Κριτική ταινίας: Belfast

15 Αυγούστου 1969. Σε μια γειτονιά του Μπέλφαστ το παιχνίδι για τον εννιάχρονο Μπάντι δεν σταματά απότομα επειδή η μαμά του τον φωνάζει για να πάει να φάει αλλά επειδή μια ομάδα οπλισμένων κουκουλοφόρων προτεσταντών μπουκάρει με τη βία στα σπίτια και τα μαγαζιά των καθολικών. Η ενηλικίωση για τον τρομαγμένο Μπάντι μόλις ξεκίνησε. 

Εκείνο που κάνει ξεχωριστή μια ιστορία δεν είναι το τέλος της αλλά το σημείο από όπου ξεκινάει. Η στεντόρεια φωνή της Τζούντι Ντεντς δεν αφήνει ίχνος αμφιβολίας ότι αυτή είναι μια ταινία αφιερωμένη στο Μπέλφαστ, τη συναρπαστική πρωτεύουσα της Βόρειας Ιρλανδίας και γενέτειρα του Κένεθ Μπράνα. Η γεμάτη ζωντάνια και κοινωνική δύναμη ιρλανδική πόλη, κάποια στιγμή μοιραία χωρίζεται στα δύο για τις θρησκευτικές διαφορές του ντόπιου πληθυσμού, επιτρέποντας στα βρετανικά στρατεύματα κατοχής να επιβάλουν την τάξη. Γυρισμένο σε ασπρόμαυρο, με τη φωνή του Βαν Μόρισον να συνοδεύει μουσικά τη δράση κι έχοντας στο κέντρο κάθε πλάνου τα ορθάνοιχτα μάτια ενός αξιολάτρευτου πιτσιρικά ονόματι Τζουντ Χιλ, η ιστορία του «Belfast» είναι η προσωπική εξομολόγηση του Μπράνα. Ο γνωστός δημιουργός το 1969 ήταν όντως 9 ετών και οι γονείς του, όπως και οι γονείς του Μπάντι, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το δίλημμα της φυγής από τη γενέθλια πόλη τους όταν οι βίαιες εντάσεις μεταξύ καθολικών και προτεσταντών κλιμακώθηκαν επικίνδυνα. Η μεγάλη αξία του φιλμ και συνάμα ο προσωπικός θρίαμβος του Μπράνα στην καλύτερη μέχρι τώρα ταινία της καριέρας του είναι πως το βλέμμα της κάμερας πάνω στα συμβάντα δεν ξεφεύγει ούτε στιγμή από το φίλτρο της παιδικής αθωότητας. Οι αφοπλιστικές απορίες του μικρού Μπάντι για όσα συμβαίνουν γύρω του, και κυρίως για το θέμα της θρησκευτικής αντιπαλότητας, αποκτούν συμβολική αξία για το ξεκίνημα μιας ζωής που δεν παραδίδεται στην προκατάληψη και τον διαχωρισμό αλλά αφήνει ελεύθερο χώρο για να δει τον κόσμο όπως πραγματικά είναι. Η καθοριστική γονεϊκή επίδραση, οι ιστορίες του σοφού ανθρακωρύχου παππού, ο πρώτος παιδικός έρωτας, η καλπάζουσα φαντασία που ενισχύεται από τις κινηματογραφικές εικόνες (από το «Τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές» μέχρι το «Τσίτι- Τσίτι, Μπανγκ-Μπανγκ»), το θρησκευτικό παραλήρημα του παπά της ενορίας, το ταξίδι στη Σελήνη, ο σχολικός ανταγωνισμός όταν εξυπηρετεί άλλους σκοπούς, η λατρεία για την μπάλα, οι οικονομικές δυσκολίες που αναγκάζουν τον εργάτη πατέρα να ταξιδεύει συχνά στο Λονδίνο για δουλειές, η αγάπη για τον χορό και το τραγούδι, η βία που χτυπά αδιάκριτα τους πάντες. Όλα αυτά είναι στοιχεία που όχι απλώς διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του μικρού ήρωα αλλά τον οδηγούν στην κινητοποίηση (έστω κι άτσαλα θα οδηγηθεί στη συμμετοχή του σε έναν υποχρεωτικό και διχαστικό πόλεμο μέχρι να του αποδείξει ο πατέρας του πως υπάρχει κι άλλος δρόμος μακριά από τις κραυγές ή τις απειλές του γκάνγκστερ της γειτονιάς που «παίζει» τον πατριώτη) και στην απόφασή του να είναι ελεύθερος. Μια υπέροχη ταινία για τα παιδικά όνειρα, τη σημασία των δεύτερων ευκαιριών και το νόημα της φυγής όταν αυτή δίνει πλέον φτερά στις ζωές κάποιων ανθρώπων, από τον Μπράνα στην πιο προσωπική ταινία του, για την οποία χρειάστηκε σχεδόν σαράντα χρόνια για να βρει τον τρόπο για να τη διηγηθεί.