Επιστρέφοντας στον τόπο των παιδικών του χρόνων, καθώς έλκει την καταγωγή του από το νησί, ο Κοντέλλης δεν ζωγραφίζει τη Λήμνο αναπαριστώντας, εν είδει ελαιοχρωματισμένης καρτ ποστάλ σε καμβά, άγριας ομορφιάς τοπία και τιτάνιας δύναμης φως που σαρώνει το καλοκαίρι της. Είναι η εκκίνηση, είναι η πρωτεϊκή του ύλη, είναι οι αναμνήσεις του από αυτό το σπάνιο θέρος που χαρίζεται απλόχερα στον κάθε επισκέπτη και προφανώς σημάδεψε τα άγουρα χρόνια του, όμως δεν εξαντλείται μόνο σε ασκήσεις δεξιοτεχνικού ύφους και αποτύπωσης αυτής της χιμαιρικής ομορφιάς, παραδομένος στον ογκώδη συναισθηματισμό, που ορίζει αμετάκλητα κάθε προσωπικό του σημείο στον χάρτη της νήσου.
Ναι, εγκιβωτίζει στα κάδρα του τη μαγεία και τη φυσική ομορφιά, έτσι όπως τα χρώματά του ραίνουν τα βράχια, τις θάλασσες, τα πλινθόκτιστα ερείπωμενα καλύβια, τους λόφους και τα μονοπάτια, όμως με έναν τρόπο πιο μεταφυσικό: μια «παπαδιαμάντιος» ματιά αναδύεται και διαχέεται στην «Αποθήκη» της Μύρινας, όπου φιλοξενείται η νέα του δουλειά.
Ένα εκτυφλωτικό χρυσαφί, που «καίει» τους πίνακες, κατορθώνει να αποτυπώσει αυτό το ανυπέρβλητο κάλλος, το οποίο μπορεί να μοιάζει με αποτέλεσμα της αρμονικής συναστρίας που ορίζει τη σχέση ήλιου, ουρανού και γης έτσι όπως μετεωρίζονται στο zeitgeist της ατμόσφαιρας, όμως σαν εξασκημένος και αμετανόητος εσωτερικός ταξιδιώτης, ο Κοντέλλης γνωρίζει πως η «δύναμη» της Λήμνου πηγάζει από τα έγκατα. Από τα βάθη. Από ένα υπέδαφος σαν υπόγειο σιλό, όπου φυλάσσονται αιώνες ενέργειας και μυστηριακού Καβείρειου και Ηφαιστειακού αποκρυφισμού.
Έχοντας χαθεί κυριολεκτικά άπειρες φορές μέσα σ' αυτό το καλοκαίρι όπου αμμοθίνες, δύσβατα μονοπάτια, πέτρες σε γκροτέσκο σχήματα που προσομοιάζουν με πολεμιστές, έτσι όπως περιφρουρούν την παραμυθία της «γενέθλιας» γης και τη σαγήνη των νερών, ο Κοντέλλης δείχνει να κατέχει πέραν της δεξιοτεχνίας και τον μεταφυσικό σχεδόν αλγόριθμο που ορίζει το λημνιό καλοκαίρι. Εγκατάλειψη, παράδοση, αρχαίες σκουριές και γυμνά κορίτσια - νύμφες που καθρεφτίζονται στις θάλασσες, αποτυπώνονται σε μια ζωγραφική που δεν υμνεί απλώς το φυσικό καλλίπυγο του τόπου, αλλά ως αρχαιολογική «εκσκαφή» φέρνει στο προσκήνιο μοναδικές εικόνες που συνθέτουν ιδανικά το προσωπικό σημείο θέασης: μιαν άλλη Λήμνο θέλεις; Ανδρέας Κοντέλλης.
Μαθητής του Τέτση, αγαπημένο παιδί του Μόραλη, συγγενής ψυχή με τον Μπουζιάνη, ο ζωγράφος καταφέρνει και παρουσιάζει μια Λήμνο με το «αληθές» του να εκρήγνυται, αδιάσπαστο, προσωπικό αλλά και «εθνικό» ταυτόχρονα, έτσι όπως το ορίζουν η ομορφιά και η μοναδική υπέργεια και υπόγεια, βαθιά ερωτική άλως του νησιού.
Η έκθεση του Ανδρέα Κοντέλλη «Λήμνος» φιλοξενείται στην αίθουσα τέχνης Αποθήκη (Μύρινα Λήμνου) μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου.
15°
