δυναμισμό αλλά και ψήγματα αυθεντικής τρυφερότητας.