Η iFocus Photo Gallery φιλοξενεί την ατομική έκθεση φωτογραφίας της Ανθής Κόλλια, με τίτλο «Ρέοντα Σώματα»
Η φωτογράφος Ανθή Κόλλια παρουσιάζει την πρώτη της ατομική έκθεση με τίτλο «Ρέοντα Σώματα» στην iFocus Photo Gallery στις 17 Μαΐου. Μέσα από την υποβρύχια φωτογραφία εξερευνά τη σωματικότητα, την απογύμνωση της ταυτότητας και τη σχέση του ανθρώπου με το υγρό στοιχείο. Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά για την πορεία της, τη μεθοδολογία της και το βίωμα πίσω από το έργο.
Γιατί φωτογραφίζεις και με ποια αφορμή ξεκίνησες αυτό το ταξίδι;
Η φωτογραφία μπήκε νωρίς στη ζωή μου, αρχικά ως εργαλείο μνήμης — ένα οπτικό σημειωματάριο για να κρατώ ζωντανές τις στιγμές. Με τον καιρό όμως εξελίχθηκε, έγινε τρόπος παρατήρησης, ενδοσκόπησης, ένας συνεχής διάλογος με τον κόσμο και τον εαυτό μου. Το 2019 ξεκίνησα να την προσεγγίζω με μεγαλύτερη συνείδηση. Επένδυσα στον εξοπλισμό μου, συμμετείχα σε σεμινάρια και φωτογραφικές δράσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια άρχισα να παρουσιάζω δουλειές σε εκθέσεις και διαγωνισμούς. Από το 2024 ξεκίνησα σπουδές στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του ΠΑΔΑ, μια διαδικασία που μου προσφέρει πλέον και θεωρητικό, ιστορικό, αλλά και εννοιολογικό υπόβαθρο. Η φωτογραφία έχει γίνει για μένα ένα ανοιχτό πεδίο έμπνευσης, ένα μέσο που με κρατά σε εγρήγορση και παρούσα στη ροή της ζωής.
Πώς γεννήθηκε το έργο «Ρέοντα Σώματα»; Ποια είναι η μεθοδολογία σου;
Το περσινό καλοκαίρι μού δόθηκε η δυνατότητα να ζήσω για τρεις συνεχόμενους μήνες δίπλα στη θάλασσα. Κάθε ημέρα κολυμπούσα και φωτογράφιζα με μια υποβρύχια κάμερα. Ο υποθαλάσσιος κόσμος άρχισε να με μαγεύει με τη βραδύτητα και τη σιωπή του. Εκεί συνάντησα λουόμενους που κινούνταν σχεδόν χορευτικά μέσα στο νερό. Τα σώματά τους απέβαλλαν τη βαρύτητα και την ταυτότητα, γίνονταν καθαρά σχήματα και κινήσεις. Ανάλογα με την ώρα της ημέρας και τη γωνία του φωτός, άλλαζαν μορφή, δημιουργώντας νέες υφές και διαθέσεις. Δεν ήθελα απλώς να απαθανατίσω στιγμές καλοκαιριού. Ήθελα να δείξω πώς ένα σώμα σχετίζεται με το νερό σε επίπεδο υπαρξιακό – ως καθαρή εμπειρία.
Στον βυθό η σιωπή γίνεται πιο εύγλωττη από τις λέξεις
Πότε παρουσιάζεται το έργο και γιατί τώρα;
Η επιλογή των φωτογραφιών ξεκίνησε το φθινόπωρο και γρήγορα συνειδητοποίησα πως δεν επρόκειτο για απλό υλικό. Τα σώματα στις εικόνες απέκτησαν ξεχωριστή υπόσταση, μια ιδιότυπη οντότητα. Κάθε φορά που τις έβλεπα, με συγκινούσαν. Αυτό ήταν το σημείο που κατάλαβα πως κάτι ουσιαστικό είχε αποτυπωθεί. Τα σώματα είναι η πρώτη μας γλώσσα — ενσαρκώνουν μνήμη, επιθυμία, σχέση. Μέσα στο νερό, αποκτούν μια σχεδόν συμβολική καθαρότητα: δεν έχουν φύλο, ηλικία ή ταυτότητα. Απλώς υπάρχουν. Η έκθεση «Ρέοντα Σώματα» θα παρουσιαστεί στις 17 Μαΐου στην Ifocus Gallery, με την επιμέλεια της Δώρας Λαβαζού. Είναι η πρώτη μου ατομική παρουσίαση, αλλά αισθάνομαι πως είναι μόνο η αρχή. Αυτή η δουλειά συνεχίζει να εξελίσσεται, να ρέει — όπως και τα σώματα που απεικονίζει.
Γιατί επέλεξες να παρουσιαστείς για πρώτη φορά με αυτή τη δουλειά; Τι σημαίνουν για εσένα τα «Ρέοντα Σώματα»; Μέχρι πρότινος η δουλειά μου κινείτο στον χώρο της εννοιολογικής φωτογραφίας. Δημιουργούσα εικόνες με έντονο προσωπικό στοχασμό, συχνά ποιητικές ή υπερβατικές. Τα Ρέοντα Σώματα είναι πιο βιωματικά, πιο εξωστρεφή. Δεν σχεδίασα τις εικόνες· τις έζησα. Δεν υπήρξε σκηνοθεσία, μόνο παρουσία. Οι άνθρωποι που φωτογράφισα σταδιακά έχασαν τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά και έγιναν σύμβολα της εμπειρίας – της βύθισης, της απογύμνωσης, της ροής. Ήθελα να παρουσιαστώ μέσα από αυτή τη δουλειά γιατί εδώ ένιωσα για πρώτη φορά πως ήμουν πλήρως παρούσα. Δεν υπήρχε πρόθεση κατασκευής, μόνο αυθεντική σύνδεση. Η φωτογραφία έγινε ακρόαση, παράδοση, συμμετοχή. Και αυτό που βγήκε, ήταν κάτι συλλογικό, σχεδόν τελετουργικό.
Τι εύχεσαι να βιώσουν οι θεατές της έκθεσης;
Εύχομαι οι θεατές να σταθούν για λίγο μέσα σε αυτή τη ρευστότητα, χωρίς να αναζητούν αναγνώσεις ή εξηγήσεις. Να αφεθούν στο βίωμα, να αισθανθούν το νερό, το φως, την απουσία βαρύτητας. Εκεί που η σιωπή γίνεται πιο εύγλωττη από τις λέξεις, ίσως βρίσκεται και το πιο ουσιαστικό κομμάτι αυτής της δουλειάς.
Λίγα λόγια για την Ανθή Κόλλια Η Ανθή Κόλλια γεννήθηκε στο Τορόντο του Καναδά, μεγάλωσε και ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 1997, αρχικά ερασιτεχνικά, ενώ από το 2019 δραστηριοποιείται με μεγαλύτερη συνέπεια και δημιουργική ένταση. Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις και έχει τιμηθεί με διακρίσεις και βραβεία σε πανελλήνιους και διεθνείς φωτογραφικούς διαγωνισμούς. Το 2024, έπειτα από επιτυχία σε κατατακτήριες εξετάσεις, ξεκίνησε τις σπουδές της στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα
Ο διεθνής φωτογράφος μιλά στην ATHENS VOICE για τη δύναμη της φωτογραφίας, για την κλιματική αλλαγή, αλλά και για τις γέφυρες Ελλάδας και Σουηδίας που ευελπιστεί να χτιστούν
Από την Παλαιστίνη μέχρι την Ουκρανία και από το οικογενειακό αρχείο μέχρι το photobook, η έκθεση εξερευνά τη φωτογραφία ως πράξη μνήμης, αντίστασης και διαλόγου
17°
