Μια σπουδαία φωτογράφος σε ένα μυθικό ταξίδι. Η Ani Jo βρέθηκε στην Καλιφόρνια για το πρότζεκτ που ονομάστηκε ALBE. To οποίο σημαίνει: 4 κορίτσια, 56 ημέρες, μια ιλιγγιώδης τουρνέ σε 4 πολιτείες των ΗΠΑ προτού το καραβάνι πατήσει φρένο στο Μεξικό. Περισσότερο από μια περιπέτεια δρόμου βγαλμένη από τα καλύτερα αποσπάσματα της beat μυθολογίας, το ALBE είναι η εκπλήρωση του αμερικανικού ονείρου με οδηγό τη νιότη και τα γερά κότσια.
Το ημερολόγιό της αναφέρει: «Η αστική ζωή δεν μας αρέσει. Εμείς θέλουμε την περιπέτεια στην έρημο, τον δρόμο και το ξημέρωμα στο αυτοκίνητο». Τέτοιες αποφατικές ρήσεις ταιριάζουν στους νέους και συνήθως εκφέρονται χωρίς προβληματισμό, να όμως που στην περίπτωσή μας διατυπώνονται ενώ έχουν μεσολαβήσει είκοσι ημέρες ταξιδιού από τις μητροπόλεις στις εσχατιές της αμερικανικής ηπείρου δίχως παχυλά πορτοφόλια και περίτεχνα GPS.
Έχουν μεσολαβήσει: καταπονημένες πλάτες και φουσκαλιασμένες πατούσες, απρόβλεπτες διανυκτερεύσεις μέσα από το άτυπο παγκόσμιο δίκτυο του couchsurfing, χοροί και πλατσουρίσματα στο Κόνεϊ Άιλαντ, ξημερώματα υπό βροχή στη γέφυρα του Γουίλιαμσμπεργκ, δειλές βόλτες στο Μπρονξ, περιοδείες στους καταυλισμούς των Ναβάχο στη Γιούτα και ορειβασία στα 454 μέτρα του Έιντζελς Λάντινγκ, κατάβαση στο φαράγγι Μπράις με τον πυρετό από την εξάντληση να υφέρπει και τα χρήματα για βενζίνη υπολογισμένα μέχρι το τελευταίο σεντ, πυρετικά σιρκουί με το ταχύμετρο στο όριο νομιμότητας και τα 838 χιλιόμετρα που χωρίζουν το Λ.Α. από το Σαν Φρανσίσκο να καλύπτονται σε διάστημα 10 ωρών, γεύματα 15 δολαρίων στο Όγκντεν και επενδύσεις σε φτηνοπάπουτσα από το σούπερ μάρκετ πριν την επτάωρη τελική εφόρμηση προς το Λας Βέγκας και τη νωθρή του πολυτέλεια, διάσπαρτη με πισίνες και πίστες pole dancing.
Αφήνοντας το Στριπ, το κουαρτέτο οδηγεί ολοένα νοτιότερα… Σαν Μπερναντίνο, Λος Άντζελες, Σαν Ντιέγκο, με απώτατο προορισμό την αντίπερα άκρη των συνόρων και την εύφλεκτη, κάθιδρη Τιχουάνα. Το ημερολόγιο γράφει 24 Ιουλίου και η καταχώριση αναφέρει: «Έχασα το πορτοφόλι μου… Αναρωτιέμαι τι θα αντικρίσω στο Μεξικό».
To ALBE είναι η ιστορία μιας περιπέτειας στο δρόμο. Είναι παράλληλα το ακρωνύμιο τεσσάρων εικοσάχρονων φοιτητριών εικαστικών τεχνών. Οι Beatrice Favaretto, Emma Panini, Laura Giusti, μαζί τους και η Anisa Xhomaqi, (γνωστότερη ως Ani Jo μέσα από τις σελίδες του SOUL, για λογαριασμό του οποίου φωτογραφίζει αδιάκοπα από το 2011), διάλεξαν να συσσωρεύσουν εμπειρίες και εικόνες σε ένα ταξίδι που ελάχιστοι επιχειρούν σε τόσο νεαρή ηλικία. Πέρασαν 56 ημέρες διασχίζοντας 4 πολιτείες των ΗΠΑ και του Μεξικού. Το τελικό κολάζ κάθε φωτογραφίας που το κουαρτέτο αποτύπωσε κατά τη διάρκεια της αμερικάνικης περιπλάνησής του συντέλεσε στη δημιουργία ενός βίντεο που προβλήθηκε στο Home Festival του Τρεβίζο.
Κατανεμημένο σε έξι κεφάλαια εμπνευσμένα από ισάριθμους τύπους υλικών, το φιλμ χρησιμοποιεί τα οργανικά στοιχεία που δέσποσαν σε κάθε μίλι του ταξιδιού, μέταλλο, πέτρα, άμμο, αλάτι, νερό και φως, για να διατυπώσουν το δικό τους σχόλιο πάνω στη διαδικασία προσωπικής αποδοχής και απελευθέρωσης που τους προσέφερε ένα τόσο μποέμικο βίωμα.
Ταυτόχρονα, ένα συλλογικό λεύκωμα με τα συγκεντρωτικά στιγμιότυπα της ταξιδιωτικής εμπειρίας των τεσσάρων καλλιτεχνών βρίσκεται στο στάδιο της παραγωγής. Η Ani Jo μας χάρισε τα πιο διαλεχτά καρέ του υπερατλαντικού οδοιπορικού της, ενός φωτογραφικού «αύριο, μια άλλη χώρα» που ξεχειλίζει ταλέντο, φως και μυθική αμερικάνικη τοπιογραφία.
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
19°
