Νάνσυ Σιδέρη: Δεν αποδέχεται την υποψηφιότητα για το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη»
Η ηθοποιός Νάνσυ Σιδέρη δημοσιεύσε επιστολή στην ιστοσελίδα The Press Project της προς το Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη, με την οποία δηλώνει ότι δεν αποδέχεται την υποψηφιότητά της για το φετινό θεατρικό βραβείο «Μελίνα Μερκούρη», εξηγώντας τους λόγους.
Παρά την εκτίμησή της προς τους συναδέλφους της, η Νάνσυ Σιδέρη εκφράζει την επιθυμία της να μην συμπεριληφθεί στις υποψηφιότητες φέτος, ευχόμενη καλή επιτυχία σε όλους τους υποψήφιους. Παράλληλα, αναδεικνύει την αντιφατική σχέση της με τις ατομικές τιμητικές διακρίσεις στον χώρο των τεχνών, ερωτώντας για τις ισότιμες ευκαιρίες και τη συνειδητή προώθηση της τέχνης.
Ολόκληρη η επιστολή:
Την Πέμπτη 16 Μαΐου πληροφορήθηκα την υποψηφιότητά μου για τα Βραβεία Μελίνα Μερκούρη. Θα ήθελα να εκφράσω τη βαθιά εκτίμηση που τρέφω για τα μέλη της επιτροπής, για τη συνολική προσφορά τους και για τη διαδρομή τους. Επίσης, εκτιμώ βαθιά πολλούς/ες βραβευμένους/ες ηθοποιούς, όσους υποψήφιους ηθοποιούς έχω παρακολουθήσει, όπως επίσης και πολλές ηθοποιούς που δεν έχουν λάβει κάποια τιμητική διάκριση μέχρι τώρα.
Χαίρομαι πραγματικά για τις παραστάσεις για τις οποίες είμαι υποψήφια, επειδή είχα εξαιρετικούς συνεργάτες και δουλέψαμε πολύ δημιουργικά, όμως παράλληλα προβληματίζομαι για το τι εξυπηρετούν τα βραβεία εν γένει. Έχουν άραγε όλοι οι καλλιτέχνες ίσες ευκαιρίες να αναδειχθεί το έργο τους και άρα να διακριθούν; Και τελικά, τι προωθεί η νοοτροπία της ατομικής διάκρισης διαχρονικά; Θα μπορούσε η ενίσχυση των καλλιτεχνών να συμβεί με λιγότερο ανταγωνιστικούς όρους; Φυσικά, υπάρχουν στιγμές που η αξιολόγηση κρίνεται απαραίτητη, αλλά δε χρειάζεται η σύγκριση να είναι διαρκής σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης δημιουργίας και σίγουρα, δεν πιστεύω ότι (και) η τέχνη πρέπει να καλλιεργεί συνείδηση ιεραρχίας.
Κινούμαστε σε έναν ανταγωνιστικό χώρο, με διακρίσεις και σε περιβάλλοντα που σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν υγιή χαρακτηριστικά. Τα εργασιακά μας δικαιώματα έχουν καταπατηθεί εδώ και χρόνια. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα λοιπόν, η ατομική τιμητική διάκριση ενδέχεται να αποκτά και αρνητική χροιά.
Για μένα, η ηθική ικανοποίηση συνδέεται με την επιτακτική ανάγκη να αναγνωρίσει η Πολιτεία συνολικά τους αγώνες που δίνουμε κάθε μέρα για αξιοπρεπή διαβίωση και εργασιακά δικαιώματα στο χώρο των τεχνών, ενάντια στη συστηματική απαξίωση που βιώνουμε εδώ και πολλά χρόνια, με αποκορύφωμα το Προεδρικό Διάταγμα 85/2022.
Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι αντιλαμβάνομαι την τέχνη ως ένα πεδίο ανοιχτό. Σημαντικό κομμάτι της βασίζεται στο χώρο που δημιουργεί, για καθετί διαφορετικό και μη αποδεκτό πολλές φορές από την κοινωνία ως κατώτερο, ανεπαρκές ή περιττό. Αγαπώ το θέατρο και με το παρόν κείμενο δεν θα ήθελα να προσβάλω κανέναν άνθρωπο, ούτε θεωρώ κατακριτέα τη συμμετοχή οποιουδήποτε σε μία απονομή βραβείων, πόσο μάλλον, όταν αυτά συνοδεύονται από ένα σημαντικό χρηματικό ποσό. Προσωπικά όμως, για τους λόγους που προανέφερα, θα επιθυμούσα να μη συμπεριληφθώ στις φετινές υποψηφιότητες.
Εύχομαι από καρδιάς καλή επιτυχία σε όλες τις υποψήφιες και τους υποψήφιους ηθοποιούς και ευχαριστώ εκ των προτέρων για την κατανόηση.
Το θεατρικό βραβείο απονέμεται ετησίως σε αναγνώριση της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας νέας ηθοποιού της περασμένης θεατρικής περιόδου. Η τιμητική διάκριση στη μνήμη της Μελίνας συνεκτιμά τη μέχρι τώρα σκηνική παρουσία των νέων ταλαντούχων ηθοποιών και τις υποκριτικές επιδόσεις τους. Το βραβείο ανέρχεται σε 3.000 ευρώ και η τιμώμενη ηθοποιός κρατά για ένα χρόνο την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη, την οποία παραδίδει στην ομότεχνή της που διακρίνεται την επόμενη χρονιά.
Την επιτροπή του βραβείου αποτελούν οι Δηώ Καγγελάρη, Ματίνα Καλτάκη, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Αμαλία Μουτούση και Ρένη Πιττακή.
Λίγο πριν τη μεγάλη συναυλιακή τους επιστροφή στην Αθήνα και με το «Drift Like Home» να παίζει δυνατά οι Bonnie Nettles μοιράζονται ιστορίες από τον δρόμο
17°
