Η «Κρητικιά» του Πειραιά (που μένει σταθερά στη θέση της) μόλις απέκτησε κι άλλο πόστο στο Νέο Φάληρο
Αν αναζητήσεις μια φορά την «@kritikia» στο Instagram, αυτό ήταν και κόλλησες. Καθημερινά και πάνω στη μεσημεριανή πείνα, η Αθηνούλα με μπρίο και κέφι, σε ατόφια και απείρακτη κρητικιάντοπιολαλιά, ανεβάζει τα viral reels της, που σου μεταδίδουν ορεκτικά και ολοζώντανα τα πιάτα της ημέρας και του ντελίβερι. Είναι που είναι και πεντάμορφη, είναι που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε μπάζει στο πνεύμα της ημέρας, κάπου θα μπλέξει τον καιρό, ένα αστείο, λίγη από την επικαιρότητα και πολλές μαντινάδες, ανάμεσα σε έναν αρακά και ένα κοκκινιστό. Δεν θέλει πολύ να γίνει δικός σου άνθρωπος. Ακόμη κι αν μένεις μακριά για να φτάσεις στο κατσικάκι της, θα σου λείψει να μην δεις τα φρεσκομαγειρεμένα, σπιτικά φαγητά της, να την ακούσεις, σε ένα πορνο-γαστρονομικό διάλειμμα της μέρας σου, που σου ανοίγει την όρεξη μόνο με το μάτι.
Την «Κρητικιά» του Πειραιά που μένει σταθερά στη θέση της, σας την είχαμε παρουσιάσει παλιότερα. Σήμερα θα πάμε στην καινούργια Κρητικιά του Νέου Φαλήρου, που επιτέλους ξαπλώνεται σε απέραντα τετραγωνικά για να στεγάσει σε τεράστιες κουζίνες τις ανάγκες του μεσημεριανού take away και ταυτόχρονα ενός κρητικού εστιατορίου, που μπορεί πια να φιλοξενεί Σαββατιάτικες ορχήστρες, πεντοζάλια και ξεφαντώματα. Γιατί ο Κρητικός δεν ζει χωρίς τη λύρα του και αν τον περιορίσεις μόνο στο γαμοπίλαφο και τους κοχλιούς νοιώθει ένα «ξεροσφύρι» μέσα του. Η ψυχή του αποζητά τον «άρτο», μαζί όμως με τα «θεάματα». Αν δεν υπάρχει εκδήλωση -πόσο αγαπούν οι Κρητικοί αυτά τα «ανταμώματα»-και δεν είναι Σαββατοκύριακο, όλα βαίνουν χαλαρά και ήρεμα και για σένα που δεν είσαι φίλος του ριζίτικου.
Η ιστορία της Κρητικιάς
Αυτή η Κρητικιά είναι το τρίτο «παιδί» της μικροσκοπικής, πλην θαυματουργής Αθηνάς Καλοχριστιανάκη, που επιπλέον, έχει κι ένα μωρό να μεγαλώσει στο σπίτι. Πίσω από την επιτυχία της, κρύβεται αγώνας βαρύς αλλά η Αθηνά δεν είναι από αυτές «που μασάνε» και θα σου δώσει πολύ κουράγιο να σου αφηγηθώ σύντομα και δωρικά το στόρι της ζωής της.
Η Αθηνούλα ανεβαίνει από τις Αρχάνες στην πρωτεύουσα να σπουδάσει ναυτιλιακά, άφραγκη και με τη δήλωση του μπαμπά, πως το μόνο που έχει να της δώσει, είναι η ρακή που φτιάχνει ο ίδιος στο χωριό, να βρει να την πουλάει στη μεγάλη πόλη. Με το βάρος της ρακής στους ντελικάτους της ώμους, γυρνάει πόρτα-πόρτα τα σπίτια, Καλλίπολη, Άλιμο και Φάληρα, μέχρι που φτάνει στην Αθήνα και η δευτερότοκη Αγγελικούλα, να σπουδάσει ευρωπαϊκές σπουδές. Μαζί, ανακαλύπτουν πως ένας πάγκος στη λαϊκή αποφέρει περισσότερα από την πόρτα-πόρτα βαριά διαδικασία. Οργανώνονται, η Αθηνά μαθαίνει να οδηγεί φορτηγό, αποκτούν τον δικό τους πάγκο που πουλάει την παραγωγή του μπαμπά. Πέντε χρόνια στις λαϊκές, μαζεύουν τα χρήματα για ένα μπακάλικο και αναβαθμίζονται. Εκεί μαζεύουν λίγα πλην εξαιρετικά κρητικά καλούδια, βάζουν και τραπεζάκια και στήνουν ένα κουκλίστικο κρητικό μαγαζάκι. Αργότερα επεκτείνονται και απέναντι με καθημερινό, σπιτικό φαγάκι για τους μη μαγειρεύοντες της γειτονιάς.
Στη φρέσκια «Κρητικιά» θα χορτάσεις απλωσιά και πολύ θα θαυμάσεις τις μοντέρνες σταυροβελονιές της μαμάς που έχει κεντήσει σε ρυθμό της εποχής τα κάδρα των τοίχων. Αν πας μεσημέρι, θα βρεις γεμάτη και την προθήκη με το μενού της ημέρας, να πάρεις φαγάκι για το σπίτι. Στην κουζίνα έχουν αναλάβει δυο νέα παιδιά, ο Γιώργος Πεταλάς και ο Σωτήρης Μπαλούρδος, που είναι φίλοι και μαγειρικό ντουέτο και οι οποίοι έχουν κάνει καριέρα σε όλα τα νησιά, πριν πιάσουν στεριά στην Κρήτη του Φαλήρου. Και οι δυο δεν παρεμβαίνουν στην παράδοση, πώς θα το έκαναν άλλωστε κάτω από το άγρυπνο μάτι της Κρητικιάς; Απλά έμαθαν να μαγειρεύουν λίγο πιο ανάλαφρα όσα αγαπάμε από την παράδοση του νησιού και ίσως, ελαφρότατα να νεωτερίζουν, όταν μπλέκουν έναν αληθινό χόντρο που στεγνώνει στον ήλιο, με λουκάνικο ξιδάτο και λαχανικά.
Να σου συστήσω ένθερμα τα λαχταριστά ντολμαδάκια τους, με το τρυφερό φύλλο, τον μπόλικο φρέσκο άνηθο και το ωραίο, φρέσκο λαδάκι στο πιάτο και τους μπουμπουριστούς χοχλιούς, που εδώ θα τους φας σωστούς, ψωμωμένους και κυρίως ζουμερούς, όταν στα περισσότερα κρητικά μαγαζιά τους βρίσκεις στεγνούς και παραψημένους. Στην υποδοχή και με την πρώτη ρακή, η γραβιέρα από το χωριό, περιχυμένη με το δικό τους μέλι και σουσαμάκι, πριν περάσεις στα αυγουλάκια με τη διακριτική στάκα και την αληθινή, χοντροκομμένη τηγανητή πατάτα.
Κόκορας βαρβάτος σε μερίδα γενναία, ρουστίκ και πεντανόστιμος με ζωντανή, ανάλαφρη ντοματένια σάλτσα πάνω σε ένα βουνό φρεσκοτηγανισμένη πατάτα, το ίδιο ωραίο και το τσιγαριαστό αρνάκι, να δροσίζει με λίγο φρέσκο μαϊντανό, πάνω στην ίδια πατάτα που σας προανέφερα. Φυσικά έχει και υποδειγματικό πιλάφι. Το χέρι των παιδιών που δεν «βαστούν» από το νησί, καθώς και οι τεχνικές τους, νοιώθεις πως κάνουν το μικρό, αδιόρατο θαύμα που κάνει την κουζίνα της Κρητικιάς να διαφέρει. Λίγο στο στήσιμο των πιάτων, λίγο στο πιο τεχνικό μαγείρεμα, τρώμε μια αυτούσια Κρήτη όπως θα την θέλαμε σαν Αθηναίοι. Η αγνόπιτα στο αίσιο τέλος, έρχεται τραγανοτηγανισμένη και βέρα παραδοσιακή αλλά ρώτα αν έχει και το γιαουρτάκι με το σπιτικό βύσσινο του κουταλιού, που είναι ταξίδι στο χρόνο της γιαγιάς.
17°
