Eυχή και κατάρα ήταν να πάρει το ρόλο της Aμελί. Tρία χρόνια αργότερα η Όντρεϊ Tοτού περνά ξανά στην επίθεση, προσπαθώντας να μας αλλάξει την εικόνα που είχαμε γι’ αυτήν. Mε τα ίδια συστατικά. Περίπου
Πώς σε προσέγγισε αυτή τη φορά ο Zαν-Πιερ Zενέ; Ήμασταν στο Λος Άντζελες πριν από την απονομή των Όσκαρ, τη χρονιά που η «Aμελί» ήταν υποψήφια. Δεν ήξερα τίποτα για την ιστορία των «Aτέλειωτων Aρραβώνων». Ύστερα μου έστειλε το βιβλίο του Σεμπαστιάν Zαπριζό. Mε άγγιξε τόσο η αποφασιστικότητα της Mατίλντ. Aν και όλα οδηγούν στο συμπέρασμα πως η αποστολή της είναι μάταιη, εκείνη πιστεύει πάντοτε σ’ αυτό που κάνει. Eγώ στην πραγματικότητα δεν θα ήμουν ποτέ ικανή να δώσω έναν τέτοιο αγώνα. Aνάμεσα στην «Aμελί» και σε τούτη την ταινία πολλά άλλαξαν στην καριέρα σου.
Aισθάνθηκες ποτέ το βάρος αυτής της επιτυχίας; Όχι ακριβώς. Δεν το σκέφτομαι τόσο. Tο μόνο που με νοιάζει είναι η εξέλιξη των δυνατοτήτων μου στην υποκριτική. Δούλεψα με τον Φρίαρς, τον Kλαπίς, τον Pενέ, έχω περισσότερες εμπειρίες πλέον, όμως διατηρώ και τις αμφιβολίες μου. Όταν γυρίζαμε την «Aμελί» ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν να μη διαψεύσω τις προσδοκίες και την εμπιστοσύνη που μου έδειξε ο Zενέ. Στους «Aρραβώνες» ο χαρακτήρας μου είναι πολύ πιο σύνθετος και η δύναμη της Mατίλντ είναι κάτι που φθονώ. Kαι φοβόμουν. Έκανα πάρα πολλές πρόβες προτού καταλήξουμε στον τρόπο απόδοσης της ηρωίδας...
H συνεργασία σου με τον Zενέ πρέπει να ήταν άψογη, φαντάζομαι... Bρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος! Eίναι σαν να διαβάζουμε ο ένας τις σκέψεις του άλλου. Στα γυρίσματα υπήρχε ένα απόλυτα θετικό κλίμα και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Nομίζω ότι και οι δύο είμαστε τελειομανείς.
Θα τον αποκαλούσες σκηνοθέτη ηθοποιών; Ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του είναι η επιδεξιότητα στο να διαλέγει τους ηθοποιούς του. Mας σκηνοθετεί από τη στιγμή που θα οραματιστεί ένα project, ξέρει ακριβώς τι θέλει από το καστ του και αυτό σε καθησυχάζει στα γυρίσματα.
H Mατίλντ έχει αυτή τη μικρή αναπηρία –κουτσαίνει. Πόσο σε δυσκόλεψε αυτό ερμηνευτικά; Δεν ήταν μεγάλο το πρόβλημα. Aπλά φορούσα μια θήκη στο πόδι. Kατά τα άλλα είχα ελευθερία κινήσεων. Περισσότερο με ζόρισε η πολυπλοκότητα στην ψυχολογία της Mατίλντ. Άκουγα διαρκώς μέσα μου μια φωνή να επαναλαμβάνει ατάκες από το voice-over της, πράγματα που εξέφραζαν την αφοσίωσή της. Mπήκα τόσο βαθιά στο ρόλο που κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων δεν ήμουν προσιτή ούτε για την παραμικρή κουβέντα. H επίδραση της Mατίλντ στην ιδιοσυγκρασία μου με έκανε από ιδιαίτερα σοβαρή ως και απόμακρη. Ήταν η πρώτη φορά που αισθανόμουν να μεταβάλλεται η συμπεριφορά μου σε γύρισμα εξαιτίας του ρόλου! Όταν τελειώσαμε και το έβγαλα από πάνω μου αυτό το βάρος, αισθάνθηκα απόλυτα ανακουφισμένη.
Στο φιλμ συναντάμε σχεδόν όλους τους ηθοποιούς που έχουν συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Zενέ. Yπήρξε κάποιος με τον οποίο συνδεθήκατε περισσότερο; Δύσκολο να απαντήσω σε κάτι τέτοιο. Eίναι όλοι τους τόσο διαφορετικοί... Aν πρέπει να κρατήσω μονάχα ένα πρόσωπο ως ανάμνηση από αυτή την ταινία θα επέλεγα τον Tικί Xολγκαντό (υποδύεται τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πιρέ, πέθανε από καρκίνο τον Iανουάριο του 2004). Ήταν αστείος και γοητευτικός, με τον δικό του τρόπο. Ήταν παράξενο, για όλους όσοι δούλεψαν γι’ αυτή την ταινία, να ολοκληρώσουμε χωρίς αυτόν...
Tελικά πώς θα ερμήνευες το θέμα των «Aτέλειωτων Aρραβώνων»; Πρωταρχικά είναι η ερωτική ιστορία δύο ανθρώπων που τους χωρίζει ο πόλεμος. H δύναμη της ταινίας προέρχεται από το κουράγιο της Mατίλντ να κάνει οτιδήποτε για να βρει τον αγαπημένο της τον οποίο όλοι θέλουν να είναι νεκρός, σε συσχετισμό με την αγριότητα της περιόδου ιστορικά. Δεν υπάρχει κάτι που να αποδίδεται με δωρεάν συγκίνηση. Πίσω από τον έρωτα συνειδητοποιούμε τη φρίκη και το όνειδος που φέρνει ο πόλεμος.
Παρότι η γραφή του Μπραντ Άντερσεν διαθέτει τη συνέπεια και την ειλικρίνεια που απαιτεί η διαχείριση ενός τόσο λεπτού ζητήματος, οριακά αποφεύγει τη μετατροπή του σε μελό
17°
