- CITY GUIDE
- PODCAST
-
19°
Cine Home: Οι ταινίες μάς φτιάχνουν τα σπίτια
Δεν εννοώ ότι όποιος είδε το «Άβαταρ» πήγε κι αγόρασε μπλε κιλίμι σε total look (με το στρέμμα).
Δεν εννοώ ότι όποιος είδε το «Άβαταρ» πήγε κι αγόρασε μπλε κιλίμι σε total look (με το στρέμμα). Είναι συνηθισμένο να παθαίνεις πλάκα με κάποια ταινία και να τσιμπάς στοιχεία από το ντεκόρ της για το τσαρδί σου.
Πολύ θα ήθελα να είχα κολλήσει πρώτα-πρώτα με το «Breakfast at Tiffany’s», την ταινία που καθιερώνει την έκφραση «when in doubt, go glam»: όλα, από τα ψηλοτάβανα διαμερίσματα του Μανχάταν μέχρι το σούπερ-εναλλακτικό διαμέρισμα της Χόλι, κάνουν το «Breakfast» μια ταινία με τρομερή άποψη στο ντεκόρ της. Το γαλάζιο χρώμα του κοσμηματοπωλείου Tiffany’s, οι κρυστάλλινοι πολυέλαιοι, τα παστέλ-μετά-Σίξτις έπιπλα, τα βελούδα και το σομόν-με-διακριτικές-φούντες-παντού «άνθισαν» σε χιλιάδες αμερικάνικα σπίτια από το 1961 μέχρι σήμερα.
Ωραία ως εδώ. Μόνο που, αν έχεις μεγαλώσει στην Ελλάδα στις δεκαετίες του ’60, ’70 και ’80… έχεις δει το «Μια τρελή τρελή οικογένεια» περισσότερες φορές από το «Breakfast at Tiffany’s» – οι πιθανότητες να πόθησες κάποτε τον καναπέ της Πάστα Φλώρας για το σαλόνι σου π.χ. είναι πολλές, χωρίς να μπορείς να πεις το ίδιο για το «Breakfast» (το λες, αλλά μόνο από ψωνίαση ή για να παπαριάζεις τον κόσμο…). Η Χόλι Γκολάιτλι είχε έναν καναπέ-μπανιέρα, φτιαγμένο από μια κανονική άσπρη μπανιέρα κομμένη στη μέση. Προχωρημένο σχέδιο, απλώς δεν σου πέρασε στιγμή από το μυαλό… ή μπορεί να μην πέρασε από το δικό μου. (Το ψυγείο-παπουτσοθήκη της Χόλι, από την άλλη, εξακολουθεί να είναι τέλεια ιδέα…).
Τελοσπάντων, το «Breakfast at Tiffany’s» μου φαίνεται πολύ γκλαμουράτο για να το βάλω στο σπίτι. Στις αρχές του ’80 θυμάμαι να ζηλεύω τα σκηνικά του «Blade Runner» (Ridley Scott) – για κάμποσα χρόνια, προ παιδιών-σκυλιών, ζούσα σε σπίτια που έμοιαζαν σαν να είχανε βγει από την ταινία: υπερτσαλακωμένα ημι-σκότεινα διαμερίσματα, μπαρουτοκαπνισμένα, με νικοτινιασμένους τοίχους και σινεφίλ φωτισμούς (βλέπε: μποκού καμένες λάμπες). Ντάνες με εφημερίδες στα πατώματα, στοίβες περιοδικών – η μοναδική επένδυση που έκανα για μια δεκαετία όσον αφορά το χώρο ήταν τα φωτιστικά: έπρεπε να είναι «κάπως», βασικά λάμπες δαπέδου, οπωσδήποτε με dimmer, με μεταλλικές βάσεις. Κάτι ανάμεσα σε λαμπατέρ και Γλόμπο, βοηθό του Κύρου Γρανάζη. Η χρονιά της ταινίας είναι το 2019… που έρχεται όλο και πιο κοντά μας, ήδη ανασαίνει στο σβέρκο μας με ανθρώπινες ρέπλικες ή άνευ.
Μερικά χρόνια αργότερα έπεσα από τη μελλοντολογία του «Blade Runner» στη χλιδή-με-ακόμα-περισσότερες-φούντες του «Τελευταίου αυτοκράτορα» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι: μιλάμε για το ’87, όταν ακόμα δεν υπήρχε ίχνος «κινέζικου» στην Ελλάδα. Σκοτωνόμασταν σε τίποτα ταξίδια στο Παρίσι να αγοράσουμε κινέζικες παντόφλες, τραπεζομάντιλα με σταμπωτά χρυσάνθεμα και τα κλασικά (πλέον) κινέζικα φαναράκια με τις χρυσές ή κόκκινες (ε, ναι) φούντες. Ονειρευόμουν ένα κιμονό κρεμασμένο στον τοίχο σαν ταπισερί, α-λά Απαγορευμένη Πόλη στο πιο τσέτουλο. Σε κάποια αμερικάνικη αγορά βρήκα ακριβώς ένα τέτοιο κιμονό, ψιλο-άθλιο, κουρελαρί εντελώς, αλλά από γυαλιστερό φοδρέξ ύφασμα με δράκους. Εννοείται ότι το έκοψα μάνι-μάνι και το κάρφωσα σ’ έναν τοίχο, να σκεπάζει κάτι υγρασίες τεράστιες σαν τη μητέρα Κίνα.
Όλα αυτά, όπως είπαμε, προ παιδιών/σκυλιών και βασικά προ δεσμών/συζύγων: οι άντρες έχουν ένα ταλέντο να σε προσγειώνουν στην αδυσώπητη πραγματικότητα. Να σου δείχνουν με μια φράση ότι αυτό που εσύ βλέπεις σαν σκηνικό του Μπερτολούτσι δεν είναι παρά μια μπαγιάτικη φόδρα. Από το ’87 ως το ’91, που έμενα σε διαμερίσματα στολισμένα αφενός με το σινεφίλ ημίφως του «Blade Runner» αφετέρου με το κιμονό του «Τελευταίου αυτοκράτορα», συν κάποια φουντωτά φανάρια, χρυσά σου-βερ και μαδημένα πορφυρά ριχτάρια… κανένας δεν είχε το πάτημα του νοικοκύρη ώστε να μου βάλει χέρι για τις κινηματογραφικές μου σάχλες.
Μέχρι την αποφράδα μέρα που κάποιος άντρας μού είπε: «Αυτή τη ρόμπα γιατί την έχεις στον τοίχο; Του παππού σου είναι;». «Όχι! Του “Τελευταίου Αυτοκράτορα”!» διαμαρτυρήθηκα. Είχαν περάσει χρόνια από την επιτυχία της ταινίας (εννέα όσκαρ, ούτε ένα, ούτε δύο!). Ήμασταν πλέον στα nineties, τα κινηματογραφικά σαλόνια ήταν μαυρόασπρα, μίνιμαλ, με ευθείες γραμμές και έργα Τέχνης που δεν έμοιαζαν με έργα Τέχνης στους τοίχους. Οι επιρροές στο ντιζάιν ήταν εντελώς άλλες, ούτε που θυμάμαι ποιες. Πάντως ο «Αυτοκράτορας» δεν έπαιζε με την καμία. Ξήλωσα το «κιμονό» από τον τοίχο αναγκαστικά στην επόμενη μετακόμιση. Ή στον επόμενο γκόμενο.
Πριν λίγο καιρό διάβασα ένα άρθρο για το πόσο επηρέασε το μιούζικαλ «Μamma mia!» τη βιομηχανία λευκών ειδών σε όλο τον κόσμο, τα υφάσματα επιπλώσεων, σεντόνια, τραπεζομάντιλα και χαλάκια: έβρισκες παντού το 2008 «shabby chic» με φολκλόρ αιγιο-πελαγίτικα μοτίβα – και τα βρίσκεις ακόμα, όχι σαν παλιατσαρίες αλλά σαν προ-τελευταία-λέξη-της-μόδας. Γιατί η ντιπ-τελευταία λέξη της μόδας είναι το Cowboy style, ακόμη-πιο-shabby-chic (μπότες, σπιρούνια, καυτές σέλες, κιλίμια, γελαδοτόμαρα, ινδιάνικα μοτίβα κ.λπ.). Η ταινία που τα ξανάφερε στη μόδα όλα αυτά τα βουκολικά ήτανε λέει το περσινό «True Grit». Αλλά για μένα η «Άγρια συμμορία» (Σαμ Πέκινπα, 1969) είναι η αληθινή επιρροή: όταν την είδα στις αρχές του ’70 ήμουν στο τσακ να γδάρω μια αγελάδα μέσα στο σαλόνι… ευτυχώς έμενα ακόμα στο πατρικό και κανένας από την οικογένεια δεν τα σήκωνε αυτά. Η μία ενδιαφέρουσα κινηματογραφική μόδα που μου ξέφυγε τότε, ορίστε που επιστρέφει δριμύτερη φέτος: never say never again…
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Λίγα λεπτά μακριά από την Πιάτσα ντι Σπάνια και τη Φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη, o σκηνοθέτης της ταινίας «Να με φωνάζεις με το όνομά σου» σχεδίασε ένα ξενοδοχείο 26 δωματίων
O επίμονος βιομηχανικός σχεδιαστής και τα θαυμαστά έργα του
Το open plan, η γνωστή «ανοιχτή κάτοψη» των λοφτ, δεν καταργείται. Απλώς αποκτά όρια. Το καλύτερο; Γίνεται και χωρίς ανακαίνιση
Σεμεδάκια, κεντήματα, φλοράλ υφάσματα και vintage έπιπλα αποκτούν νέα ζωή - Πώς να υιοθετήσεις το granny chic με σύγχρονη ματιά και μικρό budget
Η Μεγάλη Κυρία της αρχιτεκτονικής είχε σχεδιάσει μόνο δύο σπίτια. Το ένα βρίσκεται στη Μόσχα και το άλλο στο Λονδίνο και τώρα βγαίνει σε πώληση από το Forbes Gilbert-Green με τιμή πάνω από 14 εκατ. ευρώ.
Πώς να αξιοποιήσεις τους τοίχους σου και να κερδίσεις χώρο χωρίς να προσθέσεις ούτε ένα έπιπλο.
Από την 1η έως τις 8 Νοεμβρίου, τρία θεματικά containers στην πλατεία Αριστοτέλους και 30 εμπορικές βιτρίνες φέρνουν το design στο κέντρο της πόλης
Η έκθεση εγκαινιάστηκε στο Καπνεργοστάσιο της Βουλής, φέρνοντας σε διάλογο την αρχιτεκτονική, την τέχνη και την ιστορία από την προϊστορία έως σήμερα.
Σε αρχιτεκτονική του Τσίλερ που θαυμάζουμε μέχρι σήμερα
Οι Design Dialogue Days φέρνουν pop-up εγκαταστάσεις στο ιστορικό κέντρο με στόχο τη δημιουργία μόνιμου μουσείου
Η αστική αναγέννηση, ο εκτοπισμός των κατοίκων και η AI στο επίκεντρο της συζήτησης για το μέλλον των ευρωπαϊκών πόλεων
Η πόλη πίσω από τις κλειστές πόρτες και την αρχιτεκτονική της
Με τις δύο νέες διακρίσεις, το έργο έχει πλέον αποσπάσει συνολικά τέσσερα διεθνή βραβεία
Πώς να του δώσουμε ζεστό χαρακτήρα, να φτιάξουμε μια μικρή γωνιά για καφέ και να το κάνουμε να μοιάζει με φυσική συνέχεια του καθιστικού
Χαμηλά έπιπλα, ουδέτερα χρώματα και μίνιμαλ διακόσμηση
Πιάτα, κεραμικά, δίσκοι και διακοσμητικά με σαρδέλες φέρνουν στο σπίτι τη χαλαρή, μεσογειακή αισθητική
Η οδός Κύπρου συγκεντρώνει τα περισσότερα διατηρητέα, ιστορικά και σπουδαία κτίρια της πόλης σε 350 μόλις μέτρα.
Τα έργα που έχει αναλάβει και η συνεργασία του με τον Sir Norman Foster και την ομάδα Foster + Partners
Συνεργάζεται με το Gaudí Foundation ως Official Partner της διεθνούς έκθεσης «GAUDÍ: Back to the Origins».
Luxury brands και beach clubs ράβουν το πιο κομψό καλοκαίρι
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.