Το BBC News συνάντησε τον Βιμ Βέντερς σε μία από τις εκθέσεις των Polaroid φωτογραφιών του. Ο γερμανός φωτογράφος και σκηνοθέτης («Παρίσι – Τέξας», «Το αλάτι της γης», «Ένας Αμερικανός φίλος») μίλησε για το πώς τα κινητά – κάμερες έχουν επηρεάσει την φωτογραφική τέχνη κάνοντας τους πάντες φωτογράφους και συγχρόνως κανέναν με αποτέλεσμα η φωτογραφία να είναι πιο ζωντανή, αλλά και πιο νεκρή από ποτέ. Η αντίφαση αυτή είναι αποτέλεσμα του ότι, αν και βγάζουμε περισσότερες φωτογραφίες από ποτέ, κανένας δεν τις κοιτάει πραγματικά – ούτε καν αυτοί που τις τραβάνε -, ενώ καμία από αυτές δεν τυπώνονται.
Όταν ερωτήθηκε σχετικά με το κατά πόσο πιστεύει ότι τα φίλτρα και οι διάφορες εφαρμογές έχουν κάνει την φωτογραφία πιο δημιουργική από ποτέ, απάντησε ότι με βάση την εμπειρία του «όσο λιγότερα σου δίνονται, τόσο πιο δημιουργικός αναγκάζεσαι να γίνεις. Το ότι μπορείς να μετατρέψεις μία φωτογραφία στο ακριβώς αντίθετο της δεν είναι αναγκαστικά σημάδι δημιουργικότητας». Επιπλέον, για την επεξεργασία της φωτογραφίας σχολιάζει ότι πλέον οι άνθρωποι με το που κοιτάνε μία φωτογραφία θεωρούν ότι κάτι έχει «πειραχτεί» σε αυτήν · ωστόσο ο πρωταρχικός σκοπός της δημιουργίας της φωτογραφικής τέχνης αποτελούσε το να αναπαρασταθεί η πραγματικότητα με έναν πιο γνήσιο τρόπο απ’ ότι στη ζωγραφική. Όσο για τις selfies, αν και ομολογεί ότι και ίδιος βγάζει, αρνείται να τις θεωρήσει φωτογραφίες και τις εξισώνει με το να κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.
Στο τέλος της συνέντευξής του, ο Βέντερς χαρακτηρίζει την φωτογράφιση από κινητό ως «μία νέα δραστηριότητα που μοιάζει πολύ με φωτογραφία, αλλά πλέον δεν είναι φωτογραφία» και μας καλεί να βρούμε μία νέα ονομασία για αυτήν. Αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετοί χρήστες ανταποκρίθηκαν στην δοκιμασία του και πρότειναν ονόματα, όπως «Phone – no – graphy» και «Faux – tography», αλλά ήταν πολλοί και αυτοί που σχολίασαν ότι παρόμοια κριτική ασκήθηκε και στην τέχνη της φωτογραφίας από ζωγράφους στο ξεκίνημα της, καθώς και ότι υπάρχουν περιπτώσεις που φωτογραφίες τραβηγμένες από κινητά μπορούν να θεωρηθούν τέχνη.
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
21°
