Το αγόρι και ο ερωδιός: Το συναρπαστικό animated σύμπαν του Χαγιάο Μιγιαζάκι

Ο μικρός Μάχιτο δεν μπορεί να ξεπεράσει την απώλεια της μητέρας του και κλείνεται όλο και περισσότερο στον θυμωμένο εαυτό του. Όταν μπλέκει σε μια περιπέτεια που τον οδηγεί σε ένα μυστηριώδη πύργο, αντιλαμβάνεται ότι εκεί υπάρχει μια άγνωστη πύλη που του επιτρέπει να βρεθεί σε μια άλλη διάσταση.

Ο 83χρονος θρυλικός δημιουργός από το Τόκιο εξακολουθεί να μας ταξιδεύει σε κόσμους συναρπαστικούς όπου η φαντασία και η πραγματικότητα γίνονται ένα. Η γόνιμη δημιουργικότητα του Μιγιαζάκι φτάνει σε απρόσμενα πνευματικά επίπεδα («ακόμη και στον πραγματικό κόσμο μας η πλειονότητα είναι οι νεκροί») παρ’ ότι η εικαστική ματιά του δεν μπορεί να ξεπεράσει τις επιδόσεις των αριστουργηματικών φιλμ «Ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων» και «Το κινούμενο κάστρο». Όχι πως δεν υπάρχουν κάποιες θεσπέσιες σκηνές, σαν τον χορό των φυλλωσιών των δέντρων ή των τεράστιων κυμάτων με τη συνδρομή του άγριου ανέμου, που τα σχέδια του Μιαγιαζάκι καθηλώνουν το βλέμμα. Εδώ όμως η μέριμνα του σκηνοθέτη είναι κυρίως να νουθετήσει τον ήρωά του και να τον συντροφεύσει στην απόκοσμη τελετουργία της ενηλικίωσής του, με όπλα του ένα περίτεχνο παζλ ηθικών και φιλοσοφικών διλημμάτων. Ο Μάχιτο θα τολμήσει να διεισδύσει στον κόσμο όπου ζωντανοί και νεκροί μοιάζουν να συνδιαλέγονται. Η νέα διάσταση που οριοθετεί «Το αγόρι κι ο ερωδιός» στην κοινή πορεία ανθρώπων και πνευμάτων, διαθέτει την οξύτατη πολιτική κριτική του «Ταξιδιού στη χώρα των θαυμάτων» πάνω στον υλισμό και τη ματαιοδοξία της ανθρωπότητας, αλλά και την επίκληση του μαγικού στοιχείου ως μοναδική διέξοδο απέναντι στη στείρα καθημερινότητα και τον πόνο της απώλειας. Στο βραβευμένο με Χρυσή Σφαίρα καλύτερου animation «Αγόρι», που λογικά θα κερδίσει σε λίγες βδομάδες και το αντίστοιχο Όσκαρ, ο θάνατος και η ζωή αποτελούν έναν αέναο κύκλο. Μια φυσιολογική αλληλουχία στην οποία τίποτα δεν δείχνει περιττό ή άκαιρο. Ο λυρισμός που καταγράφει ο βετεράνος δημιουργός στη νέα του δημιουργία, μια από τις ακριβότερες ταινίες όλων των εποχών στην Ιαπωνία που χρειάστηκε 7 χρόνια για να γυριστεί, λαμβάνει τα χαρακτηριστικά ενός ώριμου δράματος και μιας επώδυνης ενηλικίωσης. Μια συγκινητική αυτοβιογραφία που έχει στοιχεία από προσωπικές εμπειρίες του 83χρονου σκηνοθέτη, κυρίως με τον φίλο και συνεργάτη του Ισάο Τακαχάτα, με τον οποίο ίδρυσαν την εταιρεία τους. Ακόμη και το γεγονός πως ο διάσημος δημιουργός Τακέσι Χόντα επιστρατεύτηκε για να ολοκληρώσει κομμάτια του έργου που ο Μιγιαζάκι δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει είτε λόγω προβλημάτων υγείας (η όρασή του είχε εξασθενήσει) είτε λόγω κούρασης, ενισχύει την πεποίθηση πως τούτο εδώ είναι ίσως το πιο τρυφερό και ανθρώπινο animation στη θρυλική καριέρα του Μιγιαζάκι.