The fabric of a city: Ομαδική έκθεση στην γκαλερί ΗΩΣ

Στην έκθεση φιλοξενούνται δώδεκα φωτογραφικές σειρές με θέμα την πόλη του Βερολίνου. Οι εικόνες πραγματεύονται την πόλη με ένα πλήθος στρατηγικών ως προς τη μορφή και το μέσο. Η υφή, η ατμόσφαιρα, η γεύση και η αίσθηση της πόλης αναδεικνύονται μέσα από τα κολάζ που τόσο στενά συνδέονται με τα τεχνοϊστορικά ίχνη της μεσοπολεμικής πόλης, μέσα επίσης από τις ευθείες, ενίοτε και μετωπικές αντιμετωπίσεις της αρχιτεκτονικής, των ανθρώπων, των δρόμων και των περιχώρων της πόλης.

Κοινός τόπος η ιστορία του Βερολίνου μέσα από τα αρχιτεκτονικά ρεύματα, μέσα από τα ίχνη της σε σημεία αναμενόμενα και αναπάντεχα, μέσα από τις προσωπικότητες που έζησαν εδώ κι η σκιά τους πλανιέται ακόμη σε κτίρια, πλατείες και στενά, μέσα από φιγούρες της κινηματογραφικής μυθοπλασίας που έχουν καταλήξει το ίδιο πραγματικές με τους ανθρώπους που συναντάς στα πάρκα και στις λίμνες.

Το βαρύ, γκρίζο παρελθόν που η υφή και η αίσθησή του έχουν ποτίσει την υλικότητα της πόλης συνυπάρχει με το πολύχρωμο παρόν της. Η γερμανική πρωτεύουσα βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και σε μια ασταμάτητη διαδικασία επανεφεύρεσης του εαυτού της, διαδικασία που κάποιοι όπως ο Blixa Bargeld των Einstürzende Neubauten, που έχει τραγουδήσει την πόλη πολλές φορές, χλευάζουν με κάθε ευκαιρία.

Η ποιητική του σπαράγματος που ούτως ή άλλως προσιδιάζει στη γλώσσα του μέσου βρίσκεται πίσω από τις εικονοπλαστικές στρατηγικές που χρησιμοποιούνται στο σώμα αυτών των εργασιών.

Η Άννα Νενάδη στο έργο «Optics» στέκεται κυρίως σε προσόψεις κατάφορτες με γκραφίτι και δίνει περισσότερο τους ρυθμούς της πόλης παρά κάποια άλλη πληροφορία.

Για τη Δήμητρα Κίτσιου («Uncanny Forgetfulness / Ιn Berlin with Walter Benjamin») η στρατηγική αυτή έχει και θεωρητικές καταβολές στο έργο του Βάλτερ Μπένγιαμιν. Οι αναμνήσεις του από τα παιδικά του χρόνια στο Βερολίνο τής προσφέρουν τοπόσημα ως αφορμές για περιπλάνηση.

H Φλώρα Ζαφειράκη στο «Faint lines» μετατοπίζει τη διερευνητική της ματιά στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, παραπέμποντας σε ιστορικά-συλλογικά τραύματα και εστιάζοντας τον φακό της σε λεπτομέρειες.

Αντίστοιχα, η Karin Elisa Fajersson στο «Remains of a future past», με τη μέθοδο του κολάζ μεταξύ άλλων, καταδύεται στη μνήμη της πόλης μέσω της μικροϊστορίας των σπαραγμάτων.

Κολάζ χρησιμοποιεί και η Μαρία Ζυγομαλά στο έργο «Splinters», που δημιουργεί ένα πολυεπίπεδο οπτικό αφήγημα με στιγμιότυπα από διάφορες χρονικές στιγμές με το αρχειακό υλικό να παίζει εδώ σημαντικό ρόλο.

Στον από μορφολογική άποψη αντίποδα των γεμάτων πτυχώσεων επιφανειών της Ζυγομαλά, οι επιφάνειες στο έργο της Λίτσας Σπηλιοτοπούλου «All the beautiful» παραπέμπουν στη μοντερνιστική καθαρότητα ενός κόσμου και μιας πτυχής της αρχιτεκτονικής ιστορίας της πόλης όπου το διακοσμητικό στοιχείο νοείται ως σχεδόν εγκληματική παρέκκλιση από τον φονξιοναλιστικό πουρισμό. Οι φωτογραφίες της Σπηλιοτοπούλου είναι επίσης τεκμήριο του σταδιακού εξευγενισμού και του γυαλίσματος της πόλης που λαμβάνει χώρα τις τελευταίες δύο κυρίως δεκαετίες.

Από την άλλη, οι φωτογραφίες με σκηνές δρόμου του Πάνου Καλτσά στη φωτογραφική σειρά του «Berlin unscripted» τεκμηριώνουν και μια άλλη πραγματικότητα, όχι τόσο επιμελημένη αυτή, λιγότερο πρόσοψη και περισσότερο καθημερινότητα.

Μια ελάχιστα εξωραϊσμένη γωνιά του Βερολίνου αγγίζει με τον φακό της και η Παυλίνα Καλλίτση στο «Hochbunker Pallasstrasse». Το ακόμη και σήμερα δυσοίωνο, ογκώδες μπούνκερ στα σύνορα Κρόιτσμπεργκ και Σένεμπεργκ πλέκεται σχεδόν αξεδιάλυτα με το τεράστιο συγκρότημα κατοικιών κυρίως μεταναστών από την Τουρκία και δείχνει εύγλωττα τις συνάψεις παρόντος και παρελθόντος που συγκροτούν ορισμένα από τα πλέον ενδιαφέροντα σημεία της πόλης.

Η Τερψιχόρη Κουζούνη στο «Lakeside euphoria moments» και η Θεώνη Λειβαδίτη στο «Berlin's blue veins» παίρνουν τον ρόλο του πλάνητα και φωτογραφίζουν περιαστικές κυρίως περιοχές που συνδέονται με την αναψυχή των κατοίκων της μεγαλούπολης. Τα θέματά τους τα ίδια, οι αποστάσεις, ωστόσο, που κρατούν από τους ανθρώπους και το βλέμμα τους πάνω σ’ αυτούς είναι διακριτά.

Κοντά αλλά και μακριά από μια άλλη άποψη βρίσκονται και οι εικόνες της Τόνιας Βιολάκη και της Πηγής Ψημένου. Οι άνθρωποι της Ψημένου στη σειρά «I saw you» ποζάρουν για τη φωτογράφο με αμεσότητα αφοπλιστική. Είναι το χρώμα και η ψυχή της πόλης.

Η Βιολάκη στο έργο «I can imagine anything» φωτογραφίζει επίσης ανθρώπους, αλλά με τον τρόπο που ο Βιμ Βέντερς κινηματογραφεί τους αγγέλους του στην εμβληματική του ταινία για τον ουρανό πάνω από το Βερολίνο («Τα φτερά του έρωτα»), την ταινία που διαμόρφωσε τόσο καταλυτικά τον τρόπο που ακόμη και σήμερα βλέπουμε, νιώθουμε κι ακούμε την πόλη αυτή.

Συμμετέχοντες: Τόνια Βιολάκη, Φλώρα Ζαφειράκη, Μαρία Ζυγομαλά, Παυλίνα Καλλίτση, Πάνος Καλτσάς, Δήμητρα Κίτσιου, Θεώνη Λειβαδίτη, Άννα Νενάδη, Τερψιχόρη Κουζούνη, Λίτσα Σπηλιωτοπούλου, Πηγή Ψημένου, Karin Elise Fajersson

Γκαλερί ΗΩΣ
Χέυδεν 38
14 Μαΐου - 31 Μαΐου 2025
Τρίτη - Παρασκευή 13:00 - 20:00
Σάββατο 12:00 - 16:00