Κριτική ταινίας: Η τελευταία νύχτα με τις μάσκες (Halloween Ends)

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την τελευταία εμφάνιση του Μάικλ Μάιερς στο Χάντονφιλντ. Η Λόρι ζει μόνη με την εγγονή της Άλισον κι ολοκληρώνει τη συγγραφή των απομνημονευμάτων της με σκοπό να ξορκίσει μια για πάντα τους φόβους που της προκάλεσε ο Μάιερς. Ο μπαμπούλας του Halloween δεν έχει εμφανιστεί έκτοτε αλλά ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Εντωμεταξύ το επόμενο Halloween πλησιάζει.

Με μια πονηρή εισαγωγική σεκάνς, το τρίτο μέρος της τριλογίας του Γκόρντον Γκριν ξεκινάει τρομερά επιθετικά και τοποθετεί την ιστορία του Μάικλ Μάγιερς σε απρόσμενη βάση. Η Λόρι φυσικά και έχει βασικό ρόλο στο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το παρελθόν, αλλά το φάντασμα του Μάικλ δεν μοιάζει να έρχεται. Όταν όμως ένας αθώος νεαρός στιγματίζεται άδικα για το φόνο ενός παιδιού, το Κακό βρίσκει το πρόσφορο έδαφος για να ξαναβγεί στην επιφάνεια. Οι γόνιμες αιματοβαμμένες ιδέες δεν απουσιάζουν από το κλείσιμο της τριλογίας του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν που ανανέωσε το 2018 (αλλά και με το πειστικό δεύτερο φιλμ του 2021) υποδειγματικά τον μύθο της αρχετυπικής ταινίας τρόμου του Κάρπεντερ. Όμως η βαθύτερη ανάγκη να περάσει ο Μάικλ Μάγιερς στη μοντέρνα εποχή, γίνεται κάπως αμήχανα (η σχέση του Μάικλ με τον Κόρεϊ) παρότι το τελετουργικό κομμάτι τηρείται ευλαβικά και η εργαλοποίηση του μηχανισμού του τρόμου οδηγεί το μυθικό πλέον Χάντονφιλντ στην επόμενη, ολέθρια, μέρα του.