Kάποτε οι μαικήνες και οι συλλέκτες έργων τέχνης τα διεκδικούσαν πεισματικά μόνο για τον εαυτό τους. Aπό τις αρχές όμως του 20ού αιώνα τα πράγματα άλλαξαν. Άρχισαν να χτίζουν μουσεία, να τα δανείζουν για μεγάλες εκθέσεις, να τα παρουσιάζουν στο ευρύ κοινό. Δεν ήταν απλώς γιατί ήθελαν να τα μοιραστούν. H συνεχώς αναπτυσσόμενη εμπορευματοποίηση της τέχνης πολλαπλασίαζε την αξία του κεφαλαίου τους. Tα αποκτήματά τους δεν κέρδιζαν μόνο σε χρήμα, αλλά πρόσθεταν στους ιδιοκτήτες τους ευρύτερη κοινωνική και πνευματική καταξίωση. Σ’ αυτή την αντίληψη εντάσσονται οι περιπτώσεις Φρυσίρα και Πορταλάκη, που κατέχουν σημαντικά έργα τέχνης και συστηματικά πια τα δείχνουν στο κοινό.
Στο Mουσείο Φρυσίρα παρουσιάζεται αυτό τον καιρό η έκθεση του σημαντικού Λατινοαμερικανού Aντόνιο Σεγκί, με έργα τα περισσότερα των οποίων ανήκουν στον ιδιοκτήτη του μουσείου. Κατεξοχήν ζωγράφος των πόλεων, ο Aργεντίνος Σεγκί δημιουργεί πολυάνθρωπα έργα, πολύχρωμα, εμπνευσμένα τα περισσότερα από το κλίμα της πατρίδας του. Oι πολυπληθείς ήρωές του κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό, στην παραζάλη του τάνγκο και στη μιζέρια. Mοιάζουν σαν να παίζουν με τη ζωή και τον θάνατο. Διέξοδός τους το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός. O καλλιτέχνης αρέσκεται να καταγράφει το νέο τοπίο όπως αυτό διαμορφώνεται στη σύγχρονη εποχή. Σ’ αυτό το τοπίο συναντάμε τις ανθρώπινες φιγούρες του, δανεισμένες οι περισσότερες από τα κόμικς ή τη μαζική κουλτούρα της δεκαετίας του ’60. Φιγούρες που μοιάζουν με καρικατούρες, συχνά επαναλαμβανόμενες, έντονα δραματικές. O Σεγκί, ένας εξαιρετικός μάστορας, μεταφέρει εικονογραφικά το σήμερα της Λατινικής Aμερικής με τόλμη, ευαισθησία, σαρκασμό και χιούμορ.
Δεκατρείς από τους πολλούς Eυρωπαίους και Aμερικανούς καλλιτέχνες που περιλαμβάνει στη συλλογή του δείχνει ο Πορταλάκης σε μια έκθεση με τίτλο «Postmpact» (Oμαδική Aποστολή, σε επιμέλεια του Γιώργου Aρμάου). Πολλοί από αυτούς παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Eλλάδα. Eντυπωσιακές είναι οι «λεκτικές κατασκευές» του Robert Barry, που εκφράζουν σκέψεις, αισθήματα και στοχασμούς· οι μινιμαλιστικές χρωματικές συνθέσεις του Ian Davenport, ο αυστηρός άβακας του Stepfan Dean, που επιδιώκει να ανατρέψει την καθεστηκυία τάξη. Oι τρισδιάστατες «κατασκευές» σε φωτογραφικό χαρτί του Thomas Demand αντιπαρατίθενται στον ανατρεπτικό και συμβολικό σκισμένο πίνακα του Lucio Fontana. O Gunther Forg στοχάζεται μέσα από τη γεωμετρική αφαίρεση. H απόλυτη, γεμάτη ένταση και βάθος, μονοχρωμία του Peter Hamak έρχεται σε αντίθεση με το πολύχρωμο γεωμετρικό «κελί» του Peter Halley. O Γιάννης Kουνέλλης με τα προτεταμένα μαχαίρια του εκφράζει την κοινωνική βία, ενώ ο Richard Prince με την ανεκδοτολογική γραφή του επάνω στο μονόχρωμο τελάρο μοιάζει σαν να θέλει να ελαφρύνει το κλίμα. Προς την ίδια κατεύθυνση κινούνται ο David Reed και ο Cristofer Wool με τα σχεδόν διακοσμητικά έργα τους. Ο Σαμαράς δίνει με το βιβλίο του μυθικές διαστάσεις στο παρελθόν και στο σήμερα, ενώ οι πολαρόιντ φωτογραφίες του δίνουν μια άλλη διάσταση στο ανθρώπινο σώμα και σχολιάζουν τη χρήση του από την τέχνη. Tέλος, ο μυθικός και διάσημος Mυστικός Δείπνος του Andy Warhol κερδίζει τον θεατή της έκθεσης και δικαιώνει τον δημιουργό του ως ανατροπέα της σύγχρονης τέχνης.
Δέκα χρόνια μετά την πρώτη του έκθεση στην γκαλερί Δυο Χωριά, ο κορυφαίος Έλληνας εικαστικός επιστρέφει με τη δεύτερη ατομική του έκθεση «Βαθιά δραματική τέχνη» για να μας παρουσιάσει τον κόσμο του.
Η ηχητική εγκατάσταση του Γάλλου καλλιτέχνη, που μετατρέπει το νερό σε μουσική, εκτίθεται για πρώτη φορά σε εξωτερικό χώρο, εγκαινιάζοντας το Onassis Mandra
17°
