Θεσσαλονίκη: Τα πολλαπλά σου είδωλα!

Αγαπώ την γκαλερί-βιτρίνα του ΟΤΕ της Καρόλου Ντηλ. Κοιτάς τα έργα που φιλοξενεί και μαζί με αυτά και την αντανάκλαση του ειδώλου σου εντός τους, μαζί φυσικά με τα είδωλα των άλλων περαστικών. Αυτών που δίνουν σημασία και στέκονται, ανακατεμένοι με αυτούς που τίποτα δεν μπορεί να τους φρενάρει, έστω και για ένα φευγαλέο, ασυναίσθητο στοχασμό. Πόλη, άνθρωποι, τέχνη, δρόμος, θόρυβος, δημόσια έργα, ώρα προσέλευσης και φυσικό φως ημέρας ή τεχνητό νυχτός, κοινό και καλλιτέχνης, όλα γίνονται ένα, το ρεαλιστικό και το ουτοπικό συμβιώνουν και ετεροκαθορίζονται. Σε μια βιτρίνα-κάδρο, κορνίζα, φόντο, μια βιτρίνα σαν μάτριξ, σαν διαδραστική οθόνη.

Αυτές τις μέρες φιλοξενείται μια εγκατάσταση της Μαρίας Καριμπίδη. Μαύρες καρέκλες, σχεδόν ιπτάμενες, ατάκτως αιωρούμενες. Τρισδιάστατα εκτυπωμένες σε χαρτί και σύρμα, χρωματισμένες με μαύρο ακρυλικό χρώμα, λιλιπούτειες, αντικείμενα καθημερινής χρήσης που λες και αυτονομήθηκαν από σαλόνια, κουζίνες, υπνοδωμάτια, γραφεία, μπαρ και αίθουσες αναμονής, απαρτίζοντας μια εγκατάσταση-salon de mobile. Λυγισμένες, πολυχρησιμοποιημένες, φθαρμένες συνομολογούν ένα σχόλιο πάνω στη φθορά και το χρόνο.

Αγαπώ την γκαλερί-βιτρίνα του ΟΤΕ της Καρόλου Ντηλ. Διακόπτει τον ειρμό των σκέψεων του διαβάτη flaneur, μετατοπίζοντας τη σκέψη και το βλέμμα του από την πυξίδα προορισμού του προς ένα άλλο σύμπαν. Όχι βέβαια όλων των περιπατούντων επί του δρόμου, μη σου πω πως οι περισσότεροι δεν χαραμίζουν ούτε ένα δευτερόλεπτο στάσης για να δουν τι σηματοβολούν τα έργα. Τρανή απόδειξη πως στη Θεσσαλονίκη η τέχνη αφορά λίγους, ακόμα κι όταν δεν χρειάζεται να εκτεθεί σε ένα μουσείο για να τη δουν, αλλά βγαίνει τσάρκα στους δρόμους και προσφέρεται προς πάντες. Εμπειρικό το συμπέρασμα, αλλά έτσι είναι: κάθε φορά που στέκομαι και την κοιτώ, μόνος είμαι απέναντι στο βιαστικό λεφούσι που βαδίζει απρόσκοπτα για το κάπου του.