Εξαμελής ομάδα διαστημικού σταθμού αναζητά σημάδια ζωής στον πλανήτη Άρη με απώτερο σκοπό να γίνει το πρώτο βήμα της «μετανάστευσης» του ανθρώπου στο διάστημα. Ο ενθουσιασμός τους είναι δύσκολο να περιγραφεί όταν ανακαλύπτουν την πρώτη απόδειξη ύπαρξης ζωής έξω από τη Γη. Η αποστολή τους έχει μόλις στεφθεί με επιτυχία αλλά δεν είναι και τόσο βέβαιο ότι θα προλάβουν να χαρούν το success story τους, αφού ο άγνωστος ζωντανός οργανισμός που ανακάλυψαν αναπτύσσεται ταχύτατα και επιπλέον έχει IQ αρκετά υψηλότερης βαθμίδας σε σχέση με τα γήινα στάνταρ. Επιπλέον όταν έντρομοι ανακαλύπτουν πως ο «ξένος» υπήρξε η αιτία αφανισμού κάθε ζωντανού οργανισμού στον πλανήτη του, πασχίζουν να βρουν τρόπο να τον ξεφορτωθούν ώστε να μη θέσουν σε κίνδυνο ούτε τις ζωές τους ούτε την ανθρωπότητα, καθώς το σκάφος τους έχει ξεκινήσει ήδη την πορεία επιστροφής προς τη Γη... Το διάστημα είναι το κατεξοχήν ιδανικό σκηνικό τρόμου. Εκεί που το σκοτάδι και η σιωπή είναι η κατάλληλη ατμόσφαιρα για να συναντηθεί ο άνθρωπος με το άγνωστο και να χωνευτεί αμάσητη κάθε ευκαιρία για να οργιάσει η φαντασία σεναριογράφων και θεατών. Αν και το «Life» δεν πρωτοτυπεί (είπαμε, τα δάνεια από το «Άλιεν» βγάζουν μάτι), πετυχαίνει να παίρνει καλούς βαθμούς σε ό,τι το αφορά και σχετίζεται με το τρίπτυχο «θέαμα, τρόμος, σασπένς». Κλειστοφοβία, αίσθηση αποπνικτική και εφήμερης ασφάλειας –ακόμη κι όταν η ομάδα γλεντά τα γεννητούρια του παιδιού ενός εξ αυτών υποψιάζεσαι ότι κάτι κακό θα συμβεί– αλλά και υποδειγματική ενορχήστρωση από πλευράς Εσπινόζα των κλισέ του «διαστημικού τρόμου» σε κάθε σκηνή που στοχεύει στο... τσίτωμα του θεατή. Ο ορισμός δηλαδή του ψυχαγωγικού σινεμά που επιπροσθέτως έχει και κάτι να πει (μια παραβολή για την «αληθινή» ζωή που φτιάχνουμε γύρω μας, θεωρώντας ότι ο κίνδυνος και το κακό ίσως να μη μας αγγίζουν μέσα στο προστατευμένο περιβάλλον που ζούμε) από ένα σκηνοθέτη που ξέρει τα κατατόπια του θρίλερ, όπως μας έχει αποδείξει και με τις προηγούμενες δουλειές του «Το κρησφύγετο» (πάλι με πρωταγωνιστή τον Ρέινολντς) και το «Child 44» με τους Τομ Χάρντι, Γκάρι Όλντμαν.
Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τη σκληρή πραγματικότητα της εμπορίας ανθρώπων (human trafficking), της σεξουαλικής κακοποίησης και της έμφυλης εκμετάλλευσης
Το «You Can See Everything» έρχεται στις ελληνικές αίθουσες μετά από μια μυστική πρεμιέρα, ρεκόρ εισπράξεων και κριτικές που σπάνια διαβάζει κανείς για ντοκιμαντέρ.
Πρόκειται για έναν απολαυστικό συνδυασμό χιούμορ και συγκίνησης, με το κουίρ στοιχείο να εμφανίζεται σε κάθε σεκάνς και να δένει υποδειγματικά με το μέινστριμ.
Η μητρότητα σε γκορ αισθητική και με στοιχεία μεταφυσικού τρόμου –που φτάνει στα όρια του body horror– σε ένα φιλμ που παρακολουθείται με άνεση λόγω της ατμόσφαιράς του
15°
