Η αναδρομική έκθεση του Αλέξη Ακριθάκη «Μια γραμμή κύμα» στο Μουσείο Μπενάκη, μέσα από έναν διάλογο πατέρα-κόρης
Δεν θα γράψω κριτική για την αναδρομική έκθεση του Αλέξη Ακριθάκη. Δεν είμαι εικαστική κριτικός. Θα γράψω, όμως, τι έφτασε σ’ εμένα μέσα από τη φωνή που μας μετέφερε τον παλμό της. Η ξενάγηση το περασμένο Σάββατο της Χλόης Ακριθάκη –της κόρης του μεγάλου καλλιτέχνη– δεν ήταν απλώς μια διαδρομή μέσα σε αίθουσες με εντυπωσιακά έργα τέχνης. Ανάμεσα σε βαλίτσες, τόξα, τετραγωνάκια, σύννεφα και καραβάκια, ένιωσα πως βρέθηκα μέσα σε κάτι που πάλλεται. Στην αρχή δεν μπορούσα να εντοπίσω τι ακριβώς.
Υπογραμμίζει η Χλόη: «“Μια γραμμή κύμα”, ο τίτλος της έκθεσης, προέρχεται από μια παιδική ιστορία. Τρεις λέξεις, σαν τα τρία μέρη ενός χαϊκού. Μία, όπως το μοναδικό, το αρχικό, το πρώτο. Γραμμή, κάτι ευθύ ή και όχι, αλλά συνεχές· το ίχνος, η διάρκεια, η πορεία. Κύμα, η μεταφορά ενέργειας, ένα φυσικό φαινόμενο κυκλικό, ρευστό».
Η Χλόη περνούσε από έργο σε έργο κι ήταν σαν να άκουγα ξανά τη φωνή της από τη μαγνητοφωνημένη συνομιλία κόρης και πατέρα από το 1973:«Σου λέω: είναι μια βαλίτσα, μια μπάλα, μια καρδούλα, ένα τετράγωνο κι ένα τόξο. Άκουσες;»
Δεν είναι λόγος περί τέχνης· είναι ένας διάλογος. Είναι παιχνίδι. Ένα παιδί περιγράφει ό,τι βλέπει. Ένας πατέρας ζωγραφίζει. Κι ανάμεσά τους περνάει και πάλι αυτό το κάτι. Καθώς προχωρούσα στην έκθεση, αντιλαμβανόμουν ότι λειτουργεί σαν κρυφό νήμα. Όχι γιατί κυριαρχεί οπτικά, αλλά γιατί επιμένει. Δεν εγκαταλείπεται ποτέ. Δεν «ωριμάζει» ώστε να εξαφανιστεί. Παραμένει.
Μα ναι. Αυτό το κάτι έχει το σχήμα μιας καρδιάς. Μικρές καρδιές, σχεδιασμένες μ’ εκείνη τη χαρακτηριστική, παιγνιώδη αλλά πάντα νευρική γραφή του Ακριθάκη. Άλλοτε μοιάζουν αθώες, σχεδόν παιδικές. Άλλοτε πληγωμένες. Επιμένουν, επαναλαμβάνονται, πολλαπλασιάζονται.
Η Χλόη δεν μίλησε με θεωρητικούς όρους. Μίλησε σαν να περιέγραφε έναν χαρακτήρα που συναντά ξανά και ξανά. Σ’ εκείνη την παλιά μαγνητοφωνημένη συνομιλία, ο πατέρας σχολιάζει τα έργα του με το γνώριμο μείγμα σοβαρότητας και ειρωνείας. Ανάμεσα σε βαλίτσες, βέλη, λέξεις, παιδικές φιγούρες, η καρδιά περνά αθόρυβα. Σαν σταθερός παλμός.
Λέει στο ηχητικό η κόρη: «Πώς θα τα βλέπω, θα σου λέω τι είναι κι εσύ θα τα ζωγραφίζεις». Ίσως αυτό να είναι το πιο συγκινητικό σημείο της έκθεσης – κι ας μη βρίσκεται σε κανέναν τοίχο. Βρίσκεται στη σχέση. Στο βλέμμα που περιγράφει και στο χέρι που σχεδιάζει. Έτσι η καρδιά από μορφή γίνεται διάλογος.
Αργότερα, στην καφετέρια του Μουσείου, μπροστά σε μια μπίρα για τη μια κι ένα κονιάκ για την άλλη, η Χλόη μού υπέγραφε την παράλληλη έκδοση από τις εκδόσεις Άγρα. Μια από τις πιο φροντισμένες εκδόσεις έργων τέχνης που έχω κρατήσει στα χέρια μου τα τελευταία χρόνια. Κυκλοφορεί με διαφορετικά χρωματικά εξώφυλλα – σαν να επιμένει και η ίδια στη λογική της πολλαπλότητας. Στη σελίδα απέναντι από τα περιεχόμενα βρίσκεται ένα έργο που δεν εκτέθηκε. Η Χλόη γελούσε όσο μας εξηγούσε την ιστορία του. Το γνώριζε μόνο από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Για χρόνια αναρωτιόταν ποια είναι τα πραγματικά του χρώματα. Πού βρίσκεται. Ποιος το έχει.
Λίγο πριν από την οριστική εκτύπωση, μαθαίνει τυχαία ότι βρίσκεται στα χέρια ενός οικογενειακού φίλου. Τόσο κοντά και τόσο μακριά. Το βλέπει για πρώτη φορά. Μαθαίνει τα χρώματά του. Το «ψηλαφίζει» αχόρταγα με το βλέμμα της, το φωτογραφίζει. Η αναζήτηση κλείνει έπειτα από δεκαετίες. Το έργο δεν εκτίθεται, αλλά παίρνει τη θέση του στην έκδοση. Γιατί έπρεπε να αποκατασταθεί μια σχέση.
Εκεί κατάλαβα κάτι ακόμη για την «καρδιά» του Ακριθάκη. Δεν είναι μόνο σύμβολο ζωής. Είναι σύμβολο αναζήτησης και συνέχειας. Κάτι που χάνεται και επανεμφανίζεται. Που ταξιδεύει – όπως οι βαλίτσες του. Που μπορεί να υπάρχει σε μια ασπρόμαυρη μνήμη και να αποκτά χρώμα δεκαετίες αργότερα. Αφορά παράλληλα και την ευθραυστότητα. Την παιδικότητα που επιμένει, τον έρωτα που ανανεώνεται. Την ανάγκη να βλέπεις τον κόσμο σαν να τον ανακαλύπτεις πρώτη φορά.
Πριν φύγω, στάθηκα μπροστά σε μια ακόμη καρδιά, αυτή τη φορά κλειδωμένη με έναν μεταλλικό γάντζο. Σκέφτηκα ότι για έναν καλλιτέχνη που συχνά «διαβάστηκε» μέσα από τα σύμβολα της φυγής –βαλίτσες, καράβια, τόξα– η καρδιά ήταν ίσως το μόνο στοιχείο που δεν έφευγε ποτέ. Ήταν εκεί από την αρχή. Κι έμεινε μέχρι το τέλος. Δεν άλλαξε ύφος για να ταιριάξει στις εποχές. Δεν έγινε πιο «σοβαρή» όσο ωρίμαζε το έργο. Δεν μεταμορφώθηκε σε αλληγορία υψηλής θεωρίας. Παρέμεινε απλή, σχεδόν παιδική, σαν να αρνείται να χάσει το δικαίωμα της πρώτης ματιάς. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα για έναν καλλιτέχνη: να κρατάς κάτι αθώο χωρίς να γίνεται αφελές. Να επιμένεις σε ένα σχήμα που όλοι αναγνωρίζουν, χωρίς να το παραδίδεις στη φτήνια του συμβόλου.
Η Χλόη, περπατώντας ανάμεσά μας, δεν μας ζητούσε να συγκινηθούμε. Μας ζητούσε να δούμε. Όπως τότε, το 1973, που το παιδί έλεγε: «Σου λέω: είναι μια βαλίτσα, μια μπάλα, μια καρδούλα…». Η περιγραφή κερδίζει την ερμηνεία.
Με την ξενάγηση της Χλόης συνειδητοποίησα πως το έργο του Ακριθάκη αφορά κυρίως την επιμονή της ματιάς. Το δικαίωμα να κατονομάζεις τον κόσμο με απλές λέξεις. Να λες «βαλίτσα», «τόξο», «καρδούλα», χωρίς να φοβάσαι ότι αυτό είναι λιγότερο σημαντικό από μια περίτεχνη ανάλυση. Μέσα στην αίθουσα του Μουσείου Μπενάκη, ανάμεσα σε δεκαετίες δημιουργίας, ένιωσα πως η αναδρομική αυτή έκθεση δεν λειτουργεί σαν απολογισμός. Λειτουργεί σαν παλμός. Μια γραμμή. Ένα κύμα. Και μέσα του, μια καρδιά που εξακολουθεί να χτυπά.
Info «Αλέξης Ακριθάκης – Μια γραμμή κύμα»
Διάρκεια: έως 24 Μαΐου 2026 Επιμέλεια: Χλόη Ακριθάκη και Αλέξιος Παπαζαχαρίας Διοργάνωση: Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 και Αρχείο Ακριθάκη, σε συνεργασία με τη Rolex
Δέκα ξένες ζωγράφοι που ζουν και δημιουργούν στο νησί συναντιούνται στη Lumiere Gallery σε μια έκθεση αφιερωμένη στη δύναμη του χρώματος και της ταυτότητας.
«Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας συνάντησα «το Κυκλαδικό» και, για πρώτη φορά, έκλαψα δημόσια. Σε όσους με ρώτησαν γιατί κλαίω, απάντησα: βρήκα τον δρόμο για το σπίτι»
Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου ξεκινά ένα μεγάλο πρότζεκτ με τον τίτλο «C'est ma place», που θα διαρκέσει έναν χρόνο και θα φιλοξενήσει γύρω στους 20 καλλιτέχνες
13°
