Ο μικρόκοσμος της Σίσσυς Δάβρη

Η Σίσσυ Δάβρη φωτογραφίζει σύγχρονες, σημερινές γυναίκες σαν να είναι λιβελούλες, μικρά πλάσματα, νεράιδες και ξωτικά του δάσους. Τις τοποθετεί μικρές, σαν λιλιπούτειες φιγούρες επάνω σε στοιχεία της φύσης. Στήμονες λουλουδιών που χρησιμεύουν για πολυθρόνες κυριών, κορίτσια που φυσούν μπουρμπουλήθρες-δροσοσταλίδες σε πέταλα, όμορφα βότσαλα το ένα πάνω στο άλλο, σαν το όρος της αυτογνωσίας. Είναι εικόνες που σε γαληνεύουν και σε κάνουν να αγαπάς λίγο περισσότερο τον πλανήτη.

Όπως λέει η Σίσσυ: «Σκηνοθετώ και φωτογραφίζω λεπτομέρειες του φυσικού βασιλείου από πολύ κοντά. Ανεξάρτητα, φωτογραφίζω ανθρώπους και τους τοποθετώ σε μία σουρεαλιστική σκηνοθεσία. Η αντιστροφή στην κλίμακα μεγεθών δείχνει το μεγαλείο της φύσης».

Ποια είναι η Σίσσυ Δάβρη

Η Σίσσυ Δάβρη γεννήθηκε το 1967 στην Τρίπολη της Λιβύης. Από το 1979 ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Σχολής Βακαλό του τμήματος γραφιστικής. Με τη φωτογραφική τέχνη ξεκίνησε να ασχολείται από τις σπουδές της στη Βακαλό, με καθηγητή στο μάθημα φωτογραφίας τον φωτογράφο Γιώργο Δεπόλα. Ακόμα, παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας με δάσκαλο τον φωτογράφο Τάσο Σχίζα. Εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στη γραφιστική, τη φωτογραφία και το χειροποίητο κόσμημα. Είναι μέλος της Λέσχης της Φωτογραφικής Ομάδας «Φ». Φωτογραφίες της έχουν φιλοξενηθεί σε ομαδικές εκθέσεις.

Λίγες μέρες πριν την έκθεση των εικαστικών φωτογραφιών της με τίτλο «Ο Κόσμος μου» της ζητήσαμε να απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις μας:

Οι φωτογραφίες σου μοιάζουν να είναι επηρεασμένες από παραμύθια: «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», «Η Τοσοδούλα» κ.λπ. Πιστεύεις ότι ισχύει αυτό; Είναι οι φωτογραφίες σου εικόνες της παιδικής σου φαντασίας;
Τα παραμύθια μου αρέσουν πολύ ακόμη. Σίγουρα έχει επηρεαστεί η φαντασία μου από αυτά. Καθώς τα διάβαζα, η φαντασία μου δημιουργούσε έντονες εικόνες. Όσο περισσότερο πέρα από τη λογική της καθημερινής ζωής το παραμύθι, τόσο πιο ευφάνταστες οι εικόνες. Κάποια στοιχεία στις φωτογραφίες μου προέρχονται από εικόνες της παιδικής φαντασίας μου. Άλλα στοιχεία ανήκουν στην τωρινή φαντασία.

Πιστεύεις στις νεράιδες και τα ξωτικά; Δεν ρωτάω σοβαρά, αλλά πιστεύεις;
Χμμμμ... δεν απαντάω σοβαρά αλλά... είμαι νεράιδα, γι’ αυτό βλέπω τον κόσμο έτσι! (γέλια). Πιστεύω πως ο καθένας μας έχει μία εσωτερική δύναμη με «μαγικές» ικανότητες νεράιδας ή ξωτικού! Σε αυτήν τη σειρά φωτογραφιών, με την αντιστροφή στην κλίμακα των μεγεθών, θέλησα να δείξω το μεγαλείο της φύσης. Θέμα είναι η αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου με τον εαυτό του, με τους άλλους, με το περιβάλλον, με τη γη. Στην έκθεση έχω προσκαλέσει δασκάλες με τα παιδιά της τάξης τους. Να δουν τα παιδιά τις εικόνες και με αφορμή αυτές να σκεφτούν, να εμπνευστούν, να ζωγραφίσουν, να εκφράσουν, να γράψουν σκέψεις τους, να τραγουδήσουν, να χορέψουν. Όποιο διαδραστικό παιχνίδι θεωρεί η κάθε δασκάλα θα ήταν καλό και όμορφο να γίνει, να αφυπνιστεί, ευαισθητοποιηθεί η τρυφερή ψυχή τους, προς ένα αισιόδοξο, αρμονικό, ειρηνικό μέλλον του ανθρώπου στον όμορφο πλανήτη μας. Για τα μικρά αγγελούδια, ένα μικρό λιθαράκι από το δικό μου «μαγικό» ραβδάκι.

Έχεις φωτογραφήσει ποτέ λιβελούλα;
Έχω φωτογραφίσει λιβελούλα, σε ένα υπέροχο μπλε-μοβ χρώμα. Διάβασα πως στον πολιτισμό των Μάγια, η λιβελούλα είναι σύμβολο της θεάς της δημιουργικότητας.

Στις macro φωτογραφίες σου στη φύση έχεις ανακαλύψει πράγματα που δεν είναι ορατά «διά γυμνού οφθαλμού»; Ποια είναι αυτά;
Υπέροχες λεπτομέρειες, ομορφιά, σχήματα, χρώματα, απλότητα, πολυπλοκότητα, σχέδια ευφάνταστα, λάμψεις, αντανακλάσεις που δίνουν έμπνευση και τη χαρά της ανακάλυψης στη μικρή εξερευνήτρια. Μέσα από τον φακό της φωτογραφικής μηχανής και από τη μεγέθυνση στην οθόνη του υπολογιστή.

Πώς επιλέγεις τα πρόσωπα που θα εντάξεις επάνω στις φωτογραφίες της φύσης; Υπάρχει κάποιο αφήγημα σε αυτό;
Για κάθε φωτογραφία μου υπάρχει ένα αφήγημα. Η σύνθεση της κάθε μίας έχει γίνει μέσα από ένα σκεπτικό, πως βλέπω τον κάθε άνθρωπο και ποιος είναι ο λόγος που βρίσκεται στο συγκεκριμένο περιβάλλον. Υπάρχουν φορές που ξεκινώ από το πρόσωπο που θα εντάξω σε φωτογραφία και σκηνοθετώ ένα σκηνικό ταιριαστό σε αυτό, σε σχέση με τον χαρακτήρα του, τι του αρέσει, τι προτιμά, με τι ασχολείται επαγγελματικά, χόμπι, δραστηριότητες κ.λπ. Άλλες φορές ξεκινώ από το σκηνικό. Κάποια στιγμή βρίσκω το κατάλληλο πρόσωπο που ταιριάζει σε αυτό.

Αν έβγαινες να φωτογραφήσεις στην πόλη της Αθήνας, τι πιστεύεις ότι θα τραβούσε το βλέμμα της μηχανής σου; Υπάρχουν σημεία της Αθήνας όπου οι ανθρώπινες φιγούρες θα φαίνονταν «μικρές» επάνω τους;
Τη ματιά μου προσελκύει κυρίως η φύση, το φως, τα παιχνιδίσματα του φωτός με τις σκιές. Στην πόλη της Αθήνας αυτά θα τραβούσαν το βλέμμα της μηχανής μου. Φυτά που καταφέρνουν να μεγαλώνουν σε απίστευτα σημεία, σε σχιμές, σε ρωγμές της ασφάλτου, του τσιμέντου, κάθε ανθρώπινης κατασκευής. Μάλλον σε αυτά τα σημεία θα τοποθετούσα μικρές ανθρώπινες φιγούρες. Να στέκονται για μία στιγμή, από το ασταμάτητο αγχώδες καθημερινό τρέξιμο, δίπλα σε ένα θαύμα της φύσης να ξαποστάσουν. Το παρατηρούν, το θαυμάζουν, το αφουγκράζονται. Στην Ιαπωνία γιατροί συστήνουν και συνταγογραφούν «Δασικό Λουτρό» (shinrin yoku). Θεραπεία στη φύση, που προσφέρει αναζωογονητική και ηρεμιστική επίδραση στην ψυχή μας. Έτσι και οι μικρές αυτές ανθρώπινες φιγούρες έρχονται σε διάλογο με τη φύση, ηρεμούν, νιώθουν πως είναι κομμάτι της, γαληνεύουν.