Μένης Κουμανταρέας - Η φωνή που δεν ακούστηκε

Νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για τον Μένη Κουμανταρέα, γιατί η φωνή του δεν ακούστηκε ούτε στην πρωτόδικο ούτε στην κατ’ έφεση δίκη για την δολοφονία του, εξαιτίας της απουσίας Πολιτικής Αγωγής και στις δύο. Ο Μένης υπήρξε φίλος μου. Εκτός από άνθρωπος και θύμα μιας φρικτής δολοφονίας, υπήρξε ένας σπουδαίος λογοτέχνης και τα έργα του κοσμούν την ελληνική Γραμματεία.

Η πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στη δίκη για τη δολοφονία του Κουμανταρέα προκάλεσε οδυνηρή έκπληξη στους φίλους, στους θαυμαστές του και στον κόσμο των Γραμμάτων και της Τέχνης. Στους δράστες της δολοφονίας αναγνωρίστηκε τώρα το ελαφρυντικό του «προτέρου σύννομου βίου» – και το δικαστήριο, δεσμευόμενο από το γράμμα του Νόμου, αποφάσισε να το δεχτεί.

Σύννομος βίος σημαίνει λευκό ποινικό μητρώο, δηλαδή ανυπαρξία προηγούμενης καταδίκης για κακούργημα ή πλημμέλημα. Και προφανώς τέτοιο ποινικό μητρώο διέθεταν οι δύο, οι οποίοι πρωτοδίκως είχαν τιμωρηθεί με ισόβιο κάθειρξη.

Το Εφετείο, λοιπόν, έκρινε και αποφάσισε. H ποινή την οποία καταλογίζει τώρα, επτά χρόνια μετά τον φόνο, είναι κάθειρξη δεκαπέντε ετών για τη δολοφονία και φυλάκιση 18 μηνών για την απόπειρα ληστείας – «απόπειρα» επειδή προφανώς δεν βρέθηκαν τα χρήματα, oύτε κάτι άλλο φαίνεται να μαρτυρεί την ύπαρξή τους…

Έχουν ήδη εκτίσει σχεδόν επτά χρόνια. Σύμφωνα με τα ισχύοντα, αναμένεται σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να αφεθούν ελεύθεροι και να επιστρέψουν στον σύννομο βίο τους ανάμεσά μας.

Η δολοφονία υπήρξε προμελετημένη – γι’ αυτό και οι δύο θύτες καταδικάστηκαν πρωτοδίκως σε ισόβια. Το Εφετείο δέχτηκε τον «σύννομο βίο» τους ως ελαφρυντικό αλλά η απόφασή του, ενώ τηρεί το «γράμμα», παραβαίνει ξεκάθαρα το «πνεύμα» του Νόμου. Και η Δικαιοσύνη οφείλει, χωρίς να χάνει την αμεροληψία της, να καθιστά σαφές ότι για έναν φόνο με κίνητρα ποταπά, όπως η ληστεία, εκτελεσμένο με την πρωτοφανή αγριότητα με την οποία εκτελέστηκε, τα όρια της αυστηρότητας πρέπει να εξαντλούνται, ανεξαρτήτως του αν ο πρότερος βίος του δολοφόνου υπήρξε ή όχι σύννομος.