Φωτογραφια

20 spooky, απόκοσμες εικόνες για να μοιράζεις ανατριχίλες στους φίλους σου τις νύχτες

Στην οθόνη του υπολογιστή σου, οι φωτογράφοι του κόσμου παίζουν το δικό τους θρίλερ

karathanos.jpg
Δημήτρης Καραθάνος
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
379194-782389.jpg
© Toa Heftiba / Unsplash

Πάρε μια τρομάρα! Δεν υπάρχει τίποτα πιο υπερβατικό από το συναίσθημα του φόβου, που ταξιδεύει μισοσυνειδητά στο άπειρο μέσα από ένα απίστευτα ευέλικτο φάσμα σχημάτων και μορφών για να στήσει τα δικά του σκηνικά στη φαντασία. Δεν είναι ανάγκη να πρόκειται για τον κανιβαλικό τρόμο του σπλάτερ. Μια σιλουέτα στο παράθυρο, ένα κτίριο υπό γωνία, μια φευγαλέα μορφή, ο αντίλαλος των βημάτων σε κάποιο βιομηχανικό σκηνικό εγκατάλειψης, η θλιμμένη, σχεδόν λυρική απεικόνιση έρημων τοπίων, το σουλάτσο σε ξέφωτα και το πανούργο focus σε ιδιοτροπίες της σκιάς, όλα τα καλλιτεχνικά τρικ μπορούν να προσλάβουν τη δική τους μυστικιστική χροιά και να μπουσουλήσουν στους δρόμους του μυαλού υπνοβατικά ξυπνώντας την αγωνία.

© Daniel Jensen / Unsplash

Οι προικισμένοι φωτογράφοι ξέρουν να μετακινούνται με άνεση στο σκοτάδι. Προκειμένου να τους ψάχνουμε στα τυφλά, ξεχωρίσαμε τις πιο δημοφιλείς εικόνες τους από το σταθερά καλαίσθητο Unsplash. Στις 20 λήψεις της συλλογής που ακολουθεί, ο φακός τους παίζει το γοητευτικό και επικίνδυνο παιχνίδι με τον τρόμο. Δες άφοβα. 

 

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY