Πόλεμος στην Ουκρανία: Τέσσερα χρόνια προοδευτικής μούγκας

Χτες συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από την έναρξη της «τριήμερης ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» με την οποία η Ρωσία (ξανα)εισέβαλε στην Ουκρανία προκειμένου να ολοκληρώσει τη δουλειά που είχε ξεκινήσει με την εισβολή του 2014: να πάρει ακόμα περισσότερα ουκρανικά εδάφη και να εγκαταστήσει στην Ουκρανία μια κυβέρνηση δορυφόρο της Μόσχας. Προφανώς τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περίμενε ο Βλαδίμηρος ο Πούτιν, του οποίου η «στρατιωτική ιδιοφυία» φαίνεται να παθαίνει «κοκομπλόκο» όταν απέναντι του δεν έχει ανυπεράσπιστους πολίτες. Αλλά η ανικανότητα του Πούτιν και του καθεστώτος του δεν είναι νομίζω το πιο αξιοσημείωτο των τελευταίων αυτών τεσσάρων ετών.

Πολύ πιο ενδιαφέρουσα, τουλάχιστον για την Ελλάδα, είναι η μούγκα που έχει πέσει στο αυτοαποκαλούμενο «προοδευτικό» στρατόπεδο, το οποίο στην καλύτερη κοιτάζει την εισβολή των Ρώσων σε ευρωπαϊκό έδαφος με την αδιαφορία που ένας Ολυμπιακός μπορεί να παρακολουθεί έναν αγώνα Κηφισιάς – ΟΦΗ. Και στη χειρότερη την παρακολουθεί προσευχόμενος για το καλό της μητέρας Ρωσίας.

Μιλάμε για έναν πολιτικό χώρο ο οποίος ενώ έχει σπεύσει να συμπαρασταθεί ακόμα και στον δικτάτορα της Βενεζουέλας, δεν μοιάζει να συγκινείται από τους 15.000 νεκρούς αμάχους (σύμφωνα με τον ΟΗΕ) μιας χώρας η οποία ουδέποτε έκανε την παραμικρή επιθετική ενέργεια εναντίον της Ρωσίας και της οποίας το μοναδικό έγκλημα είναι ότι θέλει να υπάρχει ανεξάρτητη.

Φυσικά η αδιαφορία, η ακόμα και η εχθρικότητα, των «προοδευτικών» συμπολιτών απέναντι στους Ουκρανούς κάθε άλλο παρά ανεξήγητη είναι. Στην συγκεκριμένη εισβολή δεν υπάρχει τρόπος να εξυπηρετηθεί το αντιδυτικό και αντιδημοκρατικό μένος, ούτε υπάρχουν πουθενά κακοί Εβραίοι να πολεμούν καλοσυνάτους Ισλαμιστές. Κάποιοι «προοδευτικοί» (πιο απενοχοποιημένοι από τους υπόλοιπους) βαφτίζουν τους Ουκρανούς «Ναζί» και χτίζουν ολόκληρα αφηγήματα επιπέδου «μα και αυτή φορούσε μίνι». Αλλά οι περισσότεροι σύντροφοι καταλαβαίνουν ότι όσο και να τους γοητεύει ο Πούτιν και όσο κι αν θαυμάζουν το αυταρχικό καθεστώς του, δεν μπορούν να βγουν και να τον στηρίξουν ευθέως. Οπότε προτιμούν τη μουγκαμάρα ή μια χλιαρή καταδίκη, η οποία πάντα συνοδεύεται από ένα τεράστιο «αλλά» - συγχωροχάρτι για να εγκλήματα των Ρώσων. Ξέρουν καλά ότι όταν δεν μπορείς ευθέως να υποστηρίξεις τον θύτη, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τον εξισώσεις με το θύμα.

Και βρίσκω τη στάση τους φοβερά συνεπή. Θέλω να πω ότι μιλάμε για ανθρώπους που ψυχοϊδεολογικά είναι αντίθετοι στη δημοκρατία και εχθρικοί στη Δύση. Θα ήταν τουλάχιστον υποκριτικό να παραστήσουν ότι συντάσσονται με τη Δύση και τη Δημοκρατία και ότι δεν τους αρέσουν οι πατερούληδες σαν τον Βλαδίμηρο. Μπορεί κανείς να πει πολλά για την ελληνική αριστερά, αλλά τουλάχιστον δεν κρύβεται: δεν συμπαθούν ούτε τη δημοκρατία ούτε τη Δύση και τέσσερα χρόνια τώρα φροντίζουν να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για αυτό. Και μπράβο τους.