Η Δάφνη Ζουμπουλάκη ανοίγει τα ατελιέ των καλλιτεχνών
«Οι καλλιτέχνες στέλνουν φωτογραφίες από τα ατελιέ τους και λίγες κουβέντες για το πώς αισθάνονται δουλεύοντας μέσα σε τόσο πρωτόγνωρες και περιοριστικές συνθήκες»
#menoumespiti με την Athens Voice: Η Δάφνη Ζουμπουλάκη περιγράφει μία μέρα στο σπίτι, εν μέσω πανδημίας κορωνοϊού.
«When you’re in distraction open the door to creation». Είναι σαν ακούω τη φωνή της Πέγκυς! (Πέγκυ Ζουμπουλάκη, η μητέρα μου). Μου το είχε πει σε μια δύσκολη προσωπική μου στιγμή. Από τότε το έχω υιοθετήσει και προσπαθώ να σκέφτομαι θετικά στα δύσκολα.
Έτσι σκέφτηκα ένα project που θα με απασχολήσει και θα μας κρατήσει σε επαφή με τους καλλιτέχνες αλλά και με όλους που δουλεύουμε μαζί. Δουλεύουμε από το σπίτι και ανταλλάσσουμε emails και ιδέες ενώ κάνουμε και ωραίες συζητήσεις.
Η ιδέα είναι να παρουσιάζουμε τακτικά σε newsletters τα νέα από τα ατελιέ των καλλιτεχνών –που πάντα δουλεύουν μοναχικά– καθώς και διάφορα νέα από τον χώρο του design.
Οι καλλιτέχνες μάς στέλνουν φωτογραφίες από τα ατελιέ τους αλλά και λίγες κουβέντες για το πώς αισθάνονται δουλεύοντας μέσα σε τόσο πρωτόγνωρες και περιοριστικές συνθήκες.
Το 1ο newsletter στάλθηκε και όλοι νιώσαμε μεγάλη ικανοποίηση.
Γιάννης Αδαμάκης / Yiannis Adamakis Άνοιξα τα τετράδιά μου. Έψαξα στις λίστες μου.
Χρώματα, βερνίκια, medium, πινέλα, τελάρα.
Αγχώθηκα να προλάβω πριν κλείσουν τα μαγαζιά.
Το κακό είναι ότι ψωνίζω από διάφορα.
(Είμαι και παράξενος. Το ένα μου μυρίζει τ’ άλλο μου βρωμάει.)
Τι λείπει αναρωτήθηκα.
Τίποτα.
Κι όμως πάντα κάτι λείπει.
Το κάναμε για εμάς περισσότερο και τελικά λάβαμε τα θετικά σχόλια διαφόρων που μας παρότρυναν να συνεχίσουμε. Όπως και για εμάς, έτσι και για τους ανθρώπους που το έλαβαν μπορεί αυτή η προσπάθεια να δίνει μια αίσθηση αλληλεγγύης και αισιοδοξίας!
Κατά τ' άλλα, όπως οι περισσότεροι, κάνω δουλειές σπιτιού, γυμναστική, διάβασμα, πολύ διάβασμα. Δεν έχω τηλεόραση και όλες τις ειδήσεις τις διαβάζω στο Twitter.
Βγαίνω στη βεράντα όταν έχει καλό καιρό, στρώνω το τραπέζι με τα ωραία σερβίτσια για να περιποιηθώ τον εαυτό μου. Παρατηρώ μικρές λεπτομέρειες. Όλα αυτά σου δίνουν την αίσθηση ότι είσαι μια χαρά και απολαμβάνεις τις μικρές στιγμές της ζωής, αλλά στην ουσία είναι μια ψευδαίσθηση που κρύβει πίσω της βαθιά συναισθήματα φόβου για το άγνωστο.
Νιώθω ότι –ενώ δε μου λείπει κάτι– έχω γίνει πιο εύθραυστη και ευσυγκίνητη.
Δεν βαριέμαι, χαίρομαι που έχω τους φίλους μου και μοιραζόμαστε τις σκέψεις και την περιστασιακή ανία μας.
Οργανώνουμε διαδικτυακές συναντήσεις για φαγητά και ποτά και γελάμε. Πρωτόγνωρη και αυτή η διαδικτυακή χαρά!
Όσο περνάνε οι μέρες αλλάζει και η διάθεση. Ακούς για περισσότερους γνωστούς που έχουν προσβληθεί από τον ιό και τις δυσκολίες που μπορεί να περνούν και συμπάσχεις από μακριά.
Ναι, μου λείπει η θάλασσα και το νησί μου, η Ύδρα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να ήμουν εκεί. Θέλω να βρίσκομαι στο κέντρο της Αθήνας να βοηθήσω αν χρειαστεί. Ακόμα και να πάω τα Depon στους φίλους μου που τα έχουν ανάγκη να τα αφήσω στο ασανσέρ. Γιατί δεν θα μπορέσω να τους δω από κοντά.
Θέλω την Ύδρα να την απολαύσω με ουζάκι, ανέμελα, χωρίς σκοτούρες, όταν θα έρθει ο καιρός και θα είμαστε όλοι πια υγιείς.
Αυτός ο ιός είναι ο εχθρός της τρυφερότητας και του αγγίγματος. Με το που τελειώσει αυτή η κοινωνική καταπίεση θέλω να δώσω τεράστιες αγκαλιές στους ανθρώπους που αγαπώ!
Ατομικές ή συλλογικές, καλλιτέχνες που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα ή μή, σε μεγάλα μουσεία και ιδρύματα ή σε μικρότερους χώρους, δείτε τις εκθέσεις που θα θυμόμαστε
12°
